Αυτό το καλοκαίρι, το Rockoverdose, έδωσε το παρόν για πρώτη φορά και στα δυο μεγάλα φεστιβάλ της Βουλγαρίας. Το πρώτο ημερολογιακά ήταν το Midalidare όπου υπάρχει η σχετική ανταπόκριση εδώ > https://rockoverdose.gr/antapokrisi-midalidare-festival-2025-b.
Το δευτερο ήταν το Hills of Rock το όποιο διοργανώνεται στη Φιλιππούπολη ή Plovdiv όπως το αναφέρουν οι Βούλγαροι. Ο χώρος του φεστιβάλ είναι πολύ μεγάλος 62 στρέμματα και βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και είναι πολύ εύκολα προσβάσιμος με όλα τα μέσα. Στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει τεραστία ονόματα του heavy metal όπως Iron Maiden και Judas Priest,έτσι και φέτος κατάφερε ένα δημιουργήσει ένα πολύ δυνατό line up με πολύ hot ονόματα, τα όποια μπορούν να προσελκύσουν όλες τις ηλικίες, σχεδόν από όλο το φάσμα της σκληρής μουσικής, από alternative και hard rock μέχρι metalcore,punkcore και thrash metal. Τα τρία headliners ήταν οι Gojira,οι Γάλλοι που εκτοξεύτηκε η φήμη τους μετά τη συμμέτοχη τους στη έναρξη των Ολυμπιακών αγώνων του Παρισιού, οι Machine Head,που ευτυχώς πέρασαν και από τη Θεσσαλονίκη μας,και οι The Smashing Pumpkins,το θρυλικό alternative group που μεσουράνησε στα 90ς και ακόμα δίνει βροντερό παρόν και καινούργια άλμπουμς.
Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ ήταν πολύ δύσκολη, ιδίως για τους εργαζόμενους του χώρου αλλά και για τους φανατικούς οπαδούς που βρεθήκαν με το που άνοιξαν οι πόρτες, διότι η ζεστή ήταν αφόρητη και το θερμόμετρο έδειξε 42 βαθμούς! Παρόλα αυτά δεν φάνηκε τίποτα να πτοεί τη διοργάνωση και το timetable τηρήθηκε με ευλάβεια. Το πρώτο γκρουπ που βρέθηκε σ αυτή τη δύσκολη θέση και ανέβηκε στην κεντρική σκηνή ήταν οι Rise of the Northstar, ένα hardcore σχήμα με στοιχειά από Rap και Japanese pop. Πολύ δυνατό ξεκίνημα και ο πρώτος ιδρώτας εμφανίστηκε στα πρόσωπα του κοινού. Το φεστιβάλ είχε συνολικά τρεις σκηνές, μια μεγάλη κεντρική με τα μεγαλύτερα ονόματα και δυο μικρές που φιλοξένησαν μικρότερα ονόματα από τα Βαλκάνια αλλά και Europe-USA,που πολλές φορές δεν πήγαιναν πίσω σε ποιότητα και κέφι. Ένα από αυτά ήταν οι Hellbound από τη Βουλγαρία, που αν και νεαροί έχουν ήδη κερδίσει μια θέση στο Wacken (το σπουδαιότερο metal φεστιβάλ της Ευρώπης, στη Γερμάνια) έπειτα από σχετικό διαγωνισμό νέων συγκροτημάτων. Επίσης με εντυπωσίασε μια Βουλγάρα τραγουδίστρια-performer με το όνομα Kerana,η όποια είχε τρομερή σκηνική παρουσία με σχεδόν ακροβατικές κινήσεις και αστείρευτο πάθος. Είναι πολύ γνωστή στη γείτονα χωρά, καθώς έχει παρουσιάσει και εκπομπές στην τηλεόραση, έχει πραγματοποιήσει πολλά shows και είναι πολύ αγαπητή persona. Στην κεντρική σκηνή ανέβηκαν μετά οι Extreme, το σύνολο από τη Βοστώνη, με επιτυχίες πίσω στα 90s αλλά και με καινούργιο άλμπουμ την τελευταία χρονιάστε περισσότερα βλέμματα προσέλκυσε ο κιθαρίστας Nuno Bettencourt, τόσο για την αγέραστη εμφάνιση, όσο και για το ασύλληπτο παίξιμο. Φυσικά έκανε αναφορά και στο πρόσφατο θάνατο του Ozzy, μιας και είχε λάβει μέρος λίγες μέρες πριν στην τελευταία συναυλία του με τίτλο Back to the Beginning στο Birmingham της Αγγλίας. Μετά είχαν σειρά οι Skunk Anansie, το Βρετανικό σχήμα με frontwoman την εκρηκτική Skin, η όποια σάρωσε πολλές φορές ολόκληρο το stage, χόρεψε σαν να είναι 19 ετών και στα κενά ανάμεσα στα κομμάτια αναφέρθηκε στο ρατσισμό, ως ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Πρώτη εμφάνιση τους στη Φιλιππούπολη ever και δεν παρέλειψαν φυσικά να εκτελέσουν άψογα τις μεγάλες επιτυχίες τους όπως το “Weak”και το “Charlie Big Potatoe”. Τελευταίοι της ημέρας οι Gojira, το πολυσυζητημένο συγκρότημα από τη Γαλλία που έχει κάνει παγκόσμια αίσθηση, έχει στρέψει όλα τα βλέμματα, ακόμα και των πιο δύσπιστων, με πρωτότυπους στίχους για την οικολογία και την ανθρωπινή φύση, ανέβασε τον πήχη πολύ ψηλά. Τα ντεσιμπέλ ανέβηκαν σε επικίνδυνο βαθμό και τα μουσικά όργανα πήραν φωτιά, μαζί με το stage που γέμισε με βεγγαλικά και pyro show. Μεγάλη αυτοπεποίθηση και πάθος διέκρινε τους Gojira, έχουν αντιλήφθη ότι πλέον είναι το next big thing αλλά σε καμία περίπτωση δεν έδειξαν αλαζονεία και η αυτή η πρώτη εμφάνιση τους στη γειτονική μας χωρά θα μείνει στην ιστορία! Το metal φαινεται στην πορεια να γινεται πιο συμπαγες,πιο επιθετικό και να μην ασχολείται τόσο με «αρχαίες ιστοριες»,αλλά με το σήμερα και το μέλλον της ανθρωπότητας.
Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με τους As Everything Unfolds από το High Wycombe του Ηνωμένου βασιλείου, πάλι με αφόρητη ζεστή. Με ύφος Melodic post-hardcore και γυναίκεια φωνητικά κατάφεραν να δώσουν τον παλμό. Στη συνέχεια οι hard rockers Wolfmother, το Grammy-winning τρίο από την Αυστραλία που έγινε γνωστό εκεί στο 2005-2006 με το Joker and the Thief, που τα «έσπασε» όλα με τους rock n roll ρυθμούς των κομματιών τους! Τη σκυτάλη πήραν οι Fear Factory, που εμφανίστηκαν μετά από δυο μέρες και στη Θεσσαλονίκη με το σχετικό πάθος που τους διακρίνει και μετά οι Sepultura, στα πλαίσια της περιοδεία τους με όνομα ‘’Celebrating Life Through Death tour΄’ γιορτάζοντας 40 χρονιά Βραζιλιάνικο metal όπως μόνο αυτοί ξέρουν. Παρόλες τις αμέτρητες αλλαγές που έχουν τα μέλη του συγκροτήματος και πολλά μουσικά σκαμπανεβάσματα, δεν παύουν να έχουν υψηλή ποιότητα και συμπαγές υλικό. Ξέρω θα μου πείτε Max Cavalera κλπ, οκ συμφωνώ, αλλά και έτσι ακόμα αξίζουν. O Derrick Green έχει κερδίσει τον σχετικό σεβασμό μιας και είναι frontman από το 1997. Το τέλος της δεύτερης μέρας αναμενόταν ακόμα πιο τσουρουφλιστό, μιας και Machine Head είχαν ετοιμάσει ένα πλούσιο show με φωτιές. Οι Αμερικανοί ήρθαν με πολύ φορά και κέφι, σκηνική παρουσία που σπάνια βλέπεις σε metal group, πάρα πολύ δυνατός ήχος που τρυπούσε τα αυτιά ακόμα και με ωτοασπίδες, πάθος και εκρηκτικότητα σαν να ήταν η τελευταία τους συναυλία. Πολύ επαγγελματική εμφάνιση υψηλού επιπέδου, που τους κατατάσσει πλέον στην ελίτ της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Πολύ τυχεροί που τους απολαύσαν και οι Θεσσαλονικείς δυο μέρες αργότερα, μιας και πλέον εμφανίζονται ως headliners στα μεγαλύτερα φεστιβάλ παγκοσμίως! Στις μικρές σκηνές με εντυπωσίασαν: οι νεαροί ¨Lost in Reverie¨ από τα Σκόπια , που εάν το δουν σοβαρά πιστεύω θα κάνουν περήφανη τη χωρά τους, οι Βουλγάροι ¨Vendetta¨ σε metalcore ύφος που γνωρίζουν καλά να ξεσηκώνουν τους συμπατριώτες τους με τους αιχμηρούς στίχους τους και η μεταμεσονύχτια εμφάνιση των ¨Smallman¨ που αποζημίωσαν με το παραπάνω όσους αποφάσισαν να τους παρακολουθήσουν παρόλη την κούραση της ημέρας. Οι Smallman είναι Βουλγαρικό σύνολο σε ρυθμούς heavy,ambient,experimental με φολκλορικά στοιχεία των Βαλκανίων, που σε κάνουν να ταξιδέψει ο νους!Check them out!
Η τρίτη μέρα του φεστιβάλ ευτυχώς ήταν ελαφρώς πιο δροσερή και στο main stage ανέβηκαν οι Vukovi, ένα γκρουπ από τη Σκωτία, θα έλεγα στυλ noisy pop rock στυλ, με αρκετά θετική ενέργεια και είχαν ανταπόκριση από το κοινό, αν και ελάχιστοι τους γνώριζαν από πριν. Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό. Έπειτα σειρά είχαν οι Static-x, ένα industrial/nu metal συγκρότημα από το Λος Άντζελες, το οποίο ιδρύθηκε στα 90s, διαλύθηκε το 2010. Μετά την απώλεια του αρχικού τους frontman, το 2018 αποφάσισαν τα εναπομείναντα μέλη να ξαναεμφανιστούν με νέο υλικό και νέο frontman, ο οποίος όμως κράτησε το στυλ του αρχικού με την ιδιαίτερη αμφίεση. Έτσι έχουν καταφέρει να μην αλλοιωθούν, οι fan τους να παραμένουν σαν να μην έχει συμβεί τίποτα και μας χάρισαν μια ατμόσφαιρα που μεσουράνησε στην Αμερική τη δεκαετία 1995-2005 με τους industrial ήχους, ενώ στα σκηνικά τους προστέθηκε και μια τεράστια μασκότ. Πιστεύω ότι θα ήταν καλυτέρα να εμφανιστούν πιο ψηλά στον σχετικό πίνακα εμφάνισης ως ένα ιστορικό σχήμα. Στη συνέχεια είχαμε τους While She Sleeps από το Sheffield της Αγγλίας, οι οποίοι έχουν γίνει ιδιαίτερα αγαπητοί στο νεαρόκοσμο παρόλο που ιδρυθήκαν το 2006. Τα τελευταία χρονιά έχουν μπει πολύ δυναμικά στο χώρο της metalcore και κερδίζουν συνεχώς νέους οπαδούς και διθυραμβικά σχόλια. Ο frontman τους Loz Taylor ήταν αεικίνητος καθόλη τη διάρκεια του σετ τους, όργωσε όλη τη σκηνή, κατέβηκε και χαιρέτησε το πλήθος, έκανε crowdsurfin, άλματα από τους ενισχυτές και έβγαζε συνεχώς σπαρακτικά ουρλιαχτά. Θα έλεγα τουλάχιστον εντυπωσιακός ακόμα και για αυτούς που δεν τους αρέσει αυτό το είδος μουσικής. Τη θέση τους στο main stage πήρανε οι Mastodon αλλά προσωπικά προτίμησα τους Dope στη μικρότερη σκηνή που δεν τους έχω δει στην Ελλάδα. Οι Dope είναι Αμερικανοί industrial Metal μπάντα από το 1997 και στα μέλη συμπεριλαμβάνεται ο Acey Slade στην κιθάρα, ο οποίος έχει θητέψει στους Murderdolls και Misfits και με ενώνει η κοινή μας ενασχόληση με τη φωτογραφία. Οι Dope δυστυχώς είχαν προβλήματα με τον ήχο, αργήσανε πολύ να εμφανιστούν, υπήρξε εκνευρισμός στους ιδίους και στο κοινό που περίμενε ανυπόμονα. Τελικά εμφανίστηκαν με ένα μικρό setlist 45 λεπτών αλλά τα έδωσαν όλα στο performance, έδειξαν ότι είναι μπάντα που θα έπρεπε χαλαρά να εμφανιστεί στη κεντρική σκηνή και υποσχέθηκαν να επιστρέψουν στη χωρά όπως τους αναλογεί. Τελευταίο act της ημέρας και γενικά όλου του φεστιβάλ ήταν ένας ογκόλιθος της Alternative σκηνής των 90s, που είχαν την ευκαιρία να δουν από κοντά και οι φίλοι της Αθήνας ένα χρόνο πριν, οι Smashing Pumpkins. Φέτος εμφανίστηκαν με ακόμα μεγαλύτερα και πιο εντυπωσιακά σκηνικά. Μπροστάρης όπως πάντα από την αρχή του γκρουπ ο Billy Corgan ήταν άψογος σε όλα τα επίπεδα. Το setlist τους γεμάτο με 20 κομμάτια με έμφαση στο καλύτερο άλμπουμ τους «Mellon Collie and the Infinite Sadness” και μια διασκευή έκπληξη στους Berlin και το γνωστό soundtrack “Take my breath away”. Νομίζω δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερο κλείσιμο φεστιβάλ ώστε να φύγει ευτυχισμένος και ο τελευταίος επισκέπτης.
Εύχομαι να είμαι τυχερός και να είμαι παρών πάλι για λογαριασμό του Rockoverdose και του χρόνου στην έκδοση του 2026,η οποία ήδη ανακοίνωσε τα πρώτα ονόματα και το πρώτο headliner συγκρότημα που είναι οι “Godsmack”. Δυνατό ξεκίνημα που προμηνύει δυνατή συνέχεια, οπότε κανονίστε να κλείσετε εισιτήρια τώρα που ακόμα είναι σε αρχική φάση πώλησης και τα βρίσκετε μέσα από την κεντρική σελίδα του φεστιβάλ μαζί με άλλες πληροφορίες και ανακοινώσεις: https://hillsofrock.com
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Δημήτρης Καραγεωργίου - Dimitris "Photoshooter" Karageorgiou Concert Photography
Comments
