Γιορτή μεταλλική το δίχως άλλο στήθηκε άλλη μια φορά στην Πλατεία Νερού και σίγουρα πολλοί θα προσπαθήσουν να σας πείσουν για το αντίθετο, αλλά αυτό που στο τέλος μετράει είναι πως το βίωσε ο καθένας προσωπικά, μιλώντας κυρίως για όσους ήταν εκεί να το δουν κι όχι όσους άκουσαν όσους άκουσαν και αναπαράγουν διάφορες θεωρίες για ragebait αμφιβόλου ουσίας. Είχαμε την πρώτη εμφάνιση των τρομερών Sylosis στη χώρα μας ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, στην καλύτερη φάση της καριέρας τους και αποδεικνύοντας το λάθος του μη ερχομού τους τόσα χρόνια. Είχαμε το οριστικό αντίο των Sepultura καθώς το κλείνουν το μαγαζί και αν θέλετε και την προσωπική μου γνώμη μετά από όσα (ξανα)είδα, πολύ καλά κάνουν, να φύγουν ακέραιοι όσο γίνεται και με το κεφάλι ψηλά το κατά δύναμιν. Και φυσικά είχαμε και τον κύριο πόλο έλξης, την εμφάνιση των Megadeth που αφορά το τελευταίο τους επίσημα άλμπουμ, μόνο που ποτέ δεν είδα την διοργάνωση να αναφέρει ότι θα είναι η τελευταία τους εμφάνιση γενικά, συνεπώς δεν καταλαβαίνω και τον χαρακτήρα αποχαιρετισμού που δόθηκε από πολλούς, ενώ μετά το τέλος της εμφάνισης τους, έγινε πλήρως σαφές ότι αν ο Dave Mustaine είναι ακόμα όρθιος, σίγουρα θα επισκεφτεί ξανά τη χώρα μας για ένα ένδοξο τελευταίο ασπασμό.
Οι καταπληκτικοί Sylosis βγαίνουν ακριβώς στις 18;30 όπως ανέφερε το πρόγραμμα και για επόμενα -μόλις, γιατί άραγε;- 40’ θα αφαλοκόψουν το κοινό με τέτοιο τρόπο, που κανονικά θα έπρεπε να γράψω απερίφραστα ότι κέρασαν ψ… αλλά τέτοια πράγματα δε γράφονται όσο απόλυτα αληθινά κι αν είναι. Στην όψη και μόνο του απίστευτου ΠΑΙΧΤΑΡΑ Josh Middleton με το αρχετυπικό μπλουζάκι Mercyful Fate -πρώτου ομότιτλου ΕΡ παρακαλώ- ο κόσμος παίρνει τα πάνω του και οι Sylosis εξαπολύουν επίθεση άνευ όρων που θα καλύψει κυρίως το νέο τους υπερδίσκο “The New Flesh” και το ξεκίνημα με το “Beneath The Surface” και καπάκια το “Erased” μαρτυρούν ήδη εμφάνιση γραμμένη στην ιστορία. Ο ήλιος και η ζέστη δεν πτοεί το συγκρότημα που είναι ενθουσιασμένο με το κοινό, τονίζοντας ότι για αυτή την πρώτη γνωριμία τους με τους Έλληνες θέλουν να ανοίξουν μεγάλα Moshpits όπως και γίνεται, μαρσάρουν στη συνέχεια με το “Poison For The Lost” -ένα από τα μόλις δυο μη νέα κομμάτια που παίξανε- και παραδίδουν σεμινάριο στη συνέχεια με ομοβροντίες αδιάκοπες παίζοντας τα “Lacerations”, “All Glory, No Valour” (χαμός πραγματικός εδώ) και “Mirror Mirror” πριν μας αφήσουν τα απόλυτα καλύτερα για το τελευταίο δίδυμο με το οποίο εκτέλεσαν το κοινό εν ψυχρώ.
Τα μάτια του κοινού όταν δεν είναι πλήρως αφοσιωμένα στον Josh βγάζουν καρδούλες στο παίξιμο του τέρατος Ali Richardson στα τύμπανα που διαλύει τα δέρματα και δείχνει και τις επιρροές του όταν η κάμερα κάνει κοντινά στο CFH τατουάζ στο μπράτσο του, ενώ ο έξω καρδιά αρχι-headbanger Conor Marshall πρέπει να’χει σβέρκο από ατσάλι, μιλάμε για ακατάπαυστους ανεμόμυλους με το μακρύ μαλλί του να ανεμίζει πιο γρήγορα κι από τα χτυπήματα του Richardson. Τέλος, είμαστε πολύ τυχεροί που τους βλέπουμε στην καλύτερη τους περίοδο μεταξύ άλλων γιατί έχουν και τον αγαπημένο Ben Thomas των Venom Prison στο μπάσο, που όσο μένουν ανενενεργοό, καλό είναι να κρατιέται ζεστός. Το ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ που μας χαρίζουν οι Sylosis κλείνει με το ιδανικό δίδυμο των “Deadwood” (σφαγή!) και το υποψήφιο κορυφαίο κομμάτι του 2026 ως τώρα, το ομότιτλο από το τελευταίο άλμπουμ “The New Flesh”. Προσωπικά γέμισα τόσο πολύ και για την εμφάνιση, και που τους είδα τους ίδιους χαρούμενος, αλλά κυρίως με τον κόσμο που φάνηκε να μην τους ξέρει και δε μπορούσε να κρατηθεί ακίνητος με την ενέργεια τους. Ασύλληπτο masterclass μιας μπάντας που για πάνω από 20 χρόνια ορίζει την ποιότητα αλλά συνεχίζει να δείχνει πεινασμένη κι αυτό βγαίνει προς το κοινό.
Αναμένουμε headline εμφάνιση τους στο Floyd σύντομα κατά την προσφιλή τακτική της διοργάνωσης που μετά από αυτό που είδε, είμαι βέβαιος ότι νομοτελειακά θα πράξει το σωστό κι εκεί είναι που θα γίνει το σώσε.
Η ώρα είχε φτάσει για τον ύστατο χαιρετισμό των Sepultura προς το ελληνικό κοινό. Και η περίσταση επέβαλε να γίνει με τρόπο εκρηκτικό. Χωρίς να θέλω να μπω σε συγκρίσεις με προηγούμενες εμφανίσεις των Βραζιλιάνων στη χώρα μας, η παρουσία τους χθες ήταν αυτή που έπρεπε: εξόχως δυναμική και με πλήρη επίγνωση στο πίσω μέρος του μυαλού τους -και του δικού μας- ότι πρέπει να την κάνουν -και κάνουμε- να αξίζει.
Με τον Andreas Kisser αυτή τη φορά να επιστρέφει στον ηγετικό κιθαριστικό του θρόνο και τον ταλαντούχο Greyson Nekrutman πλέον στα τύμπανα να αναλαμβάνει να κατορθώσει το αδύνατο -να καλύψει επάξια τη θέση του εξωγήινου Εloy Casagrande- θα περνούσαν σαν σίφουνας μέσα από 42 χρόνια ιστορίας. Αυτό σήμαινε ότι θα παίρναμε γεύση από το παρόν των Sepultura και τη μοναδική τους ηχογράφηση με τον Greyson (το “The Cloud Of Unknowing” EP), από εκεί και πέρα όμως θα απολαμβάναμε σχεδόν αποκλειστικά υλικό από τη χρυσή εποχή του σχήματος. Για του λόγου το αληθές, μας κέρασαν ευθύς εξαρχής ένα μεγαλοπρεπέστατο “Inner Self”, βάζοντας το λαό από κάτω κατευθείαν στο κατάλληλο mood για good friendly violent fun. Εκεί κοντά ήρθε και κόλλησε το “Desperate Cry” και οι σπόροι για μια καταιγιστική εμφάνιση είχαν φυτευτεί από νωρίς.
Μπορεί αρκετοί ακόμα και σήμερα να ψηφίζουν δαγκωτό Max Cavalera, αλλά η παρουσία του Derrick Green έχει μια επιβλητικότητα, που εκείνος ποτέ δε διέθετε. Θεριό ανήμερο, αλώνιζε τη σκηνή και παράλληλα έφτυνε στο μικρόφωνο τους στίχους με χαρακτηριστική ευκολία, μην αφήνοντας ευκαιρία να παρασύρει το κοινό σε επευφημίες και sing alongs. Η πιο ξεχωριστή στιγμή από αυτές αναμφίβολα υπήρξε το ακουστικό “Kaiowas”, καθώς εκτυλίχθηκε επί σκηνής ρεσιτάλ κρουστών από μπάντα και εκλεκτούς καλεσμένους, με τον Green να μην παραλείπει να βάλει στο παιχνίδι και το κοινό. Προφανώς, της γκρούβας το κάγκελο έγινε σε “Territory” και “Refuse/Resist” με Paulo Jr. και Greyson να είναι καταλυτικοί, βρωμόξυλο έπεσε με υπόκρουση τις riffάρες του Kisser και τον κανονιοβολισμό του εξαιρετικού Νekrutman -εντελώς στο πετσί του ρόλου με jersey Bραζιλίας x Sepultura- σε “Dead Embryonic Cells” και “Arise” και όλα αυτά με τόνους “Attitude”.
Oι βραζιλιάνικες επιρροές, αλλά και η σπιρτάδα του nu metal ξαναβγήκαν υποδειγματικά σε πρώτο πλάνο στο ανέλπιστο “Ratamahatta”, μπορώντας μάλιστα να δεις γύρω σου σκληρούς μεταλλάδες σχεδόν να χορεύουν χωρίς καμία αναστολή, όμως ο ρόλος του grand finale ανήκε δικαιωματικά στο “Roots Bloody Roots”, όπου μικροί και μεγάλοι fans των Sepultura ξέσπασαν με κάθε πιθανό τρόπο: χοροπηδηχτά, pogo, headbanging, ό,τι θες.
Έτσι λοιπόν, οι αγαπημένοι Βραζιλιάνοι αποχώρησαν με το κεφάλι ψηλά, έχοντας μόλις πυροδοτήσει επιτυχημένα ακόμα μια βόμβα αδρεναλίνης ανάμεσα μας. Το αν θα κρατήσουν την υπόσχεση τους και θα είναι όντως η τελευταία, μένει να φανεί. Σε κάθε περίπτωση, το όραμα τους να γιορτάσουν 42 χρόνια πορείας μέσα από το “θάνατο” τους, είχε πάρει πέραν πάσης αμφιβολίας σάρκα και οστά μπροστά μας.
Μετά και το αντίο των Sepultura λοιπόν που αλλιώς το φανταζόμουν και δεν μπορώ να πω ότι θα το θυμάμαι και με τον πλέον ιδανικό τρόπο αλλά δεν είναι της παρούσης και φαντάζομαι ο Δημήτρης θα’χει εξηγήσει με σαφήνεια την δική του οπτική, ήρθε η ώρα για τους Megadeth, όχι όμως ώρα του αντίο όπως τόνισα παραπάνω καθώς στο μπάσιμο του “Tipping Point” μπορούσαμε εξ’αρχής να δούμε τη χαρά του Dave Mustaine που δεν κρύφτηκε για την επόμενη μιάμιση και κάτι ώρα. Ο ήχος ιδανικός, η φωνή όχι τόσο σούπερ -για Megadeth δεδομένα πάντα- όπως την προηγούμενη φορά αλλά με τον Πρόεδρο να αντέχει, αλλά η απόδοση ήταν ίσως ακόμα ανώτερη και η εικόνα ειδικά του Ιπτάμενου Φιλανδού Teemu Mäntysaari να καρφώνει ότι έχει αναλάβει να βγάλει εις πέρας, είναι κάτι που πρέπει να το δεις για να το κατανοήσεις πλήρως. Το παλικάρι έχει κατορθώσει να’ναι ο λόγος που οι Megadeth διανύουν απίστευτη ακμή παιξίματος και με μπροστάρη στον ρυθμό τον Βέλγο δολοφόνο Dirk Verbeuren και τον έμπειρο μπαρουτοκαπνισμένο James LoMenzo στο μπάσο με πρόστυχα Old-school μπλουζάκι Godzilla να σιγοντάρει τον όγκο, δε μπορεί να πάει τίποτα λάθος σε αυτή τη βραδιά που συνεχίζεται ιδανικά με 17 συνολικά κομμάτια!
“Hangar 18” και ήδη βλέπω μερικούς να μη μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυα τους νομίζοντας πως είναι η τελευταία φορά που το ακούν, γιατί όμως τέτοια καταστροφολογία ρε παιδί μου; Ο άνθρωπος το’πε ξεκάθαρα, θέλει να περιοδεύσει 5-6 χρόνια, νομίζετε ότι θα αφήσει την Ελλάδα έξω μετά από ΑΥΤΟ που έζησε με το κοινό να ουρλιάζει “MEGADETH, MEGADETH, MEGADETH” στα χτυπήματα του Verbeuren κατά το τρομερό drum break ενώ τα solo δίνουν και παίρνουν; Ελάτε τώρα, ο βασικός λόγος που το χαρήκαμε όλοι ήταν που βλέπαμε ΑΥΤΟΝ τον άνθρωπο που τόσες δεκαετίες είναι δίπλα μας με κάθε τρόπο, να έχει ΑΥΤΟ το χαμόγελο που έκανε τα πάντα να λάμπουν. Και λάμπει κι ο κόσμος εν συνεχεία με κοτζάμ “Wake Up Dead”, o Teemu ντύνεται και Marty Friedman και Chris Poland μαζί και με κρύο Φιλανδικό αίμα δεν καταλαβαίνει Χριστό, δείχνει λες και θα μπορούσε να παίζει αυτά τα κομμάτια καθήμενος στον καναπέ του σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Για την ακρίβεια δείχνει τόσο ενιαίος με τη μπάντα παρότι ο νεότερος σε ηλικία και διάρκεια στους Megadeth, λες και γεννήθηκε παίζοντας αυτά τα αθάνατα άσματα. Συνεχίζουμε πιο παιχνιδιάρικα για τη συνέχεια με τετράδα πιο Mid-tempo λογικής αλλά με κολλητικά ρεφρέν.
Στο “Sweating Bullets” ο Mustaine αφήνει το κοινό να τραγουδήσει όλη την πρώτη στροφή, θέλει να κρυφτεί κάτω από τα μαλλιά του αλλά οι προβολείς και γιγαντοοθόνες τον προδίδουν, γελάνε και τα μουστάκια του και η πιο λευκή του όψη τα τελευταία χρόνια όσο δεν πάει, ο άνθρωπος δικαίως νιώθει Θεός εκείνη τη στιγμή και ποιός να του πει τι και γιατί. “Ένα κομμάτι με περιγράφει πολύ σαν άνθρωπο και για τη γνώμη που έχουν οι άλλοι για μένα” θα προλογίσει το “I Don’t Care”, ενώ στη συνέχεια έχουμε groove λογική με το “Angry Again” και θύμησες παλιές με το “Skin O’ My Teeth”. Το κρεσέντο συνεχίζεται, παίρνει ξανά το λόγο, “σας αγαπώ πάρα πολύ, σας ευχαριστώ ειλικρινά, κάτι από το “So Far, So Good, So What!” αυτή τη φορά”. Κι εκεί που όλοι περιμένουμε το “In My Darkest Hour”, άρπα το “Hook In Mouth” με ουρλιαχτά από τους πιο old-school οπαδούς που δεν πιστεύουν τι ακούν. Το “Trust” παραμένει κομμάτι που ποτέ δεν πρέπει να λείπει από συναυλία τους με όλο το κοινό να τραγουδάει ρυθμικά και μετά το νέο όμορφο “Puppet Parade” (θα προτιμούσα το “Hey God” προσωπικά αλλά δε με χάλασε), έρχεται η ώρα που ακούμε… Metallica!
Διότι πέραν του “Mechanix” που είναι η πρώιμη έκδοση του “The Four Horsemen”, πάρε και το νεοδιασκευασμένο “Ride The Lightning” που η αλήθεια να λέγεται, παίζεται ΚΑΡΦΙ και δημιουργεί συγκίνηση. Θα προτιμούσα δυο δικά τους άλλα κομμάτια έναντι αυτών των 2; Σαφώς. Ένιωσα γεμάτος που τα άκουσα όμως και με ξεκάθαρη πληρότητα και συγκίνηση; Σαφέστατα! “Ένα κομμάτι για τους κιθαρίστες, πόσοι είστε κιθαρίστες εδώ πέρα;” ρωτάει ο Mustaine με πολλά χέρια να σηκώνονται και τον ίδιο να απαντάει με το απόλυτο φλέγμα του “Ώστε είμαστε γεμάτοι με κιθαρίστες...μάλιστα”! Το “Let There Be Shred” θα είναι το τελευταίο νεότερο κομμάτι που θα ακούσουμε, και για το τέλος κρατιέται μια ιερή Αγία Τετράδα, με το “Tornado Of Souls” για αρχή και ΟΛΑ τα μάτια πάνω στον Teemu και το πως θα παίξει την ηγεμονική ΣΟΛΑΡΑ του και τον Φιλανδό απλά να προκαλεί υστερία και χειροκροτήματα με το πόσο ΑΧΑΣΤΟΣ είναι. Ο James LoMenzo παίρνει το λόγο, “ήρθε η ώρα, το ξέρετε το κομμάτι, πάμε όλοι μαζί”, “Peace Sells” και το κομμάτι που θα κλείσει 40 χρόνια ζωής σε 2μιση μήνες και άλλαξε την ιστορία των Megadeth χαιρετίζεται με μεγαλοπρέπεια, φοβερή εκτέλεση, βγαίνει και ο Vic Rattlehead με τη βαλίτσα του να “πουλήσει” ειρήνη και η όψη του δίπλα στον Mustaine εκείνη την ώρα είναι ΟΛΟ ΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟ.
Προσωρινή παύση, ο κόσμος ξέρει ειδικά όσοι έχουν πάει σε πολλές συναυλίες Megadeth, οι υπόλοιποι το υποψιάζονται, και το “Symphony Of Destruction” φέρνει πάλι το κοινό να ουρλιάζει κατά την ώρα που δεν τραγουδιούνται στίχοι στο βασικό riff του κομματιού, “MEGADETH, MEGADETH, MEGADETH”, o Mustaine είναι σε σοκ χαράς και όσο περνάει η ώρα αφήνεται ανέμελος να το χαρεί, υψώνει τα χέρια, σχεδόν έτοιμος να δακρύσει αλλά επειδή παράλληλα είναι και το στραβόξυλο της καρδιάς μας, σηκώνει τα χέρια ψηλά, ρουφάει την αγάπη του κόσμου, ο οποίος πιο πριν εν χορών θα αρχίσει να τραγουδάει “TEΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ MUSTAINE ΕΙΣΑΙ ΚΑΥΛΑ” και ο ίδιος απορώντας αλλά με χαμόγελο μικρού παιδιού απαντάει αμετράφραστα “I don’t know what you’re singing but I hope it’s something cool. To coolnss του Πρόεδρου πήγε σε δυσθεώρητο επίπεδο αυτή τη βραδιά, “σας αγαπώ όλους πάρα πολύ, σας ευχαριστώ και εσάς που ήρθατε πρώτη φορά και εσάς που είστε πάντα εδώ, το επόμενο τραγούδι θέλω να σας το αφιερώσω από την καρδιά μου, είστε όλοι υπέροχοι”. Έχω εκφράσει πολλάκις σε κάθε δοθείσα ευκαιρία ότι και το “Rust In Peace” σαν δίσκο το θεωρώ τοπ 5 ζωής και το “Holy Wars…The Punishment Due” το θεω΄ρω τοπ 5 κομματιών γενικά, άρα καταλαβαίνετε πως ένιωσα κι εγώ και όλοι μας.
Η απόδοση είναι εκπληκτική, η μπάντα σαν Ελβετικό ρολόϊ κι ας έχει 2 Αμερικάνους, ένα Βέλγο κι ένα Φιλανδό, αυτή η πολυεθνική ουσία των Megadeth τα τελευταία χρόνια τους έχει πάει στα ουράνια, πάντα είχε παιχταράδες δίπλα του ο Mustaine, πάντα όλοι ήταν υπεράνω αναφορών, αλλά αυτή η χημεία που έχουν αυτή τη στιγμή δεν άφησε καν υπόνοιες του να ήταν για παράδειγμα ο David Ellefson σε αυτή την τελευταία εκδοχή τους στις τελευταίες στιγμές της καριέρας τους. Όχι, η μπάντα αυτή τη στιγμή είναι όπως έπρεπε να είναι, έκαναν και τους Sepultura απλή αναφορά στο φύλλο αγώνος σαν να μην υπήρξαν ποτέ μέρος της βραδιάς, και μας χάρισαν άλλη μια πανέμορφη βραδιά που μόνο αν είσαι αργόσχολος, οσφυοκάμπτης και γενικά Π.Γ. δεν ευχαριστήθηκες για λόγους που μόνο εσύ ξέρεις αλλά πασχίζεις να τους μάθουν και όσοι δεν ενδιαφέρονται. Οι Megadeth εν έτει 2026 τιμάνε τα παντελόνια που φόρεσαν για πάνω από 40 χρόνια, απέδειξαν ότι είναι μεγάλη αξία και φανέλα για όλο το μέταλλο και ο Mustaine με τον τρόπο του δε μας είπε αντίο αλλά εις το επανιδείν. Κι όταν έρθει η ώρα για την πραγματική τους τελευταία εμφάνιση, ο κόσμος θα’ναι ακόμα πιο συγκινητικός απ’ότι στις 30 Ιουνίου 2026.
Αυτός που ξεγέλασε τόσες φορές τον θάνατο στη ζωή του, χάρισε ξανά χρόνια ζωής σε όλους μας. Κι όταν έρθει η ώρα για το αντίο, Ο-Λ-Ο-Ι ΚΑΙ Ο-Λ-Ε-Σ πρέπει να του πούμε ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ως ελάχιστο δείγμα, την επόμενη και όντως τελευταία φορά, πρέπει η βραδιά να’ναι για τα βιβλία.
Next mistake...no more mistakes!
Για το Rock Oversose,
Άγγελος Κατσούρας (Megadeth, Sylosis)
Δημήτρης Σούρσος (Sepultura)
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
