Η συγκεκριμένη συναυλία ήταν η τελευταία που θα παρακολουθούσα πριν το Πάσχα, η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως mini festival ανερχόμενων συγκροτημάτων. Ο χώρος ήταν ωραία διακοσμημένος, άνετος και το ξύλινο πάτωμα δημιουργούσε άλλη αίσθηση, καθώς στα δυναμικά τραγούδια ο θεατής αισθανόταν κυριολεκτικά τις δονήσεις! Όσον αφορά τις ώρες εμφάνισης των συγκροτημάτων ήταν βολικές, η συναυλία τελείωσε νωρίς και έτσι οι θεατές δεν είχαν το άγχος να προλάβουν τα ΜΜΜ. Πολύ θετικό κατά την γνώμη μου ήταν το γεγονός ότι ανάμεσα στους θεατές ήταν μέλη άλλων συγκροτημάτων που προφανώς παρευρέθηκαν για να ενισχύσουν με την παρουσία τους και να ενθαρρύνουν τις προσπάθειες των 3 νέων συγκροτημάτων.
Η συναυλία ξεκίνησε με τους Still Dusk. Πρόκειται για ένα νεανικό συγκρότημα που παίζει εναλλακτικό metal, hard rock με ολίγον punk, αν μπορούσα να χαρακτηρίσω κάπως την μουσική τους. Δημιουργήθηκαν το 2018, έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής το ΕΡ με 3 τραγούδια “Garden”, ενώ έχουν παίξει σε κάποιες συναυλίες (κυρίως από το 2023 και μετά, πιο πριν ήταν τα lockdowns μην ξεχνάμε) με κυριότερη το Metal United World Wide Festival (29/9/2023). Νομίζω ότι ήταν το συναυλιακά εμπειρότερο από τα τρία συγκροτήματα.
Στην σκηνή εμφανίστηκαν κατά τις 19:40. Η τραγουδίστρια και frontwoman Ίνα Δαμνιανίδου εκτός από τα φωνητικά της προσόντα ήταν και αρκετά επικοινωνιακή με το κοινό, το οποίο και ξεσήκωνε. Παρόλο που έπαιξαν πρώτοι και συνήθως δεν υπάρχει αυξημένο κοινό, εν τούτοις ήταν αρκετά γνώριμοι και είχαν τους οπαδούς τους που τους επευφημούσαν. Τα τραγούδια τους είχαν ποικιλία: άλλα ήταν πιο γρήγορα και «ξεσηκωτικά», ενδεικτικά αναφέρω ότι έγινε και mosh pit ήδη από το 3ο τραγούδι (το “Into Fractions” αν δεν κάνω λάθος), ενώ άλλα ήταν πιο αργά όπως το “Midnight Run”, όπου η Ίνα ζήτησε το μαζευτεί το κοινό και να κάτσει κοντά στην σκηνή. Κάποιοι άναψαν τους φακούς των κινητών κουνώντας τα αριστερά – δεξιά. Εκτός από την Ίνα και τα υπόλοιπα μέλη (Γιάννης Κεμενίδης - κιθάρα, Κώστας Σταύρου - μπάσο, Γιάννης Ταράσης - drums) ήταν μουσικά καταρτισμένοι και έπαιζαν με πάθος. Τελευταίο τραγούδι ήταν το “Sugar”, το οποίο ήταν σχετικά γνωστό καθώς είχε κυκλοφορήσει ως βίντεο πριν 5 μήνες. Το set τους διήρκησε ~ 45’, έπαιξαν 9 τραγούδια (όλα ήταν καινούρια), ενώ αξιοσημείωτο ήταν ότι δεν έπαιξαν κανένα από το ΕΡ “Garden”, το οποίο έχει κυκλοφορήσει σχετικά πρόσφατα (10/2023). Λογικά αυτά που παίχτηκαν θα είναι τραγούδια του πρώτου πλήρους άλμπουμ τους “Chronicles Of Dystopia” που θα κυκλοφορήσει εντός του 2025. Ανάμεσα σε αυτούς που ευχαρίστησαν ήταν και ο Psychon Nyne (Ντίνος Πρασσάς), ο οποίος έκανε την μίξη και mastering του επερχόμενου άλμπουμ τους.
Still Dusk setlist:
1 0.003 / 2 Practice / 3 Into Fractions / 4 Eigengrau / 5 Black Water / 6 Midnight Run / 8 Tsifsa / 9 Sugar
Ακολούθησε σχεδόν 20λεπτο διάλειμμα και αρκετοί από το κοινό κατευθύνθηκαν προς το merchandise (και καλά έκαναν, γιατί οι μπάντες πρέπει να ενισχύονται). Σειρά είχαν οι Moira's Touch στο πρώτο τους live. Αν και είναι ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα, τα μέλη του όμως είναι έμπειρα, από την θητεία τους σε παράλληλα ή και προηγούμενα συγκροτήματα. Ως «πρόπλασμα» της παρούσας σύνθεσης ήταν το άλμπουμ “Flair” (κυκλοφόρησε 3/3/2024) ως αποτέλεσμα της συνεργασίας της τραγουδίστριας Ιωάννας Κόλλια (Diamond Signs) με τον ποιητή - αφηγητή Μιχάλη (Makk) Γιαννόπουλο (Morrowphobia). Στο άλμπουμ συμμετείχε ο νυν κιθαρίστας τους Δημήτρης Κοσκινάς (September Code, Art Of Simplicity, Morrowphobia). Την μπάντα πλαισιώνουν ο μπασίστας Παναγιώτης Γκατσόπουλος (Disharmony, Scar Of The Sun) και ο drummer Φοίβος Ανδριόπουλος.
Το σετ τους ξεκίνησε στις 20:45, ενώ η Ιωάννα εμφανίστηκε με ένα λευκό πέπλο (που ενδεχομένως να παρέπεμπε στις αρχαίες Μοίρες). Από την πρώτη νότα κατάλαβα ότι είχαμε να κάνουμε με ένα αρκετά ποιοτικό συγκρότημα κλασσικού heavy metal με doom επιρροές. Η φωνή της Ιωάννας ήταν καταιγιστική, ενώ και οι υπόλοιποι μουσικοί ήταν δεξιοτέχνες. Ο Δημήτρης εξαπέλυε κατά ριπάς riffs και ενίοτε Malmsteen-ικά solos. Ο ήχος ήταν μεν καλός, αλλά (ενδεχομένως αυτό να ήταν και αναπόφευκτο) όταν κάποιος ήταν στην αριστερή μεριά (που ήταν ο κιθαρίστας) άκουγε υπερβολικά περισσότερο την κιθάρα, ενώ αν πήγαινε προς την μεριά του μπασίστα, υπερίσχυε ο ήχος του μπάσου. Προσωπικά άλλαζα θέση για να έχω σφαιρική κάλυψη και έτσι μπορούσα να θαυμάσω και τον Παναγιώτη, ο οποίος «κένταγε» στο μπάσο. Ο δε Φοίβος εμπειρότατος και αυτός από την συνεργασία του σε τόσα συγκροτήματα έδινε τον ρυθμό που έπρεπε. Το κοινό έδειξε να το απολαμβάνει. Με εξαίρεση 2 τραγούδια που κυκλοφόρησαν σχετικά πρόσφατα online, τα υπόλοιπα ακούστηκαν για πρώτη φορά. Δεν θα ήταν υπερβολή να πω, πως αν και πρωτοεμφανιζόμενοι εντυπωσίασαν. Ανάμεσα σε αυτούς που ευχαρίστησαν ήταν και ο παρευρισκόμενος Μιχάλης Γιαννόπουλος (ως οιονεί 5ο μέλος της μπάντας). Το σετ ολοκληρώθηκε κατά τις 21:30 και σε περίπου 45’ έπαιξαν 8 τραγούδια. Ενδεικτικό του ενθουσιασμού του κοινού είναι ο εξής διάλογος μεταξύ κάποιων ακροατών με την Ιωάννα όταν ανακοίνωσε ότι αποχωρούν: «Κι άλλο, κι άλλο!», «Μα δεν υπάρχει άλλο, δεν έχουμε άλλα τραγούδια!», «Δεν πειράζει, παίξτε διασκευές!». Αναμφίβολα μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση και αναμένω την πρώτη τους ολοκληρωμένη κυκλοφορία.
Moira's Touch setlist
1 Villainy / 2 Eerie Lies / 3 Naysayers / 4 Moira's Touch / 5 Willful Ignorance / 6 Tarry / 7 Levity / 8 Malevolent
Σειρά τώρα για τους αποψινούς headliners Illusive Mirrors. Ήδη πριν ξεκινήσει η συναυλία, η παρουσία των μελών του συγκροτήματος και κυρίως της τραγουδίστριας Δήμητρας Κοένκα ήταν εμφανέστατη. Είτε ως θεατής, είτε βοηθούσε τα μέλη των υπολοίπων συγκροτημάτων. Ήταν πανταχού παρούσα. Οι Illusive Mirrors αν και υπάρχουν από το 2015, μόλις πρόσφατα (12/2024) κυκλοφόρησαν το πρώτο τους ομότιτλο ΕΡ. Εμφανίστηκαν στην σκηνή κατά τις 21:45 υπό τις έντονες επιδοκιμασίες του πυκνωμένου πλέον κοινού. Αν και το στυλ των Illusive Mirrors και Moira's Touch διαφέρει εν τούτοις έχουν ως κοινό σημείο το ποιοτικό παίξιμο, τα εκπληκτικά γυναικεία φωνητικά (και μόνο η φωνή της Δήμητρας γέμιζε τον χώρο) και ότι αποτελούνται από έμπειρους μουσικούς που στο παρελθόν είχαν συμμετάσχει σε άλλα συγκροτήματα και αυτό φάνηκε στο παίξιμο τους (π.χ. 2 Δημήτρηδες δεξιοτέχνες κιθαρίστες). Όμως και ο μπασίστας Γιάννης Ζαβραδινός και ο drummer Δημήτρης Κοφινάς έδωσαν ρέστα! Η Δήμητρα μάλιστα όταν έπαιζαν περίτεχνα τους επεδείκνυε για τους προσέξει το κοινό.
Αρχικά έπαιξαν τραγούδια εκτός του ΕΡ, τα οποία ήταν γνωστά μόνο από το κανάλι τους στο YouTube, παρόλα αυτά μερίδα του κοινού έδειξε να τα γνωρίζει και όχι μόνο αυτό, αλλά υπήρχε και ένας πυρήνας φανατικών οπαδών, οι οποίοι ζητωκραύγαζαν, «κτυπιόντουσαν», αντάλλασαν πειράγματα με την Δήμητρα και τον κιθαρίστα Δημήτρη Φλώρο, μέχρι που δημιούργησαν «τεχνητή ομίχλη» με καπνό από ηλεκτρονικά τσιγάρα! Για να είμαι ειλικρινής παρόλο που αυτά τα νέα τραγούδια δεν τα είχα ξανακούσει, με συνεπήραν αμέσως. Από το 7ο και μετά έπαιξαν τραγούδια του ΕΡ, με τα οποία ήταν πιο εξοικειωμένοι οι περισσότεροι. Μεταξύ αυτών παρενεβλήθη και η διασκευή “Another Brick In The Wall”.
Όμως τόσο τα νέα όσο και τα παλιά είναι πολύ καλά δομημένα και βασίζονται σε μελωδίες που μένουν στη μνήμη. Εκτός των μουσικών τους ικανοτήτων, το group των 3 Δημήτρηδων (Δήμητρας) και τους ενός Γιάννη ήταν επικοινωνιακότατο με το κοινό. Εκτός της frontwoman Δήμητρας και ο Δημήτρης Φλώρος ενθουσίασε τους φανατικούς οπαδούς που κάτι του έλεγαν για τον λεβιέ της κιθάρας που (νόμιζαν ότι) έλλειπε. Η δε Δήμητρα έτεινε το μικρόφωνο προς το κοινό (sing along), έκανε headbanging, γενικώς ήταν κινητική. Προς το τέλος έπαιξαν (κατόπιν της αντίστοιχης εισαγωγής) το αγαπημένο μου τραγούδι, που δικαίως έχει καθιερωθεί ως hit τους, το “Save a Bullet”, το οποίο ναι μεν είναι ποζεριά, αλλά ωραία ποζεριά! Έχει μία μελωδία σχεδόν μαγική, που δεν χορταίνεις να την ακούς. Ομοίως και το επόμενο “Moonlight Sinners”. Ολοκλήρωσαν το σετ τους χωρίς να κάνουν encore (όπως έγραφε το setlist) με το νέο και ακυκλοφόρητο “Insanity”. Σε μία ώρα είχαν παίξει 13 τραγούδια. Δεν νομίζω να είχε μείνει κανείς παραπονεμένος από την εμφάνιση τους, τόσο ποσοτικά, αλλά κυρίως ποιοτικά. Η ώρα ήταν 22:45 και υπήρχε αρκετός χρόνος, για συνομιλίες με γνωστούς, γνωριμίες με μέλη συγκροτημάτων, ανταλλαγές απόψεων, merchandise, κτλ. Είναι από τα θετικά στοιχεία των συναυλιών ανερχόμενων συγκροτημάτων σε τέτοιους φιλικούς χώρους, τα οποία έδωσαν τα διαπιστευτήρια τους και έδωσαν υποσχέσεις για τα επόμενα δισκογραφικά και συναυλιακά τους βήματα.
Illusive Mirrors setlist
01 Intro / 02 Over and Over Again / 03 World of Destruction / 04 Hopeless Dream / 05 Escape from the Fear / 06 Silent Scream / 07 Nothing More to Say / 08 Stand Up / 09 Another Brick in the Wall (Pink Floyd cover) / 10 Intro / Save a Bullet / 11 Moonlight Sinners / 13 Insanity
Για το RockOverdose,
Κείμενο/Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
