Επετειακή συναυλία δύο ιστορικών συγκροτημάτων σε απίστευτη ατμόσφαιρα
Οι InnerWish είναι πλέον 30 χρόνια στο κουρμπέτι, ενώ οι Elysion σχεδόν 20. Και τα δύο καταξιωμένα συγκροτήματα με αρκετούς οπαδούς σε Ελλάδα και εξωτερικό, έχοντας παίξει όλα αυτά τα χρόνια σε πολλές συναυλίες και festivals εγχώρια αλλά και Ευρωπαϊκά. Τους InnerWish τους παρακολούθησα φέτος στο Metal Union festival στο Αγρίνιο (29/8), λίγες μέρες αργότερα στο Rock Hard festival (12/9). Δηλαδή σε λιγότερο από 3 μήνες τους είδα 3 φορές και δεν τους χορταίνω! Ακόμη και εάν ήμουν παρόν σε όλους τους σταθμούς της πρόσφατης Ευρωπαϊκής περιοδεία τους (με τους Σλοβάκους επίσης power-άδες Within Silence) πάλι δεν θα τους χόρταινα. Η συγκεκριμένη όμως δεν θα ήταν μία απλά συναυλία, θα είχε μία άλλη αξία, καθώς θα ήταν επετειακή και εκτός του ότι θα έπαιζαν περισσότερο, όπως θα διαβάσετε στην συνέχεια ήταν και φορτισμένη συγκινησιακά. Και μόνο ότι θα γινόταν στην μεγαλύτερη συναυλιακή αίθουσα, αρκούσε.
Κατέφτασα στο Floyd σχετικά νωρίς και συνάντησα φίλους και γνωστούς, κάποιους είχα χρόνια να τους δω. Η ώρα ήταν λίγο πριν τις 20:00 και το club είχε μία σχετική επαρκή πληρότητα, αλλά δεν ήταν γεμάτο, ευτυχώς μπόρεσα να πάρω καλή θέση σχετικά μπροστά εν αναμονή των Elysion. Το 2023 ήταν η χρονιά τους καθώς τον Μάρτιο κυκλοφόρησαν το 3ο album τους, το πολύ καλό “Bring Out Your Dead”, λίγο αργότερα εμφανίστηκαν στο Release (7/6) και τέλος Νοεμβρίου, σαν τέτοιες μέρες πριν 2 χρόνια (26/11/23) ήταν headliners συναυλίας στο Gagarin μαζί με τους Nightrage. Είχα παρακολουθήσει αμφότερες και ήταν πολύ καλές και δεν νομίζω ότι ξανάκαναν συναυλία από τότε με εξαίρεση το φετινό Chania Rock Fest. Στην παρούσα συναυλία αναγκαστικά θα έπαιζαν λιγότερο.
Στις 20:00 ακριβώς (με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού) ακούστηκαν από τα ηχεία οι πρώτες νότες του intro από το “Blink of an Eye” και δευτερόλεπτα αργότερα οι Elysion έκαναν την εμφάνιση τους επί σκηνής. Τελευταία εμφανίστηκε (ως είθισται) η χαρισματική τραγουδίστρια Χριστιάννα Χατζημιχάλη και παρατήρησα ότι δεν υπήρχε μπασίστας! Θυμόμουν πως στις προηγούμενες συναυλίες υπήρχε και ψάχνοντας ανακάλυψα πως ο πρώην πλέον μπασίστας τους Γιάννης Ρουφαγαλάς έχει αποχωρήσει, επανήλθε στους Zemial, οι οποίοι θα παίξουν σε κάποιους σταθμούς της περιοδείας των Absu. Έστω και έτσι ο ήχος τους ακουγόταν αρκετά «μεταλλικός» και δυναμικός. Μπορεί να είναι λίγο πρόβλημα τα προηχογραφημένα μέρη, αλλά η παρουσία των Elysion ήταν πολύ δυναμική. Οι κιθαρίστες Νίκος Δεσποτόπουλος και Johnny Zero συναγωνίζονταν σε riffs και solos, ενώ τον ρυθμό είχε αναλάβει (ελλείψει και μπασίστα) ο πολύ καλός και σταθερός drummer Jannis Konst. Η Χριστιάννα εντυπωσιακή ως εμφάνιση αλλά και με υπέροχη φωνή αρκετά μεγάλου εύρους ήταν η frontwoman του συγκροτήματος. Προλογίζοντας το “Far Away” μίλησε και στα αγγλικά για τους αλλοδαπούς μουσικόφιλους που είχαν έρθει και όντως παραπλεύρως μου ήταν μία παρέα τέτοια. Λίγο πριν το “The Promise” η Χριστιάννα ζήτησε από τους θεατές να ανάψουν τα φώτα των κινητών τους καθώς το τραγούδι ήταν μπαλάντα, ενώ αργότερα ευχαριστώντας το κοινό ανέφερε ότι σύντομα θα κυκλοφορήσουν νέο δίσκο υπό εντόνων ιαχών και χειροκροτημάτων. Το σετ τους ολοκληρώθηκε στις 20:45 ακριβώς και έπαιξαν (σχεδόν τέλεια) 10 τραγούδια (τα πιο αναγνωρίσιμα και ποιοτικώς από τα καλύτερα τους): 3 από τις δύο πρώτες κυκλοφορίες (“Silent Scr3am” και “Someplace Better”) και 4 από την τελευταία “Bring Out Your Dead” με την επιλογή των τραγουδιών να είναι άκρως ισορροπημένη.
Κάποιοι οπαδοί του «αμιγούς» heavy metal (true metal), power metal κτλ δεν βλέπουν με καλό μάτι (ή μάλλον «δεν ακούν με καλό αυτί») τα female fronted συγκροτήματα και κυρίως τα gothic metal. Κατ’ εμέ οι Elysion είναι μία ξεχωριστή περίπτωση τέτοιου συγκροτήματος με καλές και δυναμικές συνθέσεις που ακούγονται ευχάριστα, έξυπνες ιδέες παιγμένες από καλούς μουσικούς και με το ανάλογο «μεταλλικό γκάζι», ώστε τα τραγούδια να μην ακούγονται «ξενέρωτα». Η μόνη μου ένσταση είναι ότι συχνά υπεράνω τέτοιων συγκροτημάτων πλανάται «το φάντασμα των Evanescence» και ιδίως στα φωνητικά της Amy Lee. Όταν απελευθερώνονται από αυτό (εν προκειμένω π.χ. στα “Crossing Over”, “Raid The Universe”, “Someplace Better”, κ.ά) τότε οι συνθέσεις απογειώνονται. Αναμένουμε την επόμενη κυκλοφορία τους, να τους απολαύσουμε εκ νέου στην σκηνή με περισσότερα και νέα τραγούδια.
Elysion setlist
01 Blink of an Eye
02 Dreamer
03 Far Away
04 Raid the Universe
05 Made of Lies
06 Someplace Better
07 The Promise
08 Never Forever
09 Killing my Dreams
10 Crossing Over
Ακολούθησε το αναγκαίο διάλειμμα, άλλαξε και το drumset, συζητήσεις με τους γύρω και στις 21:10 ακούστηκαν οι πρώτες νότες του “The Enemy Inside” από το πολύ πρόσφατο single. Χαμός από κάτω! Η πολυπόθητη ώρα της επετειακής συναυλίας για ένα από τα ιστορικότερα και σημαντικότερα συγκροτήματα της Ελληνικής metal σκηνής είχε έρθει! Ο τραγουδιστής Γιώργος Εικοσιπεντάκης ευχαρίστησε το ήδη ένθερμο κοινό. Καθώς έχουν μεγάλη γκάμα τραγουδιών στο ρεπερτόριο τους, άλλα πιο power, πιο δυναμικά, άλλα πιο μελωδικά, μπαλάντες κτλ, όπως ανέφερε ο Γιώργος θα έπαιζαν από όλα τα albums και όλων των ειδών τα τραγούδια όπως και έπραξαν. Στην συνέχεια έπαιξαν παλιές αγαπημένες επιτυχίες όπως: “Inner Strength”, “Modern Babylon”, “Silent Faces”, “Bleeding Soul”, “Sirens” (ύμνοι!). Ο Γιώργος ρώτησε το κοινό: «Έχετε ακούσει το Ash of Eternal Flame?» Δυνατό «Ναι» από κάτω, «Θα σας δούμε» και έπαιξαν το “Soul Asunder”. Επιστροφή πάλι στο παρελθόν με τα καταπληκτικά “Lord of Truth”, “Chosen One” και “Travelers in Time” (κομματάρες!). Το κοινό παραληρούσε. Ο Γιώργος προλόγισε το “Sea of Lies” ως ένα κομμάτι που τραγουδήθηκε από κοινού από έναν ξεχωριστό καλλιτέχνη (εννοούσε τον Hansi Kürsch των Bind Guardian) που εμφανίζεται και στο videoclip και το οποίο αναφέρεται στους μετανάστες που φτάνουν (όσοι τέλος πάντων καταφέρνουν να φτάσουν) στην Ευρώπη ταλαιπωρημένοι δια της θαλάσσιας οδού. Οι InnerWish είναι εξάλλου γνωστοί για την κοινωνική τους ευαισθησία. Είναι ένα ξεχωριστό τραγούδι και από μουσικής άποψης που αγαπήθηκε από το κοινό το οποίο στο άκουσμα του ξέσπασε σε ζητωκραυγές και χειροκροτήματα. Σε κάποια φάση μετά την μέση, όπου παίζεται το ορχηστρικό τμήμα στα πλήκτρα και σταδιακά εισέρχονται τα υπόλοιπα όργανα: drums, μπάσο, κιθάρες νόμιζα ότι ήταν τμήμα επικού black metal τραγουδιού, τόσο δυναμικό κομμάτι ήταν!
Προλογίζοντας το επόμενο τραγούδι ο Μανώλης είπε: «Πέρασαν κιόλας 30 χρόνια! Θα μας φάτε για αρκετά χρόνια ακόμη! Αρνούμαστε να γεράσουμε!» και φυσικά έπαιξαν το πολύ καλό και νοσταλγικό “If I Could Turn Back Time”, το οποίο μας υπενθύμισε γλυκόπικρα ότι ήδη πέρασαν 30 χρόνια από την δημιουργία του συγκροτήματος (και μαζί τους μεγαλώσαμε και εμείς). Μετά το τέλος του τραγουδιού, ο Μανώλης είπε «αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω πάλι με αυτά τα ρεμάλια θα έπαιζα». Ακολούθησε η επίσης παλιά επιτυχία “Dancer of the Storm” και τον λόγο πήρε ο Θύμιος και απευθυνόμενος προς το κοινό είπε: «θα ήθελε να παρτάρετε και να φωνάξετε όσο πιο δυνατά μπορείτε να μας ακούσει εκεί ψηλά που είναι. Το επόμενο είναι για τον Billy, τον ήρωα της ζωής μου [τον αδικοχαμένο αδελφό του], Higher [ένα τραγούδι που γράφτηκε για αυτή την απώλεια]». Παρόλη την συναισθηματική φόρτιση που αποτυπώνονταν στα θλιμμένα πρόσωπα των μελών της μπάντας, το ερμήνευσαν άψογα.
Αμέσως μετά ο Γιώργος προσκάλεσε την Χριστιάννα στην σκηνή για να τραγουδήσουν μαζί το “Through My Eyes”. Απολαύσαμε μεγάλες στιγμές φωνητικών ερμηνειών. Ακολούθησε άλλο ένα πολυαγαπημένο τραγούδι, το “Rain of a Thousand Years”, στο οποίο το κοινό συμμετείχε πολύ ενεργά, τραγουδούσε, ζητωκραύγαζε, φώναζε ρυθμικά «ε-ε-ε». Χαμός! Το “Waiting for the Dawn” με την μακρόσυρτη επική ορχηστρική εισαγωγή με κυρίαρχα τα πλήκτρα και τα drums ήταν άλλο ένα τραγούδι που ενθουσίασε και εξίταρε το κοινό με τον γρήγορο επικό ρυθμό του. Κάποιοι φώναζαν πριν το επικό μέρος, προς το τέλος του τραγουδιού «πάμε Θύμιο, πάμε Μανώλη» και μετά ενώ ο Γιώργος τραγουδούσε το ρεφρέν από κάτω το κοινό τραγουδούσε ρυθμικά «ω-ω-ω».
Αμέσως μετά ο Μανώλης ευχαρίστησε όλα τα πρώην μέλη του συγκροτήματος, αναφέροντας καθέναν ξεχωριστά με χρονολογική σειρά συμμετοχής του στο συγκρότημα: «Δημήτρη Παπαλέξη, Παύλο Μπαλατσούκα, Αλέξη Λεβεντέρη, το πιο θερμό χειροκρότημα για τον κο Γιάννη Παπανικολάου (εννοείται ότι έγινε χαμός, στεκόταν λίγο πίσω από εμένα), Πάνο Μυλωνά, Φώτη Γιαννακόπουλο [ευρύτερα γνωστός ως Bernardo], Λευτέρη Μόρο, ένα τεράστιο χειροκρότημα για τον κο Μπάμπη Αλεξανδρόπουλο (θερμό χειροκρότημα). Προσπαθήσαμε να είμαστε όλοι μαζί παρέα, δεν τα καταφέραμε για αυτό και δεν είμαστε όλοι μαζί εδώ σήμερα». Πετάγεται κάποιος από το κοινό «την επόμενη φορά» και απαντά ο Μανώλης «την επόμενη, ναι» και πάλι πετάγεται κάποιος άλλος δίπλα μου και λέει «ναι, στα 40!» [Να υποθέσω ότι εννοούσε χρόνια, στην 40η επέτειο δηλαδή, όχι κάτι άλλο]. Και στη συνέχεια μπήκαν οι πρώτες νότες ενός άλλου εμβληματικού τραγουδιού που ξεσήκωσε το κοινό “Needles in My Mind”. Με τον ήχο μόνο της κιθάρας του Μανώλη ως υπόκρουση ο Γιώργος άρχισε να τραγουδάει, αλλά στιγμιαία αφήνει το μικρόφωνο καθώς το κοινό έκανε ένα εκπληκτικό sing along: “One more night, with myself in the mirror” μέχρι και το “everytime, I end up to pretend”, ενώ το κοινό δεν σταματούσε να τραγουδάει καθ’ όλη την διάρκεια του τραγουδιού ή να φωνάζει ρυθμικά στα solos “ω-ω-ω”, ενώ ο Θύμιος ήρθε προς την μεριά του Μανώλη και έπαιζαν από κοινού, όπως και προς το τέλος του τραγουδιού ενώθηκαν κυριολεκτικά κεφάλι με κεφάλι στο μέσο της σκηνής προσφέροντας στο κοινό στιγμές κιθαριστικού μεγαλείου. Αναμφίβολα το τραγούδι αυτό ήταν από τις κορυφαίες στιγμές της συναυλίας.
Η συναυλία όδευε προς το τέλος με παραδοσιακά τελευταίο τραγούδι το κλασικό “Ready for Attack” που συνήθως διαρκεί περισσότερο λόγω της παρουσίασης της μπάντας. Και στη μέση του τραγουδιού ενώ παιζόταν ο σταθερός ρυθμός στα πλήκτρα και drums ο Μανώλης αναφέρθηκε στους οπαδούς της μπάντας και κύρια σε αυτούς που είχαν ταξιδέψει μακριά ειδικά για τον σκοπό αυτό, με ονομαστικές αναφορές. Είπε επί λέξει: «ήρθαν οι φίλοι μας από την Κρήτη ..., Θεσσαλονίκη ..., Αγρίνιο … [θερμά χειροκροτήματα εδώ, μάλλον ήρθαν αρκετοί από την Metal Union]. Για όλους αυτούς που τότε συντήρησαν το όνειρο, την πιο μεγάλη αγκαλιά από όλους μας!» (παρατεταμένα χειροκροτήματα). Στην συνέχεια προσπάθησε να μιλήσει και δεν μπορούσε, η συγκίνηση ήταν εμφανής. Τον προσέγγισε ο Γιώργος, τον αγκάλιασε, ενώ κάποιος από τα παρασκήνια του έβαλε μία μπύρα στο χέρι. Ο Μανώλης πήρε τα πάνω του και συνέχισε λέγοντας εμφανώς συγκινημένος: «όλα αυτά τα χρόνια δημιουργήθηκαν σχέσεις τόσο αδελφικές, τόσο οικογενειακές, τόσο φιλικές που ευγνωμονώ τον Γιάννη και τον Θύμιο που κάποια στιγμή μου είπανε δεν έρχεσαι να παίξουμε παρέα? [ως “Growing Order” τότε]» και το τραγούδι συνεχίστηκε.
Η ώρα ήταν ήδη 11:30 οι InnerWish χαιρέτησαν το κοινό και ενώ όλα έδειχναν ότι η συναυλία τελείωσε κατόπιν απαίτησης του ενθουσιώδους κοινού που φώναζε συνεχώς «κι άλλο», έπαιξαν ως encore (εκτός λίστας) το “Eye of the Storm”. Το κοινό κατενθουσιάστηκε και στις 11:38 η συναυλία έλαβε οριστικά τέλος. Στην εκ νέου απαίτηση να παίξουν ένα ακόμη ο Μανώλης έδειξε το ρολόι του. Ε, μην τα θέλουμε όλα δικά μας.
Παρόλο που όλα αυτά τα χρόνια δεν έχω παρακολουθήσει μέτρια συναυλία τους (όλες ήταν από πολύ καλές έως άριστες), αυτή όμως ίσως ήταν κάτι το ξεχωριστό όχι μόνο λόγω της μεγάλης διάρκειας της (2,5 ώρες όπου παίχτηκαν τραγούδια που δεν παίζονται συνήθως). Ίσως επειδή ήταν έντονα φορτισμένη συναισθηματικά. Κανείς από την υπέροχη εξάδα των: Γιώργου Εικοσιπεντάκη (φωνητικά), Θύμιου Κρίκου (κιθάρα), Μανώλης Τσίγκος (κιθάρα), Αντώνη Μαζαράκη (μπάσο), Φραγκίσκου Σαμοΐλη (τύμπανα) και Γιώργου Γεωργίου (πλήκτρα), η οποία είναι μαζί εδώ και 12 χρόνια δεν υστέρησε στον ρόλο του.
Έπαιξαν 3-4 τραγούδια από όλα τα albums περίπου ισορροπημένα όπως και οι Elysion εξάλλου. Με την προσθήκη του εκτός λίστας “Eye of the Storm” ανετράπη η αρχική αναλογία υπέρ του “InnerWish”, το οποίο ήταν το μόνο album με 5 τραγούδια, ίσως (και με μεγάλη δυσκολία θα το επέλεγα ως) το καλύτερο τους, δεδομένου ότι δεν έχουν κυκλοφορήσει και κάποιο μέτριο μέχρι στιγμής.
Ο ήχος γενικά ήταν δυνατός και καλός, στην αρχή του σετ των InnerWish η φωνή του Γιώργου ήταν κάπως χαμηλά σε σχέση με της Χριστιάννας, μετά όμως βελτιώθηκε. Το μόνο ίσως «ψεγάδι» (αν μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι) ήταν ότι το κοινό ανέμενε περισσότερες guest εμφανίσεις (εκτός της Χριστιάννας) και κυρίως να τραγουδηθεί κάποιο τραγούδι από το “Waiting for the Dawn” από τον παρόντα Γιάννη Παπανικολάου, ο οποίος μάλιστα ανέβηκε στην σκηνή (νομίζω στο “Ready for Attack”) και τραβούσε φωτογραφίες με το κινητό του. Ίσως σε επόμενη συναυλία.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο Γιώργο Μαθιουλάκη (αναφέρθηκε από τον Μανώλη στις ευχαριστίες), την σύζυγο του Μαρία Καντάρα, οι οποίοι ταξίδεψαν από την Κρήτη για την εν λόγω συναυλία, καθώς και την Χρυσάνθη για την παραχώρηση και τον από κοινού διαμοιρασμό της πρώτης θέσης στο κάγκελο. Ήταν σημαντικό για μένα για την λήψη των φωτογραφιών. Ο φίλοι Κρήτες έφτιαξαν και έφεραν στην Αθήνα το πανό που θα δείτε στις φωτογραφίες και στο οποίο αναφέρθηκε και ο Γιώργος Εικοσιπεντάκης. Κάποια στιγμή θα ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στους οπαδούς που με το υστέρημα τους στηρίζουν την μεταλλική σκηνή. Ναι, τέτοια ποιοτικότατα συγκροτήματα με πάθος για την μουσική, σεβασμό στον ακροατή, χωρίς βεντετισμούς, που δίνουν την ψυχή τους στην σκηνή είτε παίζουν μπροστά σε μικρό ή μεγάλο ακροατήριο και μάλιστα για 2,5 ώρες, ιδρώνοντας φανέλες, δεν χορταίνουμε να τα παρακολουθούμε! Παίδες, όπως είπε και ο Μανώλης, θέλουμε να μας «φάτε» για αρκετά χρόνια ακόμη και κάνοντας αυτό που αγαπάτε καλώς αρνιέστε να γεράσετε!
InnerWish setlist
01 The Enemy Inside
02 Inner Strength
03 Modern Babylon
04 Silent Faces
05 Bleeding Soul
06 Sirens
07 Soul Asunder
08 Lord of Truth
09 Chosen One
10 Travelers in Time
11 Sea of Lies
12 Tame the Seven Seas
13 Burning Desires
14 If I Could Turn Back Time
15 Dancer of the Storm
16 Higher
17 Through My Eyes
18 Rain of a Thousand Years
19 The Hands of Doom
20 Waiting for the Dawn
21 Needles in My Mind
22 Ready for Attack
Encore:
23 Eye of the Storm
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
