Το 2025 είχε ήδη ξεκινήσει με ισχυρά events για τους λάτρεις των σκοτεινών ήχων (με πιο πρόσφατο αυτό των Actors), η πρώτη μαζική darkwave συνάντηση της χρονιάς όμως ήταν προγραμματισμένη για την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου στο Floyd, εκεί όπου Selofan και Lebanon Hanover θα ξανάσμιγαν σε μια βραδιά με έντονο Fabrika άρωμα.
Απλά και μόνο το γεγονός ότι θα ξαναβλέπαμε τους Selofan ακμαιότατους μετά από το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε η Ιωάννα, μας είχε προδιαθέσει υπέρ του δέοντος θετικά για την εμφάνιση τους. Η πεντάλεπτη απόκλιση από το πρόγραμμα, μόνο ως αμελητέα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί καθώς το ντουέτο μας επανασυστηνόταν με το “Bluebirds”, μέσα από το περσινό “Animal Mentality”. Αργότερα μέσα στη βραδιά θα είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε δύο ακόμα συνθέσεις από εκεί, τα “Lucille” και “Ignoranz”, παίρνοντας έτσι μια καλή “ζωντανή” γεύση από το νέο πρόσωπο των Selofan.
Με μια ευμεγέθη καρδιά τοποθετημένη πίσω τους και μια κίτρινη αστραπή να την διαπερνά, μας ηλέκτρισαν με ισχυρά beats σε κομμάτια όπως τα “Ist Die Liebe Tot”, “Auf Deiner Haut”, “Give Me A Reason” και “Vitrioli”, χωρίς να λείψουν και οι πιο ατμοσφαιρικές στιγμές τύπου “Billie Was A Vampire” και “Στο Σκοτάδι”. Oι λεγόμενες εκπλήξεις πάντως, ήρθαν προς το τέλος του set τους, με την ιδιαίτερη διασκευή τους στο “I’ve Seen That Face Before (Libertango)” της Grace Jones και την απρόσμενη εκτέλεση του “Tο Υπόγειο”, όπου η ψυχρή ερμηνεία της Ιωάννας και το θρηνητικό σαξόφωνο του Δημήτρη μας μαύρισαν λίγο τις ψυχές. Ό,τι έπρεπε δηλαδή για κλείσιμο, ώστε να πέσουν οι τόνοι και να προετοιμαστούμε για την υποδοχή των Lebanon Hanover.
Οι οποίοι Lebanon Hanover ξεκίνησαν εντελώς παλαιοσχολίτικα πηγαίνοντας μας πίσω στις ημέρες του ντεμπούτο τους με τo “Die World” και το πιο uptempo αδερφάκι του “Die World II”. To ελαφρώς πιο ιδιοσυγκρασιακό “Saddest Smile” που ακολούθησε μας πήγε ένα δίσκο μπροστά και το ιδεολογικό μανιφέστο του “Sadness Is Rebellion” ακόμα έναν, δίνοντας την αίσθηση ότι το set τους προχωράει χρονολογικά. Το παραπάνω pattern καταρρίφθηκε εν τέλει ως χάρτινος πύργος από το πιο ατμοσφαιρικό δίδυμο των “Kyiv” και “Better Than Going Under”, προερχόμενο από το τελευταίο τους ΕP, που κυκλοφόρησε προ διετίας.
Από εκεί και πέρα ακολούθησε ένα ξεσηκωτικό rollercoaster κομματιών, που ανέβασε τις διαθέσεις στα ύψη. Η αρχή έγινε με το “Kiss Me Until My Lips Fall Off”, το οποίο ο William Maybelline αφιέρωσε στη σύζυγο του, ακολούθησαν δύο κορυφαίες επιλογές από το “Why Not Just Be Solo” (“Albatross”, Νo One Holds Hands”), πριν οι Lebanon Hanover κάνουν την κίνηση ματ και πιστοί στο κλίμα της ημέρας μας χαρίσουν το αφανές διαμαντάκι “True Romantics”.
Σε αυτό το τελευταίο κομμάτι του set τα μεγάλα beats και τα synths παίρνουν το πάνω χέρι και ο William Maybelline αφήνει το μπάσο του στην άκρη -με την εξαίρεση του υπέρ hit “Gallowdance”- και απελευθερώνεται στα υπόλοιπα καθήκοντα του (synths και φωνητικά ανά περίπτωση), με χαρακτηριστική την περίπτωση του “I Have A Crack”. Η Larissa το παίρνει πάνω της φωνητικά στο ξεβίδωμα του “Du Scrollst” και ο William επίσης στο σαρωτικό “Totally Tot”, που λήγει το κυριώς set τους και αποσύρει προσωρινά το ντουέτο στα παρασκήνια.
Το “The Last Thing” που ανοίγει το encore, τους βρίσκει να ξαναπιάνουν τα έγχορδα. Ο William κάνει reprise την άψογη ηχητική επίθεση που πηγάζει όλο το βράδυ από το μπάσο του, η κιθαριστική μελωδία της Larissa υπνωτίζει και το χαλί είναι στρωμένο για τον τεράστιο κρότο του “Babes Of The ‘80s”, όπου πραγματικά μέχρι και το πιο ξενέρωτο άτομο στο απόλυτο βάθος του Floyd πρέπει να χόρευε. Πολύ έξυπνα το σχήμα μάζεψε όλη την παραπάνω απελευθερωμένη ενέργεια και την μετουσίωσε σε αγνή ψυχεδέλεια στο πρόσωπο του “Come Kali Come”. H ερμηνεία του William ανατριχιάζει, η εικόνα της Larissa να κακοποιεί την κιθάρα της ξαπλωμένη στο πάτωμα της σκηνής σαν σε έκσταση εντυπώνεται ανεξίτηλα στο μνημονικό μας και η συναυλιακή βραδιά κάνει ένα εντυπωσιακό fade out, που δύσκολα κανείς περίμενε.
Ένα “μια ανάσα από το sold out” Floyd, συγκέντρωσε εντός του τους τελευταίους πραγματικούς ρομαντικούς, που γιόρτασαν τη συναυλιακή επάνοδο των Selofan και απήλαυσαν τους κάθε φορά και καλύτερους Lebanon Hanover, αποζημιώνοντας άπαντες για την επιλογή τους.
Για το Rockoverdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
