Όταν, στην αρχή της άνοιξης του 2017, οι Metallica ανακοίνωσαν ότι η Worldwired Tour, σε δυο σκέλη, θα πέρναγε από την Ευρώπη, σκέφτηκα ότι δεν πρέπει να τους χάσω. Τα εισιτήρια του πρώτου σκέλους όμως εξαφανίστηκαν σχεδόν αμέσως όποτε το δεύτερο σκέλος έγινε η μόνη μου επιλογή. Μια επιλογή που θα έχει το δυσβάσταχτο να περιμένω σχεδόν ένα χρόνο...
Χρειάστηκε να περάσουν 317 μέρες μέχρι το πρωί στις 11/2/18 να πάρω το αεροπλάνο για το Μιλάνο και από εκεί με τρένο για την Μπολόνια. Το ευχάριστο είναι ότι στην Ελλάδα υπήρχε έντονο ενδιαφέρον για την επίσκεψη τους στην Ιταλία, όποτε από μια απλή «βόλτα» για να δω Metallica, ξαφνικά έγινε απόβαση από την “οικογένεια” των Metallica στην Ελλάδα στην γειτονική χώρα. Δεκάδες συμπατριώτες μας ήταν εκεί. Η δίψα των Ελλήνων να δουν το πιο μεγάλο metal συγκρότημα που έβγαλε η ανθρώπινη φύση, είναι τόσο μεγάλη που εύχομαι τα οικονομικά προβλήματα να ξεπεραστούν και να τους ξαναδούμε εδώ στα μέρη μας. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο... παρμεζάνα, πίτσα, μακαρονάδες, Metallica, Ιταλοί και Έλληνες. Το λες και κολασμένο.
Γύρω στις 16.20 τοπική, έξω από την Unipol Arena παραλαμβάνουμε το εισιτήριο μας, παίρνουμε τα απαραίτητα t shirts μας και πιάνουμε σειρά σε μια ατελείωτη ουρά (σε σχήμα σαλιγκαριού) από κόσμο που έφτανε σίγουρα το ένα χιλιόμετρο συνολικά και το κρύο στο -2 real like!!! Όποτε χωρίς καμία επιλογή παρά μόνο το Ελληνικό χιούμορ, ξεκινάμε μια απίστευτη τρέλα όπου χιλιάδες στην κυριολεξία άνθρωποι δίπλα μας, μας παρακολουθούσαν και γελούσαν μόνο και μόνο επειδή γελούσαμε! Περίπου στις 18.30 είμαστε μέσα, πέμπτη σειρά από το κάγκελο.
Στις 19.45 βγαίνουν οι Klevertak. Νομίζω τους έχω ξαναδεί άλλη μια φορά με τους Megadeth στην Αθήνα, εάν θυμάμαι καλά, και αυτό που εύκολα διαπιστώνει κανείς είναι ότι οι τύποι έχουν τον καλύτερο μάνατζερ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πραγματικά χωρίς να είναι κάτι σπουδαίο και μάλλον (έως σίγουρα) δεν είχαν σχέση με το κοινό των Metallica που έτσι και αλλιώς πολυσυλλεκτικό. Με τον ήχο τους μέτριο και πιο χαμηλά από των Metallica για τους προφανείς λόγους, έπαιξαν 45 λεπτά και πήραν το χειροκρότημα, περισσότερο γιατί τελείωσαν και λιγότερο γιατί το άξιζαν.
Περίμενα 317 μέρες για αυτήν την στιγμή και η δεκάλεπτη καθυστέρηση μου φάνηκε μέρα τουλάχιστον, όμως το intro του Ecstasy of Gold με συγκλονίζει και ένα ρίγος με διαπερνά. Έρχεται στο μυαλό η Νέα Σμύρνη το 1993 και η Μαλακάσα το 2010. Το προ-ηχογραφημένο intro του Hardwired ξεκινάει και σε δευτερόλεπτα ανεβαίνουν στην σκηνή. ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ και ΑΛΛΟΦΡΟΣΥΝΗ. Το κοινό σε τρέλα και οι αντιδράσεις στα όρια της υστερίας. Το Atlas Rise αντί να βάλει σε σειρά τα πράγματα τα κάνει «χειρότερα». ΧΑΜΟΣ!! Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει πλέον το θηρίο. Three simple words, SEEK, AND, DESTROY. Τα mosh pits δίνουν και περνούν και το κοινό παραληρεί. Πρέπει σε αυτό το σημείο να γράψω κάτι. Δεν έχω ξανά βιώσει κοινό, τόσο πωρωμένο με τους Metallica. Όχι σε θέμα αντιδράσεων αλλά αγάπης και λατρείας. Σε κάθε, μα σε κάθε τραγούδι που τελείωνε άκουγες την ιαχή Metallica, Metallica, χωρίς να υπάρχει αύριο. Η πρώτη έκπληξη της βραδιάς, είναι το Shortest Straw, που γίνεται δεκτό με μεγάλη χαρά. Όλα τα παραπάνω καθώς και ότι ακολουθεί υποστηρίζεται από ένα εντυπωσιακό stage show. Σαράντα οκτώ κύβοι - οθόνες και τέσσερις που χρησιμοποιήθηκαν on stage για το Now That We are Dead. Οι κύβοι στις τέσσερις ορατές πλευρές τους λειτουργούσαν σαν οθόνες που άλλαζαν θέμα συνεχώς και κυρίως ανεβοκατέβαιναν από την οροφή προς την σκηνή και ανάποδα. Πραγματικά το πιο εντυπωσιακό in door show που οι Metallica έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα. Το For Whom the Bell Tolls λειτουργεί πάντα ξεσηκωτικά με το κοινό σχεδόν να σκεπάζει τον Hetfield με τον τρόπου που τραγουδάει. Όλα συμβαίνουν πριν την πιο συγκλονιστική στιγμή της συναυλίας. Τα φώτα σβήνουν, ο James παίζει τα ακόρντα του Halo Of Fire σε μια ατμοσφαιρική εισαγωγή, στην συνέχεια έρχεται η έκρηξη και για τα επόμενα εννέα λεπτά συμβαίνουν πράγματα που τα λες once in a lifetime. Το κομμάτι σε όλα τα σημεία είναι συγκλονιστικό και άρτια παιγμένο, όμως το μελωδικό γύρισμα με την έκρηξη που ακολουθεί στα τελευταία του τρία λεπτά είναι το απόλυτο συναίσθημα. Όλοι μα όλοι που παρακολουθούμε την συναυλία γινόμαστε ένα κουβάρι χοροπηδώντας σαν τρελοί και με το sing alone στο ‘’hello darkness, say goodbye’’ να είναι ουράνιο. Ο Hetfiled, ψαρώνει λίγο και απορεί. ‘’Amazing singing Bologna’’ και ακολουθεί η αποθέωση. Δυστυχώς μόνο εικόνα μπορεί να το παρουσιάσει σωστά και σίγουρα κανένα κείμενο όσο καλό και να είναι δεν μπορεί να φτάσει ούτε στο 80% ότι συνέβη εκείνα τα εννέα πιο όμορφα λεπτά της βραδιάς. Ένα jam με το ‘’Volare’’ μας φέρνει στο μπάσο σόλο που την τιμητική του έχει το ‘’Anestesia’’ στην μνήμη του Cliff Burton, με τις οθόνες να δείχνουν τον Cliff σε δράση πάνω στην σκηνή. Συνέχεια με την διασκευή της βραδιάς που τα στοιχήματα έδιναν φαβορί το ‘’Whiskey....’’, αλλά προς ευχάριστη έκπληξη όλων έπαιξαν το Helpless!
Ακολουθεί μια σειρά τραγουδιών που θα πρέπει να σπουδάζετε σε όλα τα μουσικά πανεπιστήμια στην ενότητα heavy metal. Creeping Death, Moth Into Flame (με τα 20 μικρά drones να πετάνε πάνω από την σκηνή), Sad But True (νόμιζες ότι θα πέσει το στάδιο από τον όγκο στον ήχο), One (με διαφορετική εισαγωγή από ότι συνήθως και πάντα ανατριχιαστικό), Master Of Puppets (αυτά), που ήταν και το φινάλε πριν το encore.
Το μεγάλο στοίχημα ήταν πως θα αρχίσουν το encore. Όλοι θέλαμε το Spit Out The Bone, όμως ήρθε το Battery, που μας χάλασε, όχι ότι δεν το γουστάρουμε απλά θέλαμε τόσο πολύ το άλλο. Καλά μην τρελαθούμε κιόλας, χαμούλης έγινε. Το Nothing Else Matters μας κάνει λίγο πιο ρομαντικούς πριν το διασημότερο και γνωστότερο τραγούδι στον χώρο του heavy metal μας απογειώσει. Το ‘’exit light, enter night’’, ακούγεται μέχρι την πόλη και είναι τρομερό. Εκρήξεις και φωτιές σε ένα τρελό παραλήρημα. Ύμνος πραγματικός. Τέλος μετά από δυόμισι ώρες. Για τα επόμενα 15 λεπτά οι Metallica γνωρίζουν την αποθέωση. Την αξίζουν μέχρι τελείας. Αυτό που με συγκλονίζει όμως ότι επιστρέφουν την αγάπη στους οπαδούς τους. Ο Hetfiled δεν σταματάει να δείχνει το κόσμο να βάζει το χέρι στην καρδιά του και να λέει ευχαριστώ. Και ο Ulrich το ίδιο. Ας πούμε ότι ήταν στημένο, που δεν ήταν. Γιατί ακριβώς να το στήσουν? Ποιος θα τους ζητήσει τον λόγο δηλαδή εάν έλεγαν ένα, καληνύχτα ευχαριστούμε και άντε γεια. Κανένας. Είναι οι Metallica, δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη μας. Είναι εντυπωσιακό λοιπόν το ποσό από τον ‘’ουρανό’’ που βρίσκονται, γίνονται ‘’γήινοι’’ και χαιρετούν και ευχαριστούν το κοινό τους.
Η οικογένεια των Metallica, είναι έτοιμη να αποχωρήσει, οι Έλληνες κάνουμε μια μάζωξη για μια αναμνηστική φωτογραφία και μας περιμένει μια δύσκολη επιστροφή.
Σαν κατακλείδα δεν έχω κάτι πρότυπο ή έξυπνο να πω. Τα βίντεο που ανεβάζουν κάθε τόσο άλλωστε οπτικοποιεί εν δυνάμει το συγκεκριμένο κείμενο. Αυτό που εμένα μου άρεσε, αυτό που σου μένει, αυτό που ισχύει είναι ότι οι Metallica, δεν είναι απλά μια μεγάλη Metal μπάντα. Είναι μια μπάντα που έχει ξεπεράσει τα σύνορα του heavy metal, έχει αφήσει αιώνες πίσω της όλες της μπάντες του χώρου, ζουν μια δεύτερη νιότη μέσα από το Hardwired to self destruct και πλέον σε κάνουν όλα τα παραπάνω να τα νιώθεις κάθε μα κάθε δευτερόλεπτο και σε κάθε τους εμφάνιση. Λυπάμαι για όσους διαφωνείτε. Δεν είναι ότι δεν σέβομαι την διαφωνία σας, αλλά άμα έξω βρέχει, βρέχει. Δεν μπορεί να μου πεις ότι έχει ήλιο. Έτσι και εδώ, οι Metallica είναι σε ένα άλλο επίπεδο και δεν μπορείς να πεις, ότι δεν είναι. Εμφάνιση σαν αυτή το πιστοποιούν.
Για το Rock Overdose,
Panos “Ytsejam” Petropoulos
Φωτογραφιες: metallica.com, Panos Petropoulos
Comments
