Εάν ένα χρόνο πριν μου έλεγε κάποιος, ότι ο mastermind (μαζί με τον Staropoli) των Rhapsody of Fire θα αποχωρούσε για να ακολουθήσει δίκη του καριέρα θα τον πέρναγα για τρελό. Εάν μάλιστα μου έλεγε ότι η νέα του μπάντα θα λέγονταν Rhapsody εκεί ήταν που θα φώναζα γιατρό. Όμως οι περίεργες σκέψεις για την πιο κινηματογραφική, από πλευράς ήχου, μπάντα του heavy metal βγήκαν αληθινές.
Ο Luca Turilli λοιπόν αφήνει τους συντρόφους του και προχωρεί μονός του σε ένα δρόμο που δημιούργησε αυτός και ξέρει καλά. Ποιον δρόμο? Το δρόμο του Hollywood ή Cinematic ή Film Score metal. Από την πρώτη νότα του άλμπουμ αμέσως μπαίνεις στην ουσία, που δεν διαφέρει από ότι ο χαρισματικός κιθαρίστας έχει κάνει στην πολυετή καριέρα του. Εδώ λοιπόν είναι το μεγάλο στοίχημα. Το άλμπουμ δεν διαφέρει σε λογική και ήχο από ότι δημιουργούσε με τους Rhapsody of Fire. Πρέπει λοιπόν να πείσει τους νέους οπαδούς, γιατί οι παλιοί είμαστε και με τους δυο, να διαλέξουν τους δικούς του Rhapsody από τους πρώην συνεργάτες του.
Για να το πετύχει αυτό έχει μαζί του ένα εξαιρετικό τραγουδιστή, τον Alesandro Conti, που ξεχωρίζει αμέσως. Θυμίζει Kiske εποχής ‘’Keepers’’, μάλιστα έχουν κάνει και μια διασκευή στο ‘’March of Time’’, χωρίς όμως να τον μιμείται όπως οι περισσότεροι! Οι συνθέσεις είναι φορτωμένες όπως συνηθίζει ο Turilli, γι αυτό και το άλμπουμ θέλει χρόνο και όρεξη για να το ανακαλύψεις. Ξεχωρίζει το θριαμβευτικό ομώνυμο και το ‘’Dark Fate of Atlantis’’ στο πρώτο άκουσμα μιας και είναι τα εμπορικά κομμάτια του άλμπουμ. Οι οπαδοί του συμφωνικού ήχου και φυσικά αυτών και των… άλλων Rhapsody, θα λατρέψουν το ‘’Dante’s Inferno’’ για το πάθος του και το ‘’Excalibur’’ για το λυρισμό του. Το ‘’Luna’’ μάλλον θα σας ξαφνιάσει γιατί είναι πιο pop από ότι θα περιμένετε, αν και λογικό μιας και πρόκειται για διασκευή σε γνωστό pop κομμάτι. Αλλά όλα τα λεφτά είναι τα 16 λεπτά του ‘’Of Michael The Archangel and Lucifer’s Fall’’. Όλη η καριέρα του Luca ξετυλίγετε σε αυτό το τραγούδι. Δεν λείπει τίποτα σε αυτό το έπος. Όπερα, λυρισμός, συμφωνικό μεταλ, χορωδία, ρυθμός καταιγιστικός και αρμονίες ουράνιες.
Όπως σας είπα και πιο πάνω ακόμα και εγώ που λατρεύω τους Rhapsody από τα πρώτα demo τους, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα πρέπει να υπάρχουν δυο ίδιες μπάντες που παίζουν και ακριβώς τα ιδία πράγματα και έχουν ακριβώς το ίδιο όνομα!! Αυτό νομίζω ότι είναι τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα σε ένα καλοδουλεμένο άλμπουμ που δείχνει μια κατάθεση ψυχής ενός εξαιρετικού και χαμηλών τόνων καλλιτέχνη.
Βαθμολογία: 70/100
Για το RockOverdose.gr: Πάνος ‘’Ytsejam’’ Πετρόπουλος
Comments
