"I fly beyond the sun before it was time, burning all the gold that held me inside"
Έτσι ξεκινά το Oblivion, μία από τις πιο καθοριστικές στιγμές του Crack the Skye (2009) και της καριέρας των Mastodon. Ένας στίχος που δεν σε οδηγεί σε ένα σαφές νόημα — σε αναρροφά σε έναν εσωτερικό λαβύρινθο. Ο ήχος μοιάζει να προέρχεται από έναν άλλο τόπο, μα η αγωνία του είναι απελπιστικά ανθρώπινη. Κάτι έχει χαθεί. Κάποιος έχει φύγει. Και οι Mastodon, με κιθάρες που στροβιλίζονται σαν φαντάσματα και τύμπανα που χτυπούν σαν καρδιακοί παλμοί παλεύουν να το επεξεργαστούν.
Αυτό είναι που τους κάνει ξεχωριστούς, ίσως: η ικανότητά τους να χτίζουν μυθολογίες όχι για να ξεφύγουν, αλλά για να επιβιώσουν.
-
Ξεκίνησαν με χάος και το έκαναν τέχνη
Το ντεμπούτο τους Remission (2002) ήταν ωμή φωτιά: sludge, stoner, technical metal και χαοτικές δομές. Ήταν σαν να προσπαθούσαν να σπάσουν τον ίδιο τον σκελετό του metal και να τον ανασυνθέσουν από την αρχή. Ο Brann Dailor έφερε jazz νοοτροπία στα τύμπανα και ο Troy Sanders πάθος, πιο κοντά στο hardcore. Δεν ήταν απλώς δυνατοί, ήταν οριακά επικίνδυνοι. Με το Remission (2002), οι Mastodon εισβάλλουν στον χώρο του metal με τη δύναμη τυφώνα. Τα riffs είναι άναρχα αλλά μελετημένα, οι φωνές βρυχώνται, και πίσω από το χάος αχνοφαίνεται ένας αφηρημένος αλλά βαθύτατα ουσιαστικός στόχος. Το Remission είναι ο σπόρος που περιέχει όλες τις μελλοντικές κατευθύνσεις — αλλά ακόμα δεν έχει ανθίσει.
-
Έχτισαν μια τετραλογία βασισμένη στα στοιχεία της φύσης
Από το Remission έως το Crack the Skye, οι Mastodon διαμορφώνουν μια τετραλογία βασισμένη στα στοιχεία της φύσης — φωτιά, νερό, γη και αέρας/αιθέρας — που ταυτόχρονα λειτουργεί ως χρονικό της καλλιτεχνικής τους ωρίμανσης. Το ντεμπούτο τους είναι η φωτιά. Το Leviathan (2004) συμβολίζει το νερό. Εμπνευσμένο από το “Moby Dick”, βυθίζεται στα σκοτεινά βάθη της εμμονής. Ο ωκεανός γίνεται πεδίο ηχητικής μάχης και συμβολισμός της ανθρώπινης αδυναμίας. Στο Blood Mountain (2006) το στοιχείο της γης αποκτά ψυχεδελικό βάθος. Οι Mastodon πειραματίζονται με τον χώρο και τη φόρμα, μπλέκοντας παραμύθι και ύπαρξη.
Το Crack the Skye (2009) εκπροσωπεί τον αιθέρα και είναι ένα αριστούργημα του σύγχρονου prog metal. Μυθολογία, ιστορία, προσωπική απώλεια και μυστικισμός μπλέκονται σε έναν δίσκο που λειτουργεί τόσο σαν αφήγηση όσο και σαν πνευματικό πέρασμα. Η απώλεια της αδερφής του Brann Dailor διατρέχει υπόγεια το έργο, δίνοντας στο φαντασιακό του περιτύλιγμα μια βαθιά υπαρξιακή αλήθεια. Η μουσική της μπάντας μετατρέπεται σε μία διαστημική αφήγηση και το πάντοτε επίκαιρο Crack the Skye θα αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα του είδους για την προηγούμενη δεκαετία.
-
Έκαναν το πένθος πυρήνα της μουσικής τους
Μετά την αποκορύφωση του Crack the Skye, η μπάντα εγκαταλείπει το μεγάλο αφήγημα και καταδύεται στο προσωπικό, στο βιωματικό. Το The Hunter (2011) γράφεται στον απόηχο του θανάτου του αδερφού του Brent Hinds. Παρά τον τίτλο, ο δίσκος δεν κυνηγά, παρά αφήνεται. Πιο ανάλαφρος ηχητικά, με δυνατά hooks και λιγότερη πολυπλοκότητα, μα εντός του υπάρχει μια απορία: πώς συνεχίζουμε όταν το προσωπικό τραύμα διαλύει το μύθο; Ο δίσκος δίχασε και για πολλούς θεωρείται ο πιο αδύναμος του συγκροτήματος. Το Once More ’Round the Sun (2014) συνεχίζει σε παρόμοιο μοτίβο αλλά επανέρχεται δειλά στην αφήγηση μέσω της σύνθεσης. Με μια πιο “ψυχεδελική” αίσθηση, προσεγγίζει το χάος της σύγχρονης καθημερινότητας, χωρίς να παραμελεί τη σκοτεινή του υφή.
Το Emperor of Sand (2017) επαναφέρει τους Mastodon στον θεματικό σχεδιασμό, αλλά με την ωριμότητα του πένθους και της αποδοχής. Ο δίσκος χρησιμοποιεί τη μεταφορά της ερήμου και της εξορίας για να μιλήσει για τον καρκίνο και τον θάνατο, εμπειρίες που έζησαν στενά 2 από μέλη της μπάντας το διάστημα κατά το οποίο δημιουργήθηκε ο δίσκος. Με τραγούδια όπως τα “Roots Remain” και “Jaguar God”, χτίζεται μια ιστορία ενσυνείδητης αντίστασης στον χρόνο.
Τέλος, το Hushed and Grim (2021) αποτελεί την πιο ήσυχη και μακροσκελή κραυγή τους. Ένας διπλός δίσκος πένθους, αφιερωμένος στον μάνατζέρ τους Nick John. Ο ήχος γίνεται πιο καθαρός, η μελωδία κυριαρχεί, και οι Mastodon μοιάζουν, όχι για πρώτη φορά περισσότερο με ώριμους αφηγητές παρά με εξεγερμένους ήρωες. Εδώ, η ψυχή τους δεν ουρλιάζει, μονολογεί.
-
Είναι οι πιο “καλλιτεχνικοί” μεταλάδες της γενιάς τους
Τα εξώφυλλα των δίσκων τους δεν είναι απλά ωραία· είναι εικαστικά συμβάντα. Η μπάντα συνεργάστηκε με τον Paul Romano και τον Skinner για να δημιουργήσει εξώφυλλα γεμάτα συμβολισμό, που επεκτείνουν το εκάστοτε concept οπτικά. Παράλληλα, με συμμετοχές σε φεστιβάλ πέρα από το metal (π.χ. Bonnaroo) και συνεργασίες με Feist ή Scott Kelly (Neurosis), ξεπέρασαν το genre χωρίς να το προδώσουν.
-
Έγιναν πρότυπο για νεότερα συγκροτήματα
Ο ήχος και η φιλοσοφία των Mastodon άνοιξαν τον δρόμο για μπάντες όπως οι Baroness, Kylesa, ακόμη και prog σχήματα εκτός metal. Η προσέγγισή τους έκανε το prog πάλι επίκαιρο, αν και ποτέ δεν περιορίστηκαν αποκλειστικά σε αυτό. Έγιναν γέφυρα μεταξύ κόσμων: του τεχνικού και του συναισθηματικού, του prog και του sludge, του υπόγειου και του high art. Δεν είναι τυχαίο που τυγχάνουν ιδιαίτερης αποδοχής και από νεαρότερους λάτρεις του σκληρού ήχου, που αποζητούν το μοντέρνο, το πιο πρωτότυπο και το πιο φρέσκο. Οι Mastodon έχουν την ικανότητα να συνδυάσουν και να ενώσουν το κοινό, όσο καλά παντρεύουν τα διαφορετικά μουσικά στιλ που εκπροσωπούν.
+1: Η αποχώρηση του Brent Hinds αφήνει ανοιχτό το μέλλον
Λίγους μήνες πριν, ο Brent Hinds αποχώρησε από τη μπάντα. Ο Hinds ήταν η άγρια καρδιά των Mastodon: country επιρροές, απρόβλεπτες συνθέσεις και αυθεντική ιδιορρυθμία. Αν και πολλοί βλέπαμε από καιρό την αποξένωσή του, όχι τόσο από το ίδιο το συγκρότημα, αλλά από τον σκληρό ήχο γενικά, η είδηση παρέμεινε μία τεραστίων διαστάσεων δυσάρεστη έκπληξη. Η απουσία του δεν σημαίνει τέλος, αλλά ένα νέο, αβέβαιο κεφάλαιο. Ό,τι κι αν συμβεί, οι Mastodon ήδη έχουν χαράξει έναν μύθο που ξεπερνά τα πρόσωπα. Η παρουσία τους στην τρέχουσα περιοδεία των Coheed & Cambria, δείχνει πως, για ακόμα μία φορά, δεν υποχωρούν εύκολα. Επίσης, η επιλογή των μουσικών που αναπληρώνουν το κενό του Hinds γίνεται πολύ προσεκτικά, γεγονός που στέκεται στο ύψος των προσδοκιών που έχουμε όλοι απέναντι σε αυτό το συγκρότημα.
Οι Mastodon δεν έσωσαν το prog metal — συνεισέφεραν στο να το εξανθρωπίσουν. Το πήραν από τους τεχνικούς υπολογισμούς και το επέστρεψαν στο ανθρώπινο τραύμα. Έδειξαν ότι η μουσική φαντασίας μπορεί να είναι το πιο ισχυρό όχημα για την αλήθεια. Δεν χτίζουν κόσμο απλώς για να εντυπωσιάσουν. Τους χρειάζονται αυτούς τους κόσμους για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Και σήμερα, ακόμα κι αν ένας από τους τέσσερις πυλώνες λείπει, ο μύθος δεν διαλύεται.
Απλώς... αλλάζει πρόσωπο.
Για το RockOverdose,
Γεωργία Λαδοπούλου
Το Release Athens 2025 υποδέχεται τους Mastodon & τους Haken, την Τετάρτη 23 Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού!
Οι Αμερικανοί, μια από τις πιο σημαντικές metal μπάντες της γενιάς τους & η Βρετανική μπάντα-συνώνυμο του σύγχρονου progressive ήχου, αντίστοιχα, θα πλαισιώσουν τους Dream Theater σε μια εκρηκτική βραδιά!
TICKETS: https://bit.ly/dream-theater-
Comments
