Ποιος θα το λεγε.
7 χρόνια μετά το “Show 'em How”, υπάρχει ακόμα ζωή στον πλανήτη Pentagram.
Μετά την αποχώρηση του Joe Hasselvander και το έντονο φλερτ του Liebling με το θάνατο, τα πράγματα έδειχναν ζοφερότατα για το μέλλον της μπάντας. Και εκεί που όλα έμοιαζαν να είχαν χαθεί, ήρθε το ανανεώμενο ενδιαφέρον για τον Sabbath influenced ήχο τα τελευταία χρόνια αλλά και η επιστροφή του Victor Griffin στις κιθάρες να βγάλουν ξανά το συγκρότημα στον αφρό.
Μάζι με τους “ψημένους” στη φάση Greg Turley στο μπάσο και τον Tim Tomaselli (αντικαταστάθηκε πρόσφατα από τον Albert Born) στα τύμπανα -και οι δύο με προυπηρεσία στους Place Of Skulls του Griffin- μας παραδίδουν εν έτει 2011 το έβδομο full length των Pentagram με τίτλο “Last Rites”.
Το άλμπουμ ξεκινά ιδανικά με το “Treat Me Right”, ένα τραχύ uptempo κομμάτι, ακολουθούμενο από το “Call The Man” μια σύνθεση που ξεχωρίζει με την πρώτη ακρόαση και αναμένεται να εξελιχθεί σε anthem για τη μπάντα, το δε solo του Victor Griffin σ'αυτό το κομμάτι είναι από άλλο πλανήτη.
Συνέχεια στο ίδιο επίπεδο με το “Into The Ground.” που χρωστάει πολλά στο κολλητικό του βασικό riff, ενώ το “8”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι του δίσκου, προσθέτει 5 λεπτά καθαρής ποιότητας.
Το “Everything's Turning To Night” ξεκινάει με υπέρβαρο riff που οδηγεί σε ένα ήρεμο κουπλέ, εναλλαγή η οποία συνεχίζεται καθ'όλη τη διάρκεια του κομματιού, διανθισμένη με δυό “ξεσπάσματα” και ένα πύρινο solo του Griffin.
Το κλίμα ηρεμεί περισσότερο με το “Windmills And Chimes” μια ακουστική μπαλάντα, που αν και σε καμία περίπτωση το φόρτε των Pentagram, εν τούτοις λειτουργεί άψογα, o Bobby Liebling λάμπει με την ερμηνεία του, ενώ ο Victor Griffin μας παραδίδει ένα ακόμα άψογο soulful σόλο. Ο οποίος Griffin για το επόμενο track που τιτλοφορείται “American Dream” αναλαμβάνει και τα φωνητικά, σε ένα κομμάτι που έτσι κι αλλιώς φέρει έναν αέρα Place Of Skulls.
Επιστροφή στα γνώριμα λημέρια με το “Walk In Blue Light”, ένα κλασικό σε ύφος Liebling/Griffin τραγούδι, άρτια σύνθεση που κλείνει με εξαιρετική μελωδία στην κιθάρα. Στο “Horseman” που ακολουθεί, ο Bobby ακούγεται σαν να δυσκολεύεται στα φωνητικά και το βασικό riff είναι κάπως stock, το δεύτερο μισό του όμως και το σόλο του Griffin σώζουν τα προσχήματα.
Το “Death In 1st Person” είναι ένα απλά ok track, ενώ το “Nothing Left” είναι ακόμα 3 λεπτά κλασικών καλών Pentagram πριν έρθει το κλείσιμο τoυ άλμπουμ με ένα μάλλον αχρείαστο reprise του “All Your Sins”.
Με το “Last Rites” οι Pentagram δηλώνουν παρόντες και διεκδικούν αυτά που 40 χρόνια τους στέρησε η τύχη. Όχι, δεν είναι ένα ακόμα doom αριστούργημα, και προφανώς αδυνατεί να κοιτάξει στα μάτια κορυφές του παρελθόντος οπώς το “Relentless” ή το “Day Of Reckoning”.
Είναι όμως ένα μεστό άλμπουμ, με -ως επί το πλείστον- πραγματικά καλά τραγούδια, που εμφανίζει το γκρουπ
σε μια δεύτερη νιότη και δείχνει οτί οι Pentagram είναι ακόμα current το 2011. Το κατά πόσο αυτό είναι μαγική εικόνα ή όχι θα φανεί στο σανίδι. Μεγάλη Δευτέρα, κοντή γιορτή.
Tracklist:
01. Treat Me Right
02. Call the Man
03. Into the Ground
04. 8
05. Everything's Turning to Night
06. Windmills and Chimes
07. American Dream
08. Walk in the Blue Light
09. Horseman
10. Death in 1st Person
11. Nothing Left
12. All Your Sins (Reprise)
Για το Rockoverdose.gr,
Δημήτρης Σούρσος
Comments
