Συντάκτης: Άγγελος Χατζηγιάννης
Το νέο εγχείρημα του frontman των Leprous αποτυγχάνει να εντυπωσιάσει παρά την πολλά υποσχόμενη ατμόσφαιρά του.
Οι λαϊκοί λένε πως η κορυφή είναι μοναχική. Ελάχιστοι φτάνουν σε αυτή, ακόμα λιγότεροι παραμένουν σε αυτή. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: πώς διαχειρίζονται αυτοί οι άνθρωποι τη μοναξιά της κορυφής; Η απάντηση είναι απλή: η μοναξιά οδηγεί στη βαρεμάρα και αυτή η βαρεμάρα πολύ συχνά οδηγεί σε πειραματισμούς. Αυτή η παράγραφος θα μπορούσε να συνοψίζει την καριέρα του Einar Solberg μέχρι στιγμής.
Έχοντας αγγίξει την κορυφή με τους Leprous όντας ταυτόχρονα μια από τις πιο άρτιες και εύκολα αναγνωρίσιμες φωνές της μουσικής βιομηχανίας, ο Νορβηγός καλλιτέχνης τα τελευταία χρόνια προσπαθεί να δοκιμάσει τις δυνάμεις του εκτός του οχήματος που τον έκανε διάσημο. Το ντεμπούτο του “16” πριν από μερικά χρόνια ήταν μια βαθιά προσωπική και ταυτόχρονα πραγματευτική απεικόνιση της σκληρής πραγματικότητας που ο ίδιος αντιμετώπιζε την περίοδο της καραντίνας παρέα με τους προσωπικούς του δαίμονες.
Εν έτει 2026 και με τη ζωή του να πηγαίνει πλέον προς το καλύτερο, ο Solberg προκαλεί εκ νέου τον εαυτό του με ένα νέο, γενναίο εγχείρημα. Επιστρατεύοντας τη βοήθεια της ραδιοφωνικής ορχήστρας της Νορβηγίας και με εκλεκτούς καλεσμένους στο πλάι του, ο Einar κυκλοφορεί έναν δίσκο τόσο αλλόκοτα διαφορετικό που δοκιμάζει τις δυνάμεις του – και τα δικά μας όρια. Η “Απόκρυφη Φωνή” λοιπόν είναι η δήλωση του δημιουργού της πως καμιά φορά πηγάζει από τα πιο σκοτεινά και απόκρυφα μέρη.
Εννέα συνθέσεις με τίτλους στα λατινικά, πληθώρα συμφωνικών arrangements, αφηρημένοι στίχοι και στο επίκεντρο η αγγελική φωνή του Einar Solberg να μας καθηλώνει με τη χροιά της. Ο τύπος τα κάνει όλα και συμφέρει: ψηλές νότες, ακόμα πιο ψηλές νότες, βιμπράτο, falsetto, ακόμα και growls, αποδεικνύοντάς μας για άλλη μια φορά γιατί τον συγκαταλέγουμε δικαίως στους καλύτερους ερμηνευτές της γενιάς του. Η ερμηνευτική του αυτή ικανότητα είναι που αναβαθμίζει έναν καθ’ όλα μέτριο συνθετικά και στιχουργικά δίσκο σε μια ενδιαφέρουσα one-time ακρόαση.
Ελάχιστες είναι οι στιγμές που πραγματικά ξεχωρίζουν. Η εναλλαγή των clean και brutal φωνητικών –κάτι το οποίο μας έχει λείψει με τους Leprous Einar, κάνε κάτι σε παρακαλώ– σε κομμάτια όπως το “Medulla” είναι άξια αναφοράς, η αιθέρια αίσθηση του “Serenitas”, αλλά και η όαση του “Grex” δίνουν αυτό το έξτρα κατιτίς σε ένα άλμπουμ που ενδεχομένως θα περνούσε στα αζήτητα αν υπήρχε άλλος πίσω από το μικρόφωνο. Επίσης, σε όσους έρχονται εδώ για να ακούσουν Leprous δεν έχω καλά νέα, μιας και ο δίσκος δεν κινείται καθόλου στο ηχόχρωμα των prog γιγάντων, εκτός από μερικά συμφωνικά στοιχεία που ίσως να μοιράζεται με το “Aphelion”, το κατά κοινή ομολογία λιγότερο ενδιαφέρον άλμπουμ τους.
Τι κρατάμε λοιπόν από το “Vox Occulta” στο τέλος; Αφενός κρατάμε ότι η φήμη ενός καλλιτέχνη δεν αποτελεί αυτομάτως εγγύηση για την ποιότητα του μουσικού υλικού, αφετέρου η εν λόγω ποιότητα μπορεί να αναβαθμιστεί σε έναν βαθμό απλά και μόνο από την αύρα του. Ο νέος προσωπικός δίσκος του Einar Solberg δε μπορεί να κοιτάξει στα μάτια καμία από τις δισκογραφικές προσθήκες του καλλιτέχνη με την κύρια μπάντα του αλλά ούτε και τον προκάτοχό του, αντ’ αυτού μπορεί να προσεγγιστεί ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τον ακούσεις σε ένα project που αφήνει στην άκρη την περσόνα που έχει χτίσει με τους Leprous και αποφασίζει ο ίδιος τι και πώς θα το ερμηνεύσει.
Βαθμολογία: 63/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Comments
