Συντάκτρια: Γεωργία Λαδοπούλου
Δεν είναι λίγες οι φορές που ένας δίσκος εμφανίζεται σχεδόν διακριτικά, χωρίς θόρυβο, κι όμως σε βρίσκει απροετοίμαστο. Κάτι πατάει μέσα σου χωρίς προειδοποίηση. Για μένα, αυτό είχε συμβεί με το “Close” των Messa — μια από εκείνες τις ακροάσεις που αρχίζουν με περιέργεια και τελειώνουν με θαυμασμό. Έκτοτε, κάθε επόμενη τους κυκλοφορία θα κουβαλούσε μια υπόσχεση, κι όταν άκουσα για το The Spin, περίμενα μια συνέχεια· κάτι πιο φιλόδοξο, πιο εκτεταμένο. Αντ’ αυτού, πήρα κάτι πιο εσωτερικό. Πιο εστιασμένο. Και πολύ πιο αληθινό.
Αυτό που κάνει το “The Spin” να ξεχωρίζει δεν είναι τόσο η ηχητική του ποικιλία — αν και παραμένει παρούσα — όσο η συνοχή του συναισθηματικού του κόσμου. Η ατμόσφαιρα είναι σκοτεινή, αλλά όχι βαριά· πυκνή, αλλά ποτέ ασφυκτική. Από το πρώτο κομμάτι, το “Void Meridian”, ξεδιπλώνεται μια μυσταγωγική ενέργεια που σε κρατά δέσμιο όχι με τη βία του ήχου, αλλά με τη σαγήνη του. Το συγκρότημα φαίνεται να έχει βρει έναν εντελώς δικό του τρόπο να ελέγχει το φως και τη σκιά στη μουσική του.
Κομμάτια όπως το “At Races” και το “Fire on the Roof” φέρουν μια ένταση που δεν εκρήγνυται με ευκολία, αλλά κυλά υπόγεια, σαν κάτι που συγκρατείται για να σε βρει πιο βαθιά. Οι μεταβάσεις τους είναι ρέουσες, τα χτίσματα σχεδόν θεατρικά, αλλά ποτέ υπερβολικά. Υπάρχει μια μελετημένη ισορροπία ανάμεσα στη γείωση του doom και την ανησυχία που προκαλούν οι λεπτές ηχητικές synth λεπτομέρειες.
Η ερμηνεία της Sara είναι, για άλλη μια φορά, εξαιρετική. Όχι απλώς λόγω φωνητικών δυνατοτήτων, αλλά επειδή δεν τραγουδά απλώς – αφηγείται, βιώνει και μεταφέρει. Το “Reveal” είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή απόδειξη αυτού: ξεκινώντας με έναν ήχο σχεδόν πρωτόγονο και γήινο, χτίζει μεθοδικά μια ένταση που κορυφώνεται χωρίς να χάνει ποτέ την επαφή της με την αρχική του αφετηρία. Η ενέργεια παραμένει κυκλική, όπως ο ίδιος ο τίτλος του άλμπουμ υπαινίσσεται.
Η κορύφωση έρχεται με το “Immolation” και το “The Dress” — δύο κομμάτια που διαφέρουν ριζικά, αλλά μαζί φτιάχνουν έναν κορμό πάνω στον οποίο στηρίζεται όλο το άλμπουμ. Το πρώτο, ευαίσθητο και σχεδόν γυμνό, ξεκινάει με απλό πιάνο και φωνή, αγγίζοντας μια συναισθηματική ευθραυστότητα που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο. Το δεύτερο, πιο σκοτεινό, πιο πολυεπίπεδο, εξερευνά ρυθμικά μονοπάτια και ηχητικές εναλλαγές που θυμίζουν έναν εσωτερικό μονόλογο που οδηγείται στα άκρα. Κλείνοντας με το “Thicker Blood”, το άλμπουμ επιστρέφει στη σιωπή από την οποία ξεκίνησε, όχι ως κατακλείδα, αλλά σαν κάτι που συνεχίζει να κινείται υπόγεια, ακόμα κι όταν όλα δείχνουν ήρεμα. Το τέλος δεν είναι τελεσίδικο – είναι μεταβατικό.
Το “The Spin” δεν είναι ένας δίσκος που επιδεικνύει τη δύναμή του. Είναι ένας δίσκος που σε παρασύρει, σε δοκιμάζει και τελικά σε κατακτά με τον πιο αθόρυβο τρόπο. Σαν περιστροφή που σε υπνωτίζει, όχι με την ταχύτητα αλλά με την επιμονή της. Οι Messa δεν εξελίσσονται απλώς – φαίνεται πως ακολουθούν ένα όραμα που γίνεται όλο και πιο ευκρινές.
Βαθμολογία: 85/100
Για το Rock Overdose,
Γεωργία Λαδοπούλου
https://www.metalblade.com/messa/
Comments
