Συντάκτης: Δημήτρης "Ronin"
Κρίσιμο σημείο για μια μπάντα που έχει φτάσει στο 5ο άλμπουμ έχοντας ήδη αγγίξει το ζενίθ της με το Tragic Magic του 2022. Είναι το κομβικό στίγμα που κρίνεται να αποδείξει αν είναι ικανή να συνεχίσει την πτήση στην πεπατημένη, έστω με “αναμασήματα”, να οδεύσει σε μεγαλύτερα, πιο αχαρτογράφητα νερά ή απλά ήρθε η ώρα της χαλάρωσης. Οι Spell αποτελούν από τις εξαιρέσεις στον βούρκο της επαναληψιμότητας, απροσωπίας και νερόβραστου χαρακτήρα που διακατέχει το metal τελευταία, έχοντας ιδιαιτερότητα, νεανικό παρορμητισμό στον πειραματισμό, τεχνογνωσία, πάνω απ΄όλα αγάπη για την μουσική και Καναδέζικη καταγωγή! Σπάνιος ευθυγραμμισμός.
Η μυσταγωγία ξεκινάει βαριά, με την είσοδο του Dark Inertia και το καλπάζων μπάσο πάλλει τον θώρακα σου, διακρίνοντας άμεσα μια πιο εμπλουτισμένη εισχώρηση των synths στο σύνολο, κάτι καθόλου μείον. Νά σου και τα gothic στοιχεία (τα είχαν πριν σαν αλά Fields Of The Nephilim, ενώ τώρα προσανατολίζονται σε πιο 69 Eyes, ας πούμε, φόρμες) στη χιτάρα Lilac, αλλά, σε συνδυασμό με το νέο βαμπιρικό image της μπάντας, λανθασμένα θα λέγανε μερικοί ότι μοιάζει με Tribulation, γιατί πολύ απλά είναι δύο μπάντες ίδιας νοοτροπίας που τυχαίνει κάπου να “δανείζονται” από το ίδιο καλάθι ιδέες. Σηκώθηκα από την καρέκλα μόλις άκουσα το πρώτο ριφ του Take My Life! Ο λόγος? Έχει παααάρα πολυ στο DNA του το Nepenthe των Sentenced (και κατ΄επέκταση το Blood And Iron από Bathory) χωρίς να είναι φτηνή κόπια. Είδες άμα ξέρεις?... Τραγουδάς με τη μία το συναυλιακό ρεφρέν του Unquiet Graves, στο οποίο επίσης θα βρείτε μια σολάρα ότι πρέπει για air guitaring. Τα 80s πλήκτρα μεσουρανούν δίνοντας ένα παλιομοδίτικο ύφος αλλά διόλου παραγκωνισμένο και το Oubliette συνεχίζει αυτό που λέω. Οι τύποι πετάνε! Κάθε κομμάτι σε κρατάει με στρατιωτική αγρυπνία και σε “τσιγκλάει” να δεις πως θα είναι το επόμενο, όπως το Iron Teeth, παράδειγμα, που είναι heavy, είναι “χορευτικό”, είναι σκοτεινό, είναι μέρος του συνόλου που περιγράφεται εδώ. Άλλη μια ραδιοφωνική σφεντόνα με ρυθμικά κάπου στη μέση αλα Beat It (Ω ΝΑΙ) στο Exquisite Corpse, που θα μπορούσε να είναι απομεινάρι του προηγούμενου δίσκου τους, όπως και το τριπαριστό Savage Scourge. Παίρνουμε άλλο ένα “χαπάκι” να μας κρατήσει η πολύχρωμη βόλτα, με ένα instrumental (In Duress) γεννημένο κάπου στα τέλη ‘70, μέσα από μια ξεχασμένη κασέτα στα αρχεία του John Carpenter , για να χαιρετίσουν υπό τους ήχους του πιο “Maiden-ικού” ομώνυμου. Αν κάποιος μου έβαζε το πιστόλι στον κρόταφο να ξεράσω 4 κυκλοφορίες που θα μπορούσαν να αποτελούν τμήμα, έστω, της συνταγής τους θα έλεγα, Angel Rat meets Killers, meets Grace Under Pressure, meets Prequelle, meets Amok, meets...ΜΠΑΜ! Πέθανα.
Καλπασμοί πάνω στο άλογο της Σιδηράς Παρθένου, το ψυχεδελικό καλειδοσκόπιο των Βοεβόδων, μια πρέζα γοτθικού ρομαντισμού, ο προοδευτικός χαρακτήρας των Rush, η υπνωτικά σατανική έκδοση των Σκαθαριών, έτσι όπως μας την πλάσαραν οι Ghost, ένας τόνος διαυγών ιδεών, παιχνιδιάρικης μαεστρίας και αβίαστων συνθέσεων, δημιουργούν το αλχημικό διάλυμα σεροτονίνης που ονομάζεται Wretched Heart και είναι διαθέσιμο προς όλους, ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων. Το σκέφτομαι για τον βαθμό...σίγουρα τίποτα λιγότερο από...
Βαθμολογία : 95/100
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Spell
Wretched Heart
Bad Omen Records (North American Distribution: Metal Blade Records)
1 May 2026
Comments
