Ημερομηνία δημοσίευσης: 25 Ιουλίου 2017
Οι One Master εἰναι ένα από τα πολύ καλά κρυμμένα μυστικά του occult USBM, ή ελληνιστί, Αμερικάνικου Black Metal, με το φετινό να αποτελεί αισίως το τέταρτο άλμπουμ τους σε 15 χρόνια παρουσίας. Αυτό το καταφέρνουν γιατί οι κυκλοφορίες τους ήταν πάντα ευθείς, λιτές αλλά περιεκτικές, και στοχευμένες.
Κι όταν λέω στοχευμένες, εννοώ τον τομέα των συνθέσεων σε όλα τα επίπεδα. Είτε το ίδιο το επίπεδο και το ύφος των συνθέσεων, είτε την παραγωγή, είτε το μέγεθος τους, όλα είναι συγκοινωνούντα δοχεία μεταξύ τους, ούτως ώστε το αποτέλεσμα να ικανοποιεί και να συναρπάζει (όσο γίνεται). Η παραγωγή για παράδειγμα, επικεντρώνοντας στο παρουσιαζόμενο άλμπουμ τους, είναι αρκούντως ωμή, αλλά ταυτόχρονα και επεξεργασμένη στα επιθυμητά επίπεδα τραχύτητας, ούτως ώστε να παραμένει ωμός και τραχύς ο ήχος, αλλά ταυτόχρονα να βρίσκεται και σε ένα επίπεδο ώστε να ακούγεται εύκολα και ευχάριστα. Είναι η απόλυτη ισορροπία, η οποία για πολλούς είναι δύσκολο να επιτευχθεί.
Από εκεί και πέρα, επικεντρώνοντας στις ίδιες τις συνθέσεις, τα στοιχεία μπορεί να είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τον συγκεκριμένο ήχο, δηλαδή occult θεματολογία, στιβαρό και επιθετικό ήχο από τις κιθάρες, οι οποίες επί το πλείστον διατηρούν σε υψηλές ταχύτητες τις συνθέσεις, μεγάλα ποσοστά ενέργειας, αργές στιγμές οι οποίες ενίοτε ακούγονται περισσότερο απειλητικές, είναι αυτές οι μικρές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν μια τέτοια δουλειά και δίνουν μια πιο ιδιαίτερη και πικάντικη αύρα, όπως για παράδειγμα η πολύ λεπτομερής δουλειά στον εκτελεστικό τομέα των οργάνων, ή οι ατμοσφαιρικές πινελιές σε ορισμένα σημεία.
Αν το συνδυάσουμε και με τη μικρή διάρκεια του δίσκου, καθώς οι έξι συνθέσεις του διαρκούν μόλις 35 λεπτά, έχουμε ένα δίσκο ο οποίος ναι μεν δε ξεφεύγει από τα στενά όρια και πλαίσια του ήχου που πρεσβεύει, από την άλλη όμως είναι τόσο πιασάρικος και γλυκόπιοτος, που η μικρή διάρκειά του σε κάνει να θες να πατήσεις το repeat, διότι δε χόρτασες με το περιεχόμενό του, παρά το βάθος, τη δύναμη και το εύρος του.
Βαθμολογία: 79/100
Για το Rock Overdose,
Σταύρος Πισσάνος
Comments
