Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Τα καμάρια του Reading επιστρέφουν και δε θα γινόταν να είμαστε πιο χαρούμενοι γνωρίζοντας την ποιότητα που χαρακτηρίζει τις δουλειές τους ανέκαθεν. Οι Sylosis που φέτος συμπληρώνουν μια 20ετία από τη στιγμή που κυκλοφόρησαν το αρχικό τους EP “Casting Shadows”, ήταν πάντα μια μπάντα που προσεκτικά σχεδίαζε κάθε βήμα και με εξαίρεση τα “Edge Of The Earth” και “Monolith” που κυκλοφόρησαν κολλητά το 2011 και 2012 αντίστοιχα μετά το αξεπέραστο ντεμπούτο τους “Conclusion Of An Age” το 2008, έπαιρναν τον χρόνο τους για κάθε νέα κυκλοφορία που συνήθως κυμαινόταν εκεί στα 3 χρόνια αναμονής, απόρροια και του γεγονότος ότι ήταν ιδιαίτερα ενεργητικοί live και έπαιζαν όπου κι όποτε μπορούσαν, με άκρως καταστροφικά αποτελέσματα να προσθέσουμε φυσικά. Ο ηγέτης/τραγουδιστής/κιθαρίστας είναι για μένα προσωπικά ένας από τους πλέον χαρισματικούς εκπροσώπους της μεταλλικής σκηνής τα τελευταία 20 χρόνια και τον έχω τόσο ψηλά όσο και τον Dave Davidson των Revocation, riffmasters απόλυτης τεχνικής και ουσίας και οι 2, και μάλιστα περιόδευσαν και μαζί πρόσφατα, έτσι για να μη μείνει τίποτα όρθιο. Έχει λοιπόν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πως τοποθετήθηκε ο Middleton για τον δίσκο και την λογική του αυτή τη φορά, καθώς το ανέλυσε όσον αφορά τη σημασία που έχει ένα riff.
Μια και σε όλη μου τη ζωή προσωπικά είμαι της άποψης ότι “μπάντα χωρίς riffs ΔΕΝ μου κάνει” κι ότι το Άγιο riff είναι η πεμπτουσία όλου του metal, o Middleton το πάει παραπέρα λέγοντας “υπάρχει μία τρύπα στο χώρο του metal, σπάνια θα ακούσω κάτι και θα πω ‘αυτό είναι σπουδαίο riff’κι έτσι στο δίσκο μας έχουμε τόσο πολλά riffs που θα κερδίσουν τον κόσμο. Το υπόβαθρο μου είναι η λατρεία του riff, να μελετώ τα riffs και να προσπαθώ να δημιουργώ όσο περισσότερα σπουδαία εξ’αυτών γίνεται”. Νομίζω δε γίνεται να εξηγηθεί πιο σωστά κι από πιο ιδανικό άτομο, καθώς οι Sylosis ήταν πάντα μια μπάντα που την χαρακτήριζε η κιθαριστική της συμπαγής ενέργεια και φυσικά οι ιδέες του Middleton που ξεχώριζαν για την σοβαρή τους προσέγγιση. Οι Sylosis προσέγγισαν το thrash αρχικά σε πιο μοντέρνα υφή, έτσι παρότι δηλωμένα παιδιά των Metallica και των Pantera, δεν δίστασαν αρκετοί να τους παρομοιάζουν με τους The Haunted και τους Evile, αλλά γρήγορα έχτισαν και γέφυρες προς πιο metalcore υφή έτσι οι κοινές αναφορές με τους Trivium, Darkest Hour, Devildriver, As I Lay Dying, Lamb Of God, ενίσχυσαν το ακροατήριο τους, όσο κι αν κάποιοι παλιότεροι και πιο old-school οπαδοί ξενέρωσαν.
Οι Sylosis την τρέχουσα δεκαετία είχαν ήδη εξαπολύσει δυο αρχιδισκάρες, το “Cycle Of Suffering” το 2020 και το “A Sign Of Things To Come” το 2023, ενώ την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησαν και το -μόνο ψηφιακά δυστυχώς- ΕΡ “The Path”, που έδειχνε ότι η μηχανή παραμένει καλογυαλισμένη και δουλεύει σε πολύ υψηλά οκτάνια. Ήταν και η τελευταία τους κυκλοφορία πριν γίνουν καίριες αλλαγές στη σύνθεση, καθώς ο μπασίστας Conor Marshall -ναι, αυτός ο παλίκαρος που βλέπετε στα βίντεο τους να κοπανιέται και να δημιουργεί ανεμοστρόβιλους με το πολύ μακρύ μαλλί του- ανέλαβε πλέον τις κιθάρες και στη θέση του μπάσου έχουμε τον επίσης παιχταρά κιθαρίστα των Venom Prison, σε αλλαγή ρόλου, τον Ben Thomas, τώρα που το συγκρότημα του είναι ανενεργό μετά την εγκυμοσύνη της Larissa Stupar, ας ελπίσουμε να μην κρατήσει πολύ αυτό. Με την προσθήκη ενός ακόμα παιχταρά στη μπάντα και με την αλλαγή του Marshall από το μπάσο στις κιθάρες, οι Sylosis ακούγονται ναι μεν σαν να συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν, ωστόσο πρόκειται στην ουσία για μια νέα εκδοχή του εαυτού τους, ανανεωμένη κι έτοιμη να ξεκινήσει από το μηδέν σαν να μην είχε ήδη πετύχει όσα σπουδαία έχει κατακτήσει αυτή την προηγούμενη 20ετία με την ποιότητα τους.
Ευτυχώς στη μπάντα έχει παραμείνει ο παιχταράς Ali Richardson στα τύμπανα, ο οποίος είναι πολύ άνετα στους κορυφαίους ντράμερ των τελευταίων ετών, τρομερός groovemaster και φυσικά άριστος γνώστης του που πρέπει να κάνει τα περιεκτικά γυρίσματα, να ξεφύγει ακόμα και σε ημι-blast beats, και φυσικά να χτυπάει με τόση δύναμη που αποτελεί πηγή ενέργειας αυτόφωτη για τη μπάντα. Για τον Middleton ότι και να πω είναι λίγο, δεν ξέρω αν τον θαυμάζετε περισσότερο σαν τραγουδιστή ή σαν κιθαρίστα, οι ερμηνείες του είναι πολύ μεστές και παθιασμένες, με στίχους πολύ προσωπικούς και εσωτερικούς, σε σημεία τον φαντάζεσαι να γίνεται κόκκινος από τσίτες αλλά μέχρι να τον κάνεις εικόνα, θα πετάξει ένα break riff που θα σε στείλει αδιάβαστο ή μια σολάρα που θα αναρωτιέσαι “αυτό πάλι από που ήρθε;” και γενικά έχει τον τρόπο του ο άτιμος να κάνει τους οπαδούς του να έχουν ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη. Ο ίδιος δήλωσε δύσκολο να προσπαθήσει να ξεπεράσει το προηγούμενο άλμπουμ αλλά δεν είναι καθόλου δύσκολο η πρώτη σκέψη του ακροατή να είναι ότι το “Τhe New Flesh” όντως ξεπερνάει και το “A Sign Of Things To Come”. Με σχεδόν 48’διάρκειας, το νέο άλμπουμ βρίσκεται χρονικά στη μέση σε σχέση με τους προκατόχους του.
Το “Cycle Of Suffering” ήταν 51’ και το “A Sign Of Things To Come”γύρω στα 43’, ο Middleton έχει βρει λοιπόν τον τρόπο και πατέντα να’ναι ουσιώδης και δημιουργικός, γιατί κάποια στιγμή είχε αρχίσει να ξεφεύγει το ζήτημα, με αποκορύφωμα το “Monolith” που ήταν 73’ δίσκος. 11 τραγουδάρες απαρτίζουν το “The New Flesh”όπου από την αρχή κιόλας με το φοβερό μπάσιμο στο “Beneath The Surface” και του ήδη γνωστού “Erased”, αρχίζει ο πήχης να ανεβαίνει πάρα πολύ ψηλά. Οι ρυθμοί ποικίλουν και μπορεί ένα κομμάτι να ξεκινήσει πιο μαλακά και να εξελιχθεί σε λαίλαπα όπως το “All Glory, No Valour”, ή να γίνει και το αντίθετο στο αμέσως επόμενο “Lacerations”, επίσης ήδη γνωστό με το σχετικό βίντεο πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος. Το τρίδυμο στη μέση του δίσκου είναι που στηρίζει και όλο το οικοδόμημα και πολύ σημαντικό για όσα ακολουθούν. Ρυθμικό το “Mirror Mirror”, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ το “Spared From The Guillotine”το οποίο την ώρα που το διαβάζετε ίσως να έχει γίνει και το νέο βίντεο για το δίσκο, ενώ το Pantera meets Fear Factory groove του “Adorn My Throne” προετοιμάζει το έδαφος για την κορυφαία στιγμή του δίσκου και ενός εκ των κορυφαίων κομματιών της τρέχουσας δεκαετίας που διανύουμε.
Το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου πραγματικά με άφησε εμβρόντητο όταν παρουσιάστηκε ως πρώτο δείγμα της νέας τους δουλειάς, διεκδικεί με δάφνες θριάμβου ήδη τον τίτλο του ύμνου της χρονιάς και σκέφτομαι ήδη πως θα γίνει το θαύμα να ερχόντουσαν στην Ελλάδα να το παίξουν κι αυτό μαζί με τα άλλα, ενώ φίλος που τους είδε πρόσφατα μου είπε ότι έκλεισαν τη συναυλία με αυτό και έψαχναν να μαζέψουν τα πτώματα από κάτω. Ειλικρινά κομμάτι-κόσμημα για όλο το μέταλλο, σε πιάνει από το λαιμό και σε ταρακουνάει μέχρι να σου φύγουν τα μυαλά, ενώ το break στο 2:36 είναι ορισμός του “απομακρύνετε αιχμηρά αντικείμενα από κοντά σας για να μην τα καρφώσετε εκεί που δεν πρέπει”. Σε τρομερό οίστρο ο Middleton και στιχουργικά, μετά από αυτή την καταιγίδα, μας προσφέρει μια τρομερή μπαλάντα καθαρά ‘90s Metallica αισθητικής με το “Everywhere At Once”που μιλάει για το συναίσθημα του να βρίσκεται στο δρόμο ενώ του λείπουν τα παιδιά του και φυσικά χτυπάει κόκαλο. Τρομερή στιγμή για τον δίσκο, ηρεμεί και λίγο την κατάσταση όπως κι όσο πρέπει για να μη γίνουν και όλα πολτός και είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι του δίσκου, είμαι βέβαιος ότι θα αγγίξει πολλούς και ειδικά διαβάζοντας τους στίχους.
Το τελικό δίδυμο του δίσκου το σηκώνει πολλά επίπεδα πάνω και καθιστά το “Τhe New Flesh” όχι απλά σημαντικό δίσκο για τους Sylosis αλλά απαραίτητο γενικά για τον ακροατή. Τόσο το “Circle Of Swords” με την ορμή του όσο και το “Seeds In The River” με την ωριμότητα του δίνουν μια φοβερή τελική γεύση και το σύνολο είναι τόσο αλληλένδετο που δεν τολμάς να φανταστείς μετά τις ακροάσεις τον δίσκο χωρίς οποιοδήποτε από τα κομμάτια που τον απαρτίζει, σίγουρα αν έλειπε έστω και ένα, δε θα ήταν το ίδιο φοβερό το αποτέλεσμα. Αυτό που ενδιαφέρει τον ακροατή και μετράει για 7η συνεχή φορά στην καριέρα τους, είναι ότι οι Sylosis προσφέρουν ξανά ένα δίσκο που αξίζει να κοσμεί κάθε ενημερωμένη δισκοθήκη, τόσο ουσιώδης και μοντέρνος στις επιταγές του 2026, χωρίς να ξεχνάει τις αναφορές στο παρελθόν και τις επιρροές τους, χωρίς όμως αυτές να τους φράζουν το μέλλον και να σκεπάζουν την μεγάλη προσωπικότητα και αξία που έχουν σαν μπάντα. Το “Τhe New Flesh”πιστοποιεί εμφατικά ότι οι Sylosis είναι από τα καλύτερα πράγματα που συνέβησαν στο μέταλλο τα τελευταία 20 χρόνια και μακάρι όλοι εκεί έξω να είχαν την σταθερότητα ποιότητας τους και το συναίσθημα ότι έρχονται ακόμα καλύτερα στο μέλλον.
All hail the new flesh!
Bαθμολογία: 88/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Sylosis
The New Flesh
Nuclear Blast Records
20 February 2026
Comments
