Συντάκτης: Άγγελος Κατσούρας
Δεν είναι υπερβολή να ξεκινήσουμε τη δισκοκριτική αυτή με το αξίωμα ότι όποτε βγάζουν δίσκο οι The Hellacopters, είναι γιορτή για όλη τη μουσική στο σύνολο της, και είμαι βέβαιος ότι σε αυτό το ζήτημα δε θα διαφωνήσουν ούτε οι πολύ φανατικοί οπαδοί τους που είναι πάρα πολλοί και στη χώρα μας, ούτε και όσοι δεν είναι τόσο τρελαμένοι αλλά παρ’όλα αυτά τους σέβονται πολύ. Και η αλήθεια να λέγεται, ενώ ακούμε πάρα πολλά στην καθημερινότητα μας και ισχύει και η ατάκα του βρώμικου Harry για τις γνώμες -ξέρετε ποιά, μην το επαναλαμβάνουμε-, ευτυχώς εδώ και 30 χρόνια ανοησία που να αφορά το συγκρότημα δεν άκουσα. Αυτό δείχνει και την ποιότητα τους σαφώς, ενώ δε θα ξεχάσω την πίκρα όλων όταν ήταν να μας έρθουν πρώτη φορά πριν από πολλά πολλά χρόνια και ακυρώθηκε η συναυλία. Τελικά οι The Hellacopters όχι απλά επέστρεψαν μετά από διάλειμμα 14 ετών το 2022, αλλά επέστρεψαν και με ένα από τα πλέον κορυφαία τους άλμπουμ αλλά και των τελευταίων ετών γενικότερα, το κορυφαίο “Eyes Of Oblivion”. Ήταν τόσο φοβερό που τσιμπιόμασταν να πιστέψουμε το τελικό αποτέλεσμα. Κερασάκι στην τούρτα, η ανεπανάληπτη εμφάνιση τους στο Release Festival, προσωπικά μιλώντας, ότι καλύτερο έχω δει στο φεστιβάλ.
Με βάση λοιπόν ότι το προηγούμενο άλμπουμ τους ήταν τόσο αξεπέραστο στα μάτια και αυτιά όλων μας, το νέο 9ο άλμπουμ τους ονόματι “Overdriver” εξ’αρχής είχε το δύσκολο ρόλο να έρθει μετά από μία σχεδόν απάτητη κορυφή. Αυτό από την άλλη πιστέψτε με, σε κάποιες περιπτώσεις λειτουργεί και θετικά, παίρνεις απόφαση ότι αποκλείεται να είναι τόσο απίστευτο και κάνεις την ακρόαση με ανεμελιά και καλή διάθεση περιμένοντας το καλύτερο. Και η αλήθεια είναι ότι το “Overdriver”, προς τέρψη όλων μας όσων τους αγαπάμε, πετυχαίνει από την πολύ πρώτη ακρόαση τον σκοπό του. Στα 40’ του “Overdriver” οι The Hellacopters μας προσφέρουν άλλο ένα πανέμορφο άλμπουμ που διαφοροποιείται αρκετά του προκατόχου του, δεν έχει αυτό το τόσο ανεβαστικό μαγκιόρικο τέμπο του “Eyes Of Oblivion”, αλλά από την άλλη είναι και πιο αβίαστο σε πολλά σημεία που του δίνει πάρα πολλούς πόντους. Από το ξεκίνημα με το “Token Apologies” είναι πασιφανές ότι η ποιότητα είναι ακόμα εδώ, ο Nicke Andersson μπροστάρης, αρχηγός, ηγέτης και γενικός συντονιστής του όλου πάρτυ, το παίρνει πάνω του και δείχνει γιατί είναι αξιοθαύμαστη φιγούρα και ορισμός της καλλιτεχνάρας γενικά. Αυτός ο αέρας “χαλαρώστε κι απολαύστε” που βγάζει είναι πραγματικά το κάτι άλλο, η δε φωνή του χαρακτηριστική.
Απίστευτο το πόσο πιο όμορφα ακούγεται η φωνή του με τα χρόνια, λες και δεν πέρασε μια μέρα από το 1996 και το -ακόμα αξεπέραστο- ντεμπούτο τους “Supershitty To The Max!” και η όλη εξέλιξη της μπάντας από την πιο Μοτορχεντάδικη garage λογική των αρχικών τους βημάτων στο πιο ξεκάθαρο ‘70s vibe, έχει δώσει έξτρα πόντους και μεγάλες στιγμές στη δισκογραφία τους. Το “Overdriver” έχει 11 ΤΡΑΓΟΥΔΑΡΕΣ με κεφαλαία γράμματα που ο καθένας θα διαλέξει το δικό του αγαπημένο για ευνόητους λόγους. Το ξεκίνημα φοβερό, έπονται τα “Don’t Let Me Bring You Down” και “(I Don’t Wanna Be) Just A Memory” που κάνουν σαφές ότι κι εδώ έχουμε μέγιστο θέμα ποιότητας, ενώ υπάρχουν από τη μία πιο γκρουβάτες στιγμές σαν το “Soldier On” που ενισχύουν το ηχητικό φάσμα του δίσκου, κι από την άλλη υπάρχουν στιγμές σαν το “Faraway Looks” που ανεβάζουν κατά πολύ το τέμπο αλλά και τη διάθεση. Διάθεσης αναφερθείσας, το “Overdriver” γενικά σε “φτιάχνει” ρε παιδί μου. Δε μπορείς να το ακούσεις και να μην περάσεις όμορφα. Από την άλλη βυθίζεσαι στο ‘70s μεγαλείο στιγμών σαν το “Coming Down”, το οποίο άνετα μπορώ να φανταστώ και ως κομμάτι Lucifer να το τραγουδάει η κυρία Andersson αντίστοιχα πανέμορφα.
Η ροή του δίσκου επιτρέπει και τις επαναλήψεις σαν να μην έχει γίνει καν η ακρόαση και να αναβιώνει το όλο συναίσθημα του ενιαίου συνόλου που αποτελεί το “Overdriver”. Το κλείσιμο του δίσκου με το αισθαντικό και κοντά στο feeling του “Coming Down” πανέμορφο “The Stench” σε προετοιμάζει για τέλος με τέρμα κολλητική τραγουδάρα, όπως και γίνεται με το “Leave A Mark” που μας το είχαν δώσει και ως δείγμα πριν την κυκλοφορία του δίσκου και είχε αρέσει δικαίως πάρα πολύ. Ξέρετε, τονίζω συχνά τη σημασία που έχει το κομμάτι που κλείνει ένα δίσκο, που πολλές -αν όχι όλες τις- φορές, έχει ακόμα μεγαλύτερο ρόλο από το αρχικό κομμάτι. Αυτό που σου μένει ως τελική γεύση έχει πάντα άλλη γλύκα όταν ολοκληρώνει ιδανικά το σύνολο, και το “Leave A Mark” είναι τραγουδάρα για συναυλία, να τους δεις να διαλύουν τη σκηνή όπως έκαναν πριν 3 χρόνια και να σου μείνει πάλι αξέχαστο μια κι ακόμα δεν έχουμε συνέλθει από τότε. Και ξανά μανά από την αρχή αφού τελειώνει ο δίσκος, πατάς να ξαναπαίξει και σε 2 ώρες τον έχεις ακούσει 3 φορές σερί και έχεις γεμίσει με συναισθήματα και εικόνες που τα ήξερες ότι θα τα ζήσεις εκ των προτέρων.
Επειδή όμως άλλο είναι τι ξέρεις και υποψιάζεσαι κι άλλο τελικά να παίρνει σάρκα και οστά εντός ηχείων, οι The Hellacopters με το “Overdriver” σου δείχνουν γιατί πρέπει να αγοράσεις αυτό το άλμπουμ και γιατί αποτελεί άλλη μια σπουδαία προσθήκη στην φοβερή δισκογραφία τους. Τώρα αν ξέρετε πολλές μπάντες που στο 9ο άλμπουμ της καριέρας τους, 30 χρόνια μετά το 1ο τους άλμπουμ και με 14 χρόνια κενό, δηλαδή πρακτικά 9 άλμπουμ σε 16 χρόνια, ακούγονται ΕΤΣΙ, πάω πάσο και σηκώνω τα χέρια ψηλά. Επειδή όμως όλοι ξέρουμε ότι και η ποιότητα και η διάρκεια αυτής είναι εύκολο να αναζητείται αλλά δύσκολο ως πανδύσκολο να τελεσφορεί ως αποτέλεσμα, το “Overdriver” αποτελεί αξιοθαύμαστο σύνολο και πάλι, κι ας μην μπαίνει ούτε καν σε σύγκριση με το “Eyes Of Oblivion”. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βγάλετε από το μυαλό σας περιττές σκέψεις κατά την ακρόαση του δίσκου, να ξεχάσετε κιόλας αν χρειάζεται το όνομα της μπάντας και να απολαύσετε ένα πανέμορφο άλμπουμ που θα το ακούσετε πάρα πολλές φορές στο μέλλον, με την ίδια θέρμη και το ίδιο χαμόγελο στα χείλη σας. “Do You Feel Normal” αναρωτιέται ο Nicke σε μία από τις κομματάρες του δίσκου. Ναι, όσο σας λατρεύω, νιώθω φυσιολογικότατος!
Βαθμολογία: 83/100
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
"The Hellacopters - Overdriver"
Nuclear Blast Records
RELEASE DATE: 31 January 2025
Comments
