Κι όμως φτάσαμε εν έτει 2026 και έχουμε ακόμα το κίνητρο να βλέπουμε μπάντες που με τη σειρά τους δε μας είχαν επισκεφτεί ποτέ μέχρι στιγμής. Το λες και πολυτέλεια όλο αυτό. Οι μάστορες της βαρύτητας Primitive Man από το κοσμοπολίτικο Denver, μας έκαναν την τιμή να έρθουν στη χώρα μας, ελάχιστα μετά την κυκλοφορία του πρόσφατου εκ νέου φοβερού τους δίσκου ονόματι “Observance”, που βγήκε πριν 5 και κάτι μήνες και απέδειξε για άλλη μια φορά ότι οι τύποι δεν αστειεύονται όταν έρχεται η ώρα να προσφέρουν νέο υλικό. Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε για πρώτη φορά μια ανησυχία από τους φίλους της μπάντας καθώς είχαν περάσει πάνω από 5 χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Immersion”, ωστόσο το αποτέλεσμα του νέου δίσκου αποζημίωσε όσους έχουν σε περίοπτη θέση στην καρδιά τους μπάντες όπως τους Primitive Man και του λόγου το αληθές αποδείχθηκε και με το αποτέλεσμα της εμφάνισης που το να πούμε ότι ήταν συντριπτική σε μέγεθος και αύρα, ίσως και να αδικούσε το Αμερικάνικο τρίο. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι θα είχαμε και 2 αξιολογότατες support μπάντες της εγχώριας σκηνής αλλά και ότι η συναυλία άρχιζε στις 20:30, ώρα βολική για όλους, έμενε να δούμε τι έμελλε γενέσθαι.
Ξεκίνημα με τους Scumbath τους οποίους έβλεπα για πρώτη φορά και δε μπορώ να περιγράψω πόσο πολύ χαίρομαι με αυτή την πρώτη δια ζώσης εμπειρία μαζί τους. Όλοι έχουμε την ίδια πεποίθηση όταν βλέπουμε τρίο επί σκηνής, ότι τίποτα δεν πρόκειται να πάει στραβά και αυτές οι αλήτρες το αποδεικνύουν με τον πλέον πειστικό τρόπο. Βάρος που δεν περιγράφεται, ηχάρα που τους δίνει έξτρα τσίτα και διάθεση για ταχύτητες που οριακά ξεπερνάνε μια χελώνα. Ντράμερ/τραγουδιστής με πηγαδίσιο λαρύγγι και όχι πολύ ευγενικές προθέσεις, κιθαρίστας με το απαραίτητο σχεδόν φετιχιστικό μαύρο “ταυράκι” και μπασίστας που παίζει σαν 2η ρυθμική κιθάρα. Για κάτι παραπάνω από μισή ώρα φροντίζουν να δηλώσουν σθεναρή παρουσία και να στρέψουν τα μάτια όλων πάνω τους, με ζεστό χειροκρότημα από την αρχή και με τον κόσμο που έχει αρχίσει να κουνιέται στους ρυθμούς τους σταδιακά, να γουστάρει όλο και περισσότερο όσο περνάει η ώρα. Εικάζω ότι πέραν των κομματιών του μοναδικού τους ΕΡ “12 Bar Depression” έπαιξαν και νεότερο υλικό γιατί αλλιώς δε “βγαίνει” η άσκηση του συνολικού χρόνου, αλλά όπως και να’χει μιλάμε για μπαντάρα και μία από τις καλύτερες εμφανίσεις opener support των τελευταίων ετών. Εύχομαι να τους βλέπουμε συχνότερα και νέο υλικό πολύ σύντομα.
Συνέχεια με τους πολύ ευχάριστα γνωστούς και καθόλου εξαιρετέους Omega Monolith που όποτε παίζουν κάνουν τον κόσμο χαρούμενο κι ας είναι η μουσική τους ο ορισμός του μη χαρούμενου αντίστοιχα. Πάρα πολλοί -και πολύ- έχουν εκφράσει την απορία πως μόλις 2 άτομα μπορούν να ακούγονται σαν στρατός πραγματικά επί σκηνής, δεν ξεφεύγει και αυτή η εμφάνιση από αυτό το αξίωμα όπως έχει καταντήσει η πραγματικότητα της μεγαλοσύνης τους, άλλο να τους ακούς στουντιακά, άλλο να τους βλέπεις ζωντανά σαφώς, και νομίζω θα συμφωνήσουν όλοι όσοι τους έχουν δει έστω μια φορά και τους είδαν και αυτή τη φορά, ότι θα μπορούσαν να τους έβλεπαν κάθε μέρα αν χρειαζόταν. Αυτό το τόσο ζωντανό των εμφανίσεων τους με τις λούπες να παίζουν παράλληλα με τα κατεβάσματα των riffs και των τυμπάνων είναι το κάτι άλλο, πρέπει να’σαι εκεί για να το δεις και η αλήθεια είναι ότι χωρίς να ακούγεται κλισέ, πως οποιαδήποτε περιγραφή της οπτικής εμπειρίας μαζί τους χάνει σε σχέση με την πραγματικότητα. Το μόνο στενάχωρο είναι η απουσία νέου υλικού που ΟΚ θα ικανοποιούσε όσους περιμένουν ανυπόμονα εδώ και μια δεκαετία, από την άλλη με τέτοιες εμφανίσεις, μέσα σου λες “ποιός το γ… και το νέο υλικό”. Άξιοι συγχαρητηρίων άλλη μια φορά.
Και έρχεται η ώρα των headliners της βραδιάς, για τους οποίους να εξάρουμε το γεγονός των πάμφθηνων τιμών στο merch αρχικά, 10 ευρώ το κάθε άλμπουμ πλην του “Observance”, το οποίο κόστιζε 15 ευρώ όπως και το μπλουζάκι τους. Αυτά όχι απλά πρέπει να αναφέρονται αλλά και να επικροτείται όποια μπάντα πάει κόντρα στο “ρεύμα” (αυτοί μάλλον δεν έχουν “έξοδα” όπως άλλοι, είναι τα “κορόϊδα” της υπόθεσης ε;)… Ανεβαίνουν και λίγο νωρίτερα στη σκηνή και για τα επόμενα 70’ περίπου, οι Primitive Man θα αποδείξουν γιατί είναι μια ξεχωριστή οντότητα και πραγματικότητα σαν μπάντα. Ψαρωτικοί και επιβλητικότατοι οι δυο θηριώδεις έγχορδοι, ο Ethan Lee McCarthy στη φωνή και την κιθάρα και ο Jonathan Campos στο μπάσο, συνεννοούνται με κλειστά μάτια και προσφέρουν ομοβροντίες βάρους στο ανυποψίαστο κοινό. Να τονίσω ότι ακόμα και με τις ωτοασπίδες που μοιράστηκαν, ο ήχος ήταν τόσο τσιμεντόλιθος που σε κάτι φάσεις που τις έβγαλα, νόμιζα ότι είμαι σε γαλαξιακή καταιγίδα, είναι βέβαιο ότι αν δεν τις φορούσαμε, θα’χαμε πάρει τ’αυτιά μας στο χέρι και μπράβο στη διοργάνωση που τις προμήθευσε (σε ειδική όμορφη συσκευασία, να τα λέμε αυτά). Έπρεπε να βλέπατε το εμβρόντητο κοινό με τι δέος τους παρακολουθούσε ως το τέλος!
O Ethan καταπληκτικός με μια φωνή που παγώνει το αίμα, δεν κουνήθηκε εκατοστό από τη σκηνή, μιλάμε για τέρας παρουσίας που δε χρειάζεται να κάνει πολλά για να σε καθηλώσει. Ο Campos μεγάλη Μεξικανόφατσα φυλακόβιου, το “ζούσε” λίγο παραπάνω δείχνοντας ότι πάλλεται στον ρυθμό όσο περνούσε η ώρα, ενώ ο Linden ήταν πώρωση από μόνος του, ο τρόπος που κουνιόταν μπρος πίσω πίσω από το κιτ του περιμένοντας να χτυπήσει παντοδύναμα, ήταν όλα τα λεφτά. Ελάχιστες φορές έχουμε δει τέλος συναυλίας τόσο βιωματικό όσο το δικό τους με το σχεδόν 15λεπτο “Natural Law” που έκλεισε τη βραδιά, έμοιαζε να’χει ανοίξει ένα κενό στη μέση του An Club και να τους τραβάει όλους μέσα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να αντισταθούν εδώ που τα λέμε. Λακωνικότατοι γενικά, είπαν 2 φορές μία στην αρχή της εμφάνισης τους και μία στο τέλος ότι χάρηκαν πολύ που ήταν στην Αθήνα και ευχαρίστησαν τον κόσμο πολύ για την παρουσία τους και έφυγαν θριαμβευτές με το χειροκρότημα του κοινού παρατεταμένο. Κάποιοι κοντοστάθηκαν μήπως και γινόταν κάνα καλό με encore αλλά και που δε συνέβη, η εμφάνιση ήταν υπερπλήρης και νομίζω δε μπορεί να’χει κανείς παράπονο. Σαφώς η πρώτη τους εμφάνιση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία κι ελπίζουμε να μην είναι η τελευταία!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Comments
