Να λοιπόν που ήρθε και η ώρα να επισκεφτώ το νέο Arch Club, καθώς για κάποιο λόγο δεν έτυχε να δώσω το παρόν σε προηγούμενες συναυλίες εκεί και δεν ήξερα τι να περιμένω. Μπορεί το προηγούμενο να ήταν κάπως πιο κοντά στο σπίτι, ωστόσο και το νέο δεν είναι αρκετά μακριά και το πήρα στο χαλαρό με το πόδι και σε μισή ώρα ήμουν εκεί, στη νέα του τοποθεσία πίσω από τα βάθη της Λεωφόρου Ειρήνης στον Ταύρο. Άχαστη σαφώς η ευκαιρία επίσκεψης εκεί, καθώς μετά από 16 ολόκληρα χρόνια και την τότε θρυλική εμφάνιση στο πλάί των Voivod και Today Is The Day, οι Soilent Green επισκέφτηκαν ξανά τη χώρα μας, επιστρέφοντας σε ενεργή βάση, και όχι μόνο αυτό αλλά και οι έτεροι σύντροφοι και κολλητοί τους για την βραδιά, οι Black Tusk, κάνουν κι αυτοί ένα νέο ξεκίνημα. Είπαν έτσι να ενώσουν τις όμορφα άξεστες μουσικές τους και να βγουν σε περιοδεία, η οποία πέρασε κι από τη χώρα μας και θα είναι από τις όμορφες underground καταστάσεις που δίνουν σημείο ζωής οι πιστοί και εκλεκτοί και τις θυμάσαι για πάντα και με χαμόγελο, όχι απαραίτητα για τις -πράγματι σούπερ- αποδόσεις όσο για την φιλική ατμόσφαιρα και την ανεμελιά της στιγμής.
Ξεκίνημα με τα δικά μας παιδιά τους Scumbath που όποτε τους βλέπουμε, φροντίζουν να μας δείχνουν γιατί είναι εγγύηση συναυλιακά και άκρως υπολογίσιμη δύναμη στον ευρύτερο λασπώδη ήχο. Τρίο σημαίνει δύναμη, ενότητα και πάντα μικρότερο περιθώριο λάθους, αλλά μπάντα με ντράμερ στα φωνητικά σημαίνει έλλειψη κόμπλεξ, περίσσιο θάρρος και σταρχιδίστικη λογική η οποία όχι απλά δεν κάνει κακό, αλλά οδηγεί με το κεφάλι ψηλά σε κατακτήσεις που δεν είναι μεν το ζητούμενο, αλλά δεν μπορεί να τις αρνηθεί και κανείς. Οι μαγκιόροι είναι λεβέντες γιατί επιλέγουν να μιλήσουν μόνο καλλιτεχνικά, με μινιμαλισμό, με βαρύτατο ήχο και με παρουσίες που στηρίζονται αποκλειστικά στον δεσμό που έχουν στα μπάντα. Action not words που θα λέγανε κάτι άλλες αγαπητές ψυχές, και σε ότι αφορά τα έργα, οι Scumbath τα καταφέρνουν ακόμα καλύτερα απ’ότι στα λίγα λόγια που θα μοιραστούν με το κοινό. Για περίπου 35’ θα φροντίσουν να γεμίσουν το κενό και σε συνδυασμό με τον πολύ καλό ήχο, βλέπω εντός του όμορφου δομικά νέου Arch Club που μόνο αμέτοχοι δε μένουν στις ομοβροντίες τους. Αποστολή όχι απλά εξετελέσθη για τα παιδιά, αλλά δίνεται και η προσδοκία περισσότερων εμφανίσεων γιατί πάντα μας κάνουν και περνάμε κομπλέ όποτε τους βλέπουμε. Ένα μπράβο στα παιδιά λοιπόν!
Η σκυτάλη περνάει στους Black Tusk στη συνέχεια, οι οποίοι λες και είναι σε αγώνα δρόμου με αντιπάλους μόνο τους εαυτούς τους, μπαίονουν με το “Brewing The Storm” από το “Set The Dial” και μοιάζουν ανεξέλεγκτοι, πανέμορφα ούγκανοι και ξεκάθαρα οι πιο up-tempo της βραδιάς. Σε σημεία παλεύουν με το είναι τους αν θα ακούγονται πιο sludge, πιο hardcore, πιο πεινασμένοι από ποτέ και πιο διατεθιμένοι να κερδίσουν χρόνο υπέρ τους με βάση όσα τους συνέβησαν τα τελευταία χρόνια. Εξαιρουμένου του ντεμπούτου τους “Passage Through Purgatory”, επέλεξαν κομμάτια από όλη την καριέρα τους, με χαμό στα “Dance On Your Grave”, “Born Of Strife”, punk αύρα στο “Crushed”, το “Scalped”, ατελείωτη γκρούβα στα “Enemy Of Reason”, “Out Of Grasp”, “Brushfire” και τελείωμα με τα πολύ ανεβαστικά “God’s On Vacation” και “Τhe Way Forward”. Γούσταρα τόσο που δε σταμάτησα να κοπανιέμαι κι αν δεν ήμουν αρκετά θρασύς να ζητήσω το σετ από τα παιδιά για να θυμάμαι τη σειρά, δεν παίρνω όρκο ότι θα τα κατέγραφα σωστά. Ηχάρα, με βαρύτητα, με όλα τα 4 μέλη να αναλαμβάνουν φωνητικά, στη μέση ο Andrew Fidler στις κιθάρες, δίπλα του ο κιθαρίστας Chris Adams κι ο ταραχώδης μπασίστας Derek Lynch” και με τον James May στα τύμπανα να τα σπάει δεόντως!
Και πριν καν προλάβουμε να καταλάβουμε πότε άρχισαν και πότε τέλειωσαν οι Black Tusk, σκάνε μύτη οι Soilent Green όπου και ξεκινάνε με τσίτες με το “Mental Acupuncture” και με τρομερά βαρύ ήχο στις κιθάρες, ο Brian Patton εξαπολύει riffs που δικαιολογούν και την θητεία του μεταξύ άλλων στους Eyehategod,, o τρομερός Tommy Buckley στα τύμπανα δείχνει γιατί είναι στους κορυφαίους ντράμερ του ευρέως βαρύ ήχου, o άρτι επιστρέψας στη μπάντα άσωτος Donovan Punch στις κιθάρες είναι πραγματικός Διόσκουρος με τον υπερκινητικό μπασίστα Scott Crochet και στη μέση… ΤΟ ΘΕΡΙΟ! Ο φοβερός, ο τρομερός, ο μοναδικός, ο πιο έξω καρδιά από όλους Ben Falgoust, που σε κάθε ευκαιρία αποδεικνύει γιατί είναι στους πλέον εκφραστικούς και συνεπείς frontmen εκεί έξω. Μπιζάρει το κοινό συνέχεια με High five, κερνάει μπύρες, πειράζει τους πάντες, θα κατέβει σε μια φάση να δει αν ένα παιδί που κάθεται είναι καλά παίρνοντας τον αγκαλιά ενώ ο οπαδός δεν το περιμένει, γενικά μεγάλη φιγούρα για το υπόγειο μέταλλο. Δεν έχουν χρόνο για χάσιμο, εξαπολύουν κάτι “Blessed In The Arms Of Setvitude”, κάτι “Slapfuck” και κάτι “Gagged Whore” και “Later Days” στο καπάκι, που οι οποδοί δε μπορούν παρά να ακολουθήσουν.
Όσο περνάει η ώρα τόσο πιο πολύ θάρρος αποκτούν οι παρευρισκόμενοι, κοπανιούνται στους τζαζεμένους sludgegrind ρυθμούς τους, ο Buckley χαρίζει δωρεάν σεμινάριο τυμπάνων και ο Ben μοιάζει έτοιμος να καταπιεί όλο τον κόσμο, ενώ τα μεγάλα άκρα του δείχνουν ότι αν ήταν στο χέρι του, θα μας αγκάλιαζε όλους να γίνουμε ένα. Το τέλος είναι φοβερό με “Numb Around The Heart” και το ομότιτλο “Sewn Mouth Secrets” το οποίο φαίνεται να περίμενε διακαώς το κοινό, ενώ στο “Antioxidant” ο υποφαινόμενος τον παίρνει από το χέρι και τον κατεβάζει στον κόσμο ενώ ξεκινάει το moshing και ακολουθούν κι άλλοι, που πλέον δε φοβούνται να κοπανήσουν ότι δεν κοπανιέται. Άλλο που δεν ήθελε μανούρα ο Ben που έλαμψε το πρόσωπο του και μας χαιρετάνε με το “It Was Just An Accident” και με το κοινό να ήθελε πολύ μεν το “Leaves Of Three” και παρότι δε μας έκαναν τη χάρη, δε μπορούμε να έχουμε το παραμικρό παράπονο από μια πληρέστατη εμφάνιση από την πλευρά τους. Χαριτολογώντας τους είπαμε να μην ξανακάνουν άλλα 16 χρόνια να ξανάρθουν γιατί εμείς θα κοντεύουμε 60 κι αυτοί 70 και μας υποσχέθηκαν με τη σειρά τους ότι δε θα χρειαστεί τέτοια αναμονή.
Να τονίσω ως ενσταντανέ των συζητήσεων μου με τις μπάντες ότι οι Black Tusk έχουν ήδη έτοιμο υλικό που θα ήταν πολύ πιθανό να κυκλοφορήσει του χρόνου. Οι Soilent Green επίσης μας είπαν ότι δουλεύουν σε υλικό αλλά δε θα βιαστούν για οτιδήποτε καθώς μετράει περισσότερο να υπάρχει τριβή στις συναυλίες αρχικά και να το διασκεδάσουν. Τόνισαν αμφότεροι την φιλία που τους συνδέει εδώ και δεκαετίες και πόσο σημαντικό είναι που και οι 2 είναι εκεί έξω να κάνουν ξανά το κομμάτι τους μετά από χρόνια, ενώ θέλω να εξάρω την ευγένεια και ανιδιοτέλεια του Tommy Buckley, που όχι απλά δεν μας αρνήθηκε δυο λόγια, αλλά μιλώντας για τους Crowbar, χαρακτήρισε φανταστικό κι ακόμα συζητήσιμο το live της Αθήνας στο An Club, μας είπε ότι συνέχεια πριζώνει τον Kirk Windstein για νέο υλικό, και ότι τον “φτιάχνει” συνεχώς λέγοντας του “είσαι ο Lemmy της Νέας Ορλεάνης κι εγώ ο Mikkey Dee που σε ακολουθεί” προκειμένου να τον πείσει να βγει ένα νέο άλμπουμ. Εστιάσαμε και οι δυο ότι από τη στιγμή που είναι καλά στην υγεία του ο Kirk αυτό μετράει περισσότερο, αλλά όπως είπε κι ο Tommy, “εσείς οι οπαδοί είστε το κίνητρο μας, κι εμείς πρέπει να σας προσφέρουμε περισσότερη μουσική ως δείγμα ευγνωμοσύνης”. Υπέροχος άνθρωπος!
Η συναυλία κρίνεται πληρέστατη, βγάλαμε και το νέο Arch Club από τη λίστα των αγνώστων, που μου άρεσε πολύ σαν χώρος, είναι και κοντά, οπότε υποθέτω αργά ή γρήγορα η διαδρομή θα γίνεται πολύ πιο συχνά κι ανανεώνουμε το ραντεβού για ανάλογων… κυβικών εμφανίσεις το συντομότερο.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
