Σαββατόβραδο στην όμορφη Θεσσαλονίκη κι ενώ ο κόσμος κατακλύζει τα Λαδάδικα για τα μπουζούκια και τη λαϊκή διασκέδαση, εμείς είχαμε για άλλη μια φορά ιερή αποστολή. Το πάντα φιλόξενο Eightball φόρεσε για ακόμα μια φορά τα καλά του και μας υποδέχθηκε για μια βραδιά γεμάτη αλκοόλ, αδρεναλίνη και, φυσικά, ατόφιο ελληνικό μέταλλο.
Τέσσερις μπάντες, τέσσερις διαφορετικές μουσικές προσεγγίσεις, ένας κοινός στόχος: την απόλυτη ψυχαγωγία των όσων είχαμε τη δυνατότητα να παραβρεθούμε. Και τα τέσσερα σχήματα από τα σπλάχνα της Ελληνικής γης, τρία εξ αυτών νεοσυσταθέντα και το τέταρτο με αρκετές παραστάσεις και περίσσεια εμπειρία.
Τι μας προσέφερε λοιπόν αυτή η εκλεκτή σύναξη εγχώριων ταλέντων αυτό το μοιραίο βράδυ του Σαββάτου; Πάμε να δούμε μαζί.
SOULHOUND
Οι φρενήρεις ρυθμοί των δρόμων της Θεσσαλονίκης -και η πλήρης απουσία βολικής θέσης πάρκινγκ- οδήγησε σε ολιγόλεπτη καθυστέρηση στην άφιξή μας στο Eightball, εκεί όπου οι Soulhound είχαν ήδη ανέβει στο σανίδι και ξεδίπλωναν το ταλέντο τους. Προς μεγάλη μου χαρά ο χώρος ήταν αρκετά γεμάτος από το opening act της βραδιάς και η ανταπόκριση του κοινού με την μπάντα ήταν αρκετά θερμή από την αρχή.
Το hardcord των Θεσσαλονικιών -παρότι δεν είναι στα μουσικά μου γούστα- ήταν φρέσκο και ανεβαστικό, προκαλώντας από νωρίς τα πρώτα δειλά mosh pits της βραδιάς. Το δεμένο μουσικό σύνολο των Soulhound ήταν το ιδανικό άνοιγμα στη βραδιά, δίνοντας από νωρίς τον παλμό για ό,τι θα ακολουθούσε. Επιλέγω να παραβλέψω το γεγονός ότι ο γενναίος frontman της μπάντας ανέβηκε στη σκηνή με φανέλα Γιουνάιτεντ, συνεπώς έχει ανοσία στην έννοια της θλίψης -προφανώς αστειεύομαι εννοείται, πολύ καλή επιλογή!
ALTAR OF THE STAG
Μετά την hardcore εισβολή των Soulhound, τη σκυτάλη πήραν οι Altar Of The Stag, ένα συγκρότημα με έντονη sludge ταυτότητα, αλλά με ενδιαφέρουσες επιρροές πάνω από αυτό. Η τριάδα ανέβηκε στη σκηνή με αυτοπεποίθηση και άνεση, σαν να βρίσκονται στον χώρο κάθε μέρα –ίσως και να ίσχυει για κάποιους από αυτούς, δεν ξέρω.
Συνοδευόμενοι από ίσως τον καλύτερο ήχο που έχω πετύχει τα τελευταία χρόνια στο Eightball, οι Stag χαμήλωσαν ελάχιστα τις ταχύτητες παρά το γεγονός ότι η μουσική τους είναι ριζικά πιο mid-tempo σε σύγκριση με τη hardcore. Αντ’ αυτού, ο ενθουσιασμός των μουσικών σε συνδυασμό με τις επιδοκιμασίες του κοινού έδωσε μεγαλύτερο πάθος, ταχύτητα και συναίσθημα στην εκτέλεση των κομματιών, κάτι που εκτίμησα ιδιαίτερα.
Τη μερίδα του λέοντος φυσικά κατείχε το προ διετίας ντεμπούτο της μπάντας, “Visceral Offering” -κριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ-, αλλά με δύο αναπάντεχες εκπλήξεις: η μία αφορά μια νέα, άτιτλη προς το παρόν, σύνθεση των Altar of The Stag που είχαμε την τύχη να ακούσουμε για πρώτη φορά. Η δεύτερη ήταν ένα εντελώς αναπάντεχο cover του “Aqua Dementia” των Mastodon, το οποίο με άφησε άφωνο με το πόσο ωραία ακούστηκε παρά το γεγονός ότι υπήρχε μόνο μία κιθάρα και χωρίς τσέλο.
Η ζωντανή παρουσία των Altar of The Stag κρίνεται ιδιαίτερα θετική και όπως είπα γράψει και στο review για το ντεμπούτο τους, είναι στο χέρι τους πραγματικά το τι στίγμα θα αφήσουν στη μουσική σκηνή της χώρας. Το ταλέντο είναι εκεί, το μεράκι είναι εκεί, μακάρι κι εις ανώτερα!
SETLIST:
Sharpening A Butter Knife
Kindred
Untitled Track (πρώτη εκτέλεση)
We’ll Cross That Bridge When We Burn It
Aqua Dementia (Mastodon cover)
Golgotha / Son of Seth
HERTA
Η αδρεναλίνη βρισκόταν σε πολύ επικίνδυνα επίπεδα και ύστερα από την mid-tempo δεξιοσύνη των Stag, ήμασταν έτοιμοι να πατήσουμε το γκάζι ξανά. Και για καλή μας τύχη, η επόμενη μπάντα όχι απλά πάτησε το γκάζι, αλλά αγνόησε πλήρως την έννοια του φρένου. Ο λόγος για τους Herta, μια μπάντα που παραδόξως δεν έρχεται από το Βερολίνο -get it?- αλλά από την Αθήνα.
Το σχήμα των αδερφών Κοτζιά πέρασε σαν σίφουνας το περσινό έτος με το ντεμπούτο τους “Crossing The Illusion” -κριτική του οποίου διαβάζετε εδώ- να κάνει μεγάλη αίσθηση στην εγχώρια μέταλ κοινότητα με την ανορθόδοξη μουσική κατεύθυνση που έχει πάρει. Δεν είναι ψέμα αν πούμε πως η djent μουσική στην Ελλάδα πάσχει από σοβαρή εκπροσώπηση και οι Αθηναίοι ήρθαν με περηφάνια να γεμίσουν αυτό το κενό με τη μουσικάρα τους που χρωστάει πολλά στους Meshuggah και τους Periphery.
Μετά το πολύ ευχάριστο ντεμπούτο τους λοιπόν, ήμουν ιδιαίτερα περίεργος να δω πώς θα μεταφερόταν αυτή η διάθεση και σκηνικά, και μπορώ να πω πως δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Οι Herta παίζουν στη σκηνή με την άνεση και τη χημεία βετεράνων μουσικών, οι μελωδίες τους μεταφέρονται ζωντανά σχεδόν ταυτόσημες από το στούντιο και η αλληλεπίδρασή τους με το κοινό είναι εξαιρετική. Το hype που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά τους αποδεδειγμένα πλέον δεν είναι τυχαίο.
Σε μια πραγματικά άρτια ζωντανή εμφάνιση, οι Herta δείχνουν ότι είναι μια σημαντική ανερχόμενη εγχώρια δύναμη και η συνέχεια της καριέρας τους πρέπει να παρακολουθείται στενά. Οι βάσεις είναι ισχυρές και από εδώ και πέρα κοιτάνε μόνο προς τα πάνω.
SETLIST:
Monolith
The Snake Devours The Wolf
Labyrinth
My Demise
Eyes of Sorrow
Beyond The Dead
The Path
Incarnation
Control
PSYANIDE
Το βράδυ είχε πέσει, η διάθεση ήταν στα ύψη, οι τρεις προηγούμενες μπάντες έκαναν πολύ καλή δουλειά. Είχε φτάσει όμως η στιγμή για το κυρίως πιάτο της βραδιάς. Σε απόσταση αναπνοής από τη Θεσσαλονίκη, η πόλη της Κατερίνης είναι γνωστή για αρκετά πράγματα. Στις τάξεις του metal ωστόσο υπάρχει μόνο ένα όνομα από την πρωτεύουσα της Πιερίας, κι αυτοί είναι οι Psyanide.
Όντας από την Κατερίνη, έχω βιώσει την μπάντα σε όλα τα στάδια της ύπαρξής της. Από τα μικρά αυτοδιαχειριζόμενα λάιβ σε ανοιχτούς χώρους, στη συνέχεια στα μικρά μουσικά venues της πόλης και τελικά στο μεγάλο μπαμ και τη διεθνή αναγνώριση, οι Psyanide έχτισαν το όνομά τους αργά αλλά σταθερά, με συνέπεια. Τώρα, περίπου δώδεκα χρόνια μετά τη σύστασή τους, το όνομά τους είναι συνώνυμο με το groove metal και μπορούν να καυχιούνται ότι συγκαταλέγονται στις καλύτερες -αν όχι η καλύτερη- εγχώριες προσφορές του είδους.
Είχε περάσει καιρός από την τελευταία φορά που τους είδα ζωντανά και πάνω κάτω ήξερα τι να περιμένω, και το ίδιο ίσχυε και για τους αρκετούς Κατερινιώτες που έδωσαν το παρόν για να στηρίξουν τους συντοπίτες τους. Για αυτούς και για όλους τους υπόλοιπους λοιπόν, οι Psyanide έδειξαν το καλύτερο δυνατό τους πρόσωπο, χαρίζοντάς μας μία πληθωρική σκηνική παρουσία.
Ξεκινώντας από την κινητήρια δύναμη του Διονύση Κλόκα πίσω από το μικρόφωνο, ο οποίος έχει έναν μοναδικό τρόπο να “σκίζει” τις φωνητικές του χορδές σε κάθε νότα και να της δίνει το απαραίτητο χρώμα, και μακάρι να συνεχίζει να το κάνει με τον ίδιο τρόπο και στο μέλλον. Οι κιθάρες του Γιώργου Καραζώη και Κώστα Αλβανού συμπλήρωναν η μία την άλλη, και σε συνδυασμό με το άχαστο drumming του Βασίλη Κουιμτζίδη και το στιβαρό μπάσο του Φώτη Αμπεριάδη έχτισαν την τέλεια ατμόσφαιρα για την περίπου μία ώρα που βρέθηκαν στη σκηνή.
Η guest εμφάνιση του Μάριου Ηλιόπουλου των Nightrage στο “Step By Step” έδωσε μια επιπλέον πικάντικη νότα πριν το τέλος και μετά από μια θύελλα από mosh pits, stage dives και crowd-surfing, το κοινό του Eightball καληνύχτισε τους Κατερινιώτες, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για την επόμενη φορά, η οποία ελπίζουμε να είναι σύντομα.
SETLIST:
Inertia
Empires Down
Vertigo
Come Undone
Fading
Step By Step (feat. Marios Iliopoulos)
Future Tense
Present Perfect
Time
Error
Human Republic
Το συμπέρασμα που βγαίνει μετά από μια τέτοια γεμάτη μουσική βραδιά είναι ένα: καμιά φορά σημασία δεν έχει το όνομα ή η φήμη, αλλά πολλές φορές αυτό που μετράει είναι η ψυχή. Και αυτό το βράδυ του Σαββάτου είχαμε τέσσερις μπάντες που έβαλαν μπροστά πρώτα την ψυχή τους και ύστερα τη μουσική τους για να μας δώσουν ακόμα μια ισχυρή συναυλιακή εμπειρία, και σε τελική ανάλυση αυτό είναι πάντα το ζητούμενο.
Για το Rockoverdose.gr,
Άγγελος Χατζηγιάννης
Comments
