Για πολύ κόσμο ήταν η πρώτη συναυλία της χρονιάς και τι καλύτερο από αρχή με εγχώρια μάζωξη με τρία σπουδαία συγκροτήματα που ενώνουν το παρελθόν με το παρόν αλλά και τα διάφορα είδη του μεταλλικού ήχου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πόλος έλξης ο εορτασμός της κυκλοφορίας του σπουδαίου περσινού δίσκου των Reflection. To “The Battles I Have Won” σαφώς κέρδισε επάξια τη θέση του σε αρκετές λίστες της χρονιάς, όντας ένα από τα καλύτερα Ελληνικά άλμπουμ των τελευταίων πολλών ετών και δη σε πιο παραδοσιακό ήχο. Με την προσθήκη των Κρητικών φοβερών doomsters Doomocracy αλλά και των Venus που άνοιξαν την συναυλία και ειδικεύονται σε tech-thrash τρέλα, η διαφορετικότητα των συγκροτημάτων αλλά και η ατομική ποιότητα του καθενός υποσχόταν εξ’αρχής μία πανέμορφη βραδιά, όπως και φυσικά έγινε στο τέλος. Ο κόσμος δε μάσησε από τις προβλέψεις για κρύο (που όντως μετά το τέλος της συναυλίας ξύριζε και πολύ καλά έκανε) και έδωσε παρουσία στο Κύτταρο, το οποίο με τη σειρά του -όπως πάντα- εγγυόταν τον φοβερό ήχο, το λέμε συνέχεια αλλά όταν αυτό αποδεικνύεται όχι μόνο σε συναυλίες συγκροτημάτων από το εξωτερικό αλλά και με δικά μας παιδιά, οφείλουμε να το τονίζουμε. Στα συν ότι η συναυλία τέλειωσε και αρκετά νωρίς.
Ξεκίνημα λοιπόν με τους Venus, τους πιο νεαρούς και νεοφερμένους της υπόθεσης, καθώς φέτος κλείνουν την πρώτη τους 5ετία ύπαρξης και με όχι απλά θετικά και υποσχόμενα, αλλά με δημιουργήματα που κάνουν τη διαφορά, πρώτα με το ΕΡ “Project Lamda”(2022) και στη συνέχεια με το φοβερό άλμπουμ τους “Obscured Until Observed” (2023), ειδικεύονται σε ένα στυλ που δεν συναντάμε συχνά και για να το κάνεις σωστά, πρέπει να υπάρχει μια άλφα τεχνική κατάρτιση. Οι Venus είναι παιχταράδες και το ξέρουν και δεν υπάρχει και κάτι κακό σ’αυτό. Τόσο ο Γιώργος, όσο και ο Αντώνης σε κιθάρες και φωνή έκαστος, υφαίνουν τρομερούς ρυθμούς που πρέπει να’χεις rhythm section από άλλες εποχές για να τους υποστηρίξει. Είναι όμως τυχεροί που έχουν τον Μάνο στο μπάσο και τον Νίκο στα τύμπανα που έχουν φτιάξει μια πολύ συμπαγή σύνθεση που μόνο μεγάλες στιγμές μπορεί να προσφέρει μελλοντικά. Όπως έμαθα το επερχόμενο άλμπουμ είναι έτοιμο κατά το μισό, ίσως και να προλάβουν να το βγάλουν φέτος αν όχι στις αρχές της επόμενης χρονιάς, το περσινό single “Uploaded Brains” δείχνει το δρόμο της εξέλιξης που άφοβα ακολουθούν και άφοβα μπορούμε να τους εμπιστευόμαστε και η βραδιά ξεκινάει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Εύγε στους παλίκαρους.
Συνέχεια με τελείως αντίθετη λογική, από τις υψηλές ταχύτητες στις χαμηλές ως και μηδαμινές και τα 2 απόλυτα τίμια είδη του metal να διαδέχονται το ένα το άλλο. Από το thrash λοιπόν στο doom και οι Doomocracy που φέτος μπήκαν στον 15ο χρόνο ζωής τους (σαν χθες μοιάζει, πότε πέρασαν;), δείχνουν γιατί είναι μία από τις πιο σπουδαίες μπάντες του είδους τα τελευταία χρόνια, κι όχι απλά γιατί είναι συμπατριώτες μας. Πέρασαν 3 χρόνια ήδη από το 3ο και κορυφαίο άλμπουμ τους “Unorthodox”, το οποίο τιμήθηκε ιδιαίτερα -και μπράβο γι’αυτό- και με το που ανοίγει το στόμα του ο Μιχάλης Σταυρακάκης, γυρνάνε 3 άτομα και με κοιτάνε σε φάση “Τι, πως, γιατί;” αναρωτώμενοι τι συμβαίνει και τι κάνει. Τρομερή, πεντακάθαρη, στεντόρεια φωνή που τσακίζει κόκαλα και σε χτυπάει κατευθείαν στο συναίσθημα, με όλη τη μπάντα σε τρομερή κατάσταση και με την ώρα να περνάει και να αναρωτιέσαι πόσο καλύτεροι είναι κάθε φορά που τους βλέπεις ζωντανά. Κρίμα που αυτό δεν είναι εφικτό να συμβαίνει τόσο συχνά, αλλά γι’αυτό αποκτά έξτρα σημασία κάθε τους εμφάνιση. Ακόμα ανώτεροι από την προηγούμενη εμφάνιση τους, κατέβασαν σαγόνια με την ακρίβεια, βαρύτητα και εν γένει ποιότητα τους και άφησαν θριαμβευτικά τη σκηνή με το “The Spiritualist”. Doom or be doomed: Ο ΟΡΙΣΜΟΣ!
Έρχεται και η ώρα των Reflection, ΑΚΡΙΒΩΣ στην ώρα τους, όπως συνέβη με όλες τις μπάντες και με μπάσιμο μεγαλειώδες και εμβατηριακό όπως με το “March Of The Argonauts”, τίποτα δε μπορεί να πάει λάθος! Με την αγάπη του κοινού έκδηλη αλλά και τον ήχο να τους κάνει το χατίρι και να αποδίδονται ακόμα πιο βαριά και επικά τα κομμάτια τους, ότι κι αν παίζεται φέρνει χαμόγελα και ευεξία σε όλους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Φοβερός ο Κώστας Τόκας στη φωνή, μεταγραφή αεροδρομίου που κάνει τη μπάντα να ακούγεται ακόμα καλύτερη, ενώ ο Στάθης και ο Γιώργος Παυλάντης δείχνουν ότι το δέσιμο επί σκηνής δεν είναι απλά αδερφικό αλλά και επαγγελματικό το δίχως άλλο. Στο μπάσο, ο Γιάννης Λιτινάκης (ο άνθρωπος που γεννήθηκε με το κλειδί του φα μέσα του όπως είπε ο Στάθης) να γεμίζει υπέροχα τις υπόγειες συχνότητες και παλιά και νέα κομμάτια να συνυπάρχουν αρμονικά, οι Reflection του 2026 πλέον, είναι η πιο δοξασμένη μορφή της ιστορίας τους, η οποία απαριθμεί 34 χρόνια πλέον και μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα. Υποσχέθηκαν πλήρες σετ που τήρησαν σαφώς, με γκολ από τα αποδυτήρια και συνολικά 90’ εμφάνισης πλήρους πριαπισμού.
Από το “The Iron Tower” στο “Burn The Witch” κι από το ΕΠΟΣ “Sirens’ Song” στο κλείσιμο -γνώριμο και νομοτελειακό- με το “When Immortals Die”και τον κόσμο να τραγουδάει εν χορώ, η εμφάνιση ήταν αρτιότατη, με τις σωστές δόσεις χιούμορ όπου χρειάστηκε (“ο Στάθης θα γδυθεί αργότερα” μας ανέφερε ο Κώστας, μια και όλοι ξέρουμε ότι οι έννοιες “Παυλάντης και βρακί” αποκλείεται να συνυπάρχουν, είναι ιστορικό λάθος), αλλά και την ιστορία να γράφει και να μην ξεγράφει, με αναφορά σε όλα τα παλιά μέλη, στον Φοίβο από την Pitch Black που εμπιστεύεται τη μπάντα τυφλά, το χθες με το σήμερα να συναντούνται με ματιά στο αύριο και τους οπαδούς να δείχνουν έμπρακτα γιατί η όλη έννοια Reflection είναι πολύ ξεχωριστή για τα Ελληνικά δεδομένα, ο εορτασμός του νέου σπουδαίου τους δίσκου δε θα μπορούσε να συμβεί με καλύτερο τρόπο. Ξέρουμε ότι κάνουν δίσκους και συναυλίες ως ψυχοθεραπεία και αυτοσυντήρηση πρώτιστα, αλλά η σημασία του αποτελέσματος στην ψυχοσύνθεση όσων δίνουν το παρόν, δείχνει γιατί υπάρχει αυτή η ξεχωριστή σχέση. Άψογοι όλοι τους, προβαρισμένοι στο φουλ, έτοιμοι για πολύ μεγάλα πράγματα, ξόρκισαν ότι αναποδιά τους βρήκε τα τελευταία χρόνια και έχουν κερδίσει τη μεγαλύτερη μάχη όλων, αυτή της ζωής, την οποία γιορτάζουν στο έπακρο της.
Θερμά ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε όλες τις μπάντες, γιατί έδειξαν ότι δουλεύουν σκληρά και δεν δουλεύουν εαυτούς και κόσμο, πρεσβεύοντας διαφορετικές εκφράσεις ήχου κι αισθητικής αλλά παραμένοντας πολυτέλεια για την Ελληνική σκηνή. Εύχομαι ολόψυχα στους Venus να συνεχίσουν μ’αυτή την πανέμορφη διαφορετικότητα και να βγάλουν το δίσκο σύντομα, συνεχίζοντας ότι όμορφο μας έχουν χαρίσει, στους Doomocracy να επιστρέψουν κι αυτοί με δίσκο σύντομα μια και το θεόπνευστο “Unorthodox” πρέπει να αποκτήσει διάδοχο και ειδικά με τη φόρμα στην οποία βρίσκονται και τέλος, στους Reflection να συνεχίσουν τον κύκλο του δίσκου με ανάλογη θέρμη και ανιδιοτέλεια, έχοντας τον κόσμο στο πλευρό τους όπως συμβαίνει εδώ και δεκαετίες. Σημαντικό και το γεγονός ότι το Κύτταρο για άλλη μια φορά έδειξε γιατί χαιρόμαστε εκ των προτέρων όταν γίνεται συναυλία εκεί, με πεντακάθαρο ήχο, ενώ και διοργανωτικά όλα τηρήθηκαν στο έπακρο, η συναυλία στις 23:30 ήταν τελειωμένη και ο κόσμος πέρασε υπέροχα. Πάντα τέτοια και να μας πάει όλο το 2026 ανάλογα όμορφα όπως ήταν η συναυλιακή αρχή του.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
