Indie/post punk κατάστασης συνέχεια για το φετινό Release Athens, αυτή τη φορά με τους Ιρλανδούς Fontaines D.C. ως το κεντρικό όνομα, τους εκρηκτικούς βρετανούς Shame να αποτελούν το ιδανικό συμπλήρωμα και κάπου ανάμεσα οι Boy Harsher να προσθέτουν την ηλεκτρονική νότα της φεστιβαλικής ημέρας.
Πάντα έλεγα ότι αν οι Fontaines D.C. έδιναν συναυλίες σαν κι αυτές των Shame δε θα έβλεπαν κανένα. Από την άλλη οι Shame, δεν έχουν καταφέρει δισκογραφικά να ματσάρουν τη συνθετική δεινότητα των Ιρλανδών. Ίσως αυτό αλλάξει με το επερχόμενο “Cutthroat”, δείγμα του οποίου ακούστηκε στην Πλατεία Νερού και άφησε θετικές εντυπώσεις.
Με τον “τελευταίο μεγάλο frontman” Charlie Steen να τους οδηγεί, επισκεπτόμενος συχνά το κοινό και χρησιμοποιώντας κάθε γραμμένο και άγραφο κόλπο στο νοητό rulebook του σωστού frontman για να ξεσηκώσει τους παρευρισκόμενους, έδωσαν άμεσα ζωή σε μια Πλατεία Νερού που μέχρι εκείνη τη στιγμή κοιτούσε να προστατευθεί από την υψηλή θερμοκρασία. Πίσω του μια μπάντα που παρά την έντονη ζέστη παίζει στα κόκκινα, κρατώντας την post punk αδρότητα και τις ταχύτητες στην πρώτη γραμμή, αφήνωντας όμως και μια πιο art χαραμάδα ανοικτή, ειδικά στο νεότερο υλικό τους.
Με 40 βαθμούς έξω, ο Steen δε μπήκε καν στη διαδικασία του να απαλλαγεί από την ενδυμασία του κατά τη διάρκεια του live (όσοι ήσαστε στο Fuzz προ τριετίας γνωρίζετε), απλά βγήκε με το μαγιώ του και ένα κολάρο καθολικού ιερέα -έτσι για το γούστο- και σχεδόν αμέσως κατευθύνθηκε καταμεσής του κοινού, το οποίο συχνα πυκνά θα εξακολουθούσε να επισκέπτεται για το υπόλοιπο της εμφάνισης τους, ενδεχομένως κάνοντας και κάποιους να νιώθουν άβολα.
Με “Tasteless”, “Concrete” “One Rizla” και “Six Pack” να ανάβουν τα αίματα, το “Adderall” να δίνει ανάσες και το “Snow Day” να ακούγεται τόσο μα τόσο ειρωνικό, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα όπως έπρεπε για να ανοίξει η φεστιβαλική ημέρα. Ελπίζω μόνο ο μπάσιστας τους να είναι υγιής, γιατί από τις πολλές κωλοτούμπες ενδέχεται στραμπούληξε κανένα πόδι.
Οι Boy Harsher κάτι μας χρωστούσαν από πρόπερσι και από ό,τι αποδείχθηκε, η payday είχε φθάσει. Ο καπνός άφθονος επί σκηνής αμά τη εμφανίσει του διδύμου των Jae Matthews και Augustus Miller, καθώς οι πρώτες νότες του “Keep Driving” έστηναν την απαραίτητη ατμόσφαιρα.
Ατμόσφαιρα που πιάστηκε χεράκι με χορευτική διάθεση, με το που μπήκε το “Give Me A Reason” και τα ΒPM ανέβηκαν εκθετικά. Ο κύριος Μiller έκανε τα μαγικά του πίσω από τα αναλογικά και μη εφέ του, μπλέκοντας μινιμαλιστικά synths και beats Α΄κλασης σε κομματάρες όπως τα “Electric”, “Morphine”, “Fate” “Come Closer”, “LA” και δε συμμαζεύεται, ενώ η υποβλητική παρουσία της Jae Matthews πίσω από το μικρόφωνο και το ενθουσιώδες ταπεραμέντο της -που εκτεινόταν από μια απλή, αλλά σαγηνευτική χορευτική κινησιολογία μέχρι άναρθρες κραυγές, όταν οι διαθέσεις έφταναν στα ύψη- συμπλήρωσαν ιδανικά τη Boy Harsher συνταγή.
Το κλείσιμο με το άχαστο “Modulations”, που παρέσυρε για μια τελευταία φορά το κοινό σε χορευτικό ντελίριο, απλά επισφράγισε αυτό που ήδη ξέραμε. Οι Boy Harsher έχουν στρογγυλοκαθήσει στην κορυφή του σύγχρονου dark/minimal wave και τα live τους είναι τελετουργικές εμπειρίες, καθαγιασμένες διαμέσου αδιάκοπης κίνησης και λίτρων ιδρώτα.
Η αλήθεια είναι πως τίποτα δε θα μπορούσε να είναι πιο αθηναϊκό από μια συναυλία στον καύσωνα. Η θερμοκρασία ακουμπούσε με άνεση τους 40 βαθμούς από νωρίς. Μέχρι τη στιγμή που βγήκαν οι Fontaines D.C., το κοινό είχε ήδη λιώσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ωστόσο μας έσωσε ένας γλυκύτατος αέρας που φυσούσε στο σετ της μπάντας, ένας από τους καλύτερους οιωνούς ότι επρόκειτο για μια μεγαλειώδη βραδιά. Γιατί το post punk οριακά σε θερμοκρασία ηφαιστείου αποκτά άλλη δύναμη.
Αν έχεις δει ποτέ τους Fontaines D.C. live, ξέρεις ήδη πως δεν πρόκειται για μια μπάντα που χαρίζει φιλοφρονήσεις ή ασχολείται με πολλά λόγια. Η τελευταία τους εμφάνιση 3 χρόνια πριν, προσωπικά, με στιγμάτισε και δε σταμάτησα να τους ακούω έκτοτε. Ένα, σχεδόν, πνιγηρό και καυτό βράδυ τέλους Ιουνίου, η παρέα από το Δουβλίνο επιβεβαίωσε πως η έντασή της είναι κάτι μεταξύ αναπόφευκτου και καλοκουρδισμένης αναστάτωσης. Δεν ήταν απλώς μια εμφάνιση. Ήταν ένας μικρός σεισμός σε στάση ποιητικής απελπισίας.
Λίγο μετά τις 21:30, το σετ ξεκίνησε με το “Here’s The Thing” για opener, μια επιλογή που έγινε φέτος στις φεστιβαλικές τους εμφανίσεις και λειτουργεί σαν υπενθύμιση ότι η μπάντα δε χρειάζεται τα πιο προφανή για να κερδίσει έδαφος. Ο Grian Chatten, φουριόζος και ιδρωμένος ήδη από το δεύτερο λεπτό, περιφερόταν πάνω στη σκηνή κρατώντας την ένταση. Από το “Jackie Down The Line” μέχρι το “Boys In The Better Land”, κάθε νότα έπεφτε σαν ριπή, και με αυτή τη φωνή που δεν τραγουδάει τόσο, όσο καταθέτει.
Ο ήχος ήταν δυνατός, όσο πρέπει για να μη σε αφήσει να σκεφτείς, και το κοινό ανταπέδωσε με ενθουσιασμό που μεγάλωνε από κομμάτι σε κομμάτι. Το “Big Shot” και το “Death Kink” έφεραν σκοτάδι με στυλ, ενώ το “Before You I Just Forget” και το “It’s Amazing To Be Young” έδειξαν το πιο σύγχρονο, εσωτερικό πρόσωπο του νέου τους υλικού, σαν μια μπάντα που δε φοβάται να παρεκκλίνει από τον δρόμο, αρκεί να είναι δικός της.
Στο “Desire” οι ταχύτητες έπεσαν ίσως να ερωτευτήκαμε για πρώτη φορά μέσα στο σετ. Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι λύγισαν, ενώ η ένταση κορυφώθηκε στο “Nabokov”. Το “A Hero’s Death” άνοιξε μια πιο ελεγειακή, σχεδόν υπαρξιακή στιγμή πριν το “Big” και το “Favourite” κλείσουν το κυρίως σετ με σταθερό χτύπο καρδιάς, πάντα σκοτεινό, μελωδικό, πεισματάρικο.
Στο encore, οι Fontaines D.C. έδειξαν πραγματικά τι σημαίνει να έχεις εξέλιξη χωρίς να προδώσεις το αρχικό όραμα. “Romance”, “In The Modern World” (τρεις λέξεις που θα μπορούσαν να είναι και ολόκληρη φράση ζωής για την μπάντα). Αναμφισβήτητα η πιο δυνατή στιγμή ήρθε στο “I Love You”, που σε σχέση με το ‘22 πλέον όλοι γνωρίζαμε τα λόγια και τα βροντοφωνάξαμε χωρίς να μας ξεφύγει συλλαβή, ενώ το “Starburster” ήρθε σαν ξέσπασμα, σχεδόν ανεξέλεγκτο, σαν ένα τραγούδι που θέλει να σε εξαντλήσει, αλλά και να σε λυτρώσει.
Δεν είπαν πολλά. Ούτε χρειάστηκε. Ό,τι ήθελαν να ειπωθεί, ειπώθηκε μέσα από την ένταση, τον ιδρώτα, τις κραυγές, τις σιωπές ανάμεσα στις συγχορδίες. Οι Fontaines D.C. δε ζητούν την αγάπη σου. Τη διεκδικούν με τον ήχο τους. Και αυτό το βράδυ στην Αθήνα, ήταν ξεκάθαρο πως την είχαν κερδίσει.
Ανταπόκριση: Γεωργία Λαδοπούλου (Fontaines D.C.), Δημήτρης Σούρσος (Boy Harsher, Shame)
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος
Setlist:
Here's The Thing
Jackie Down The Line
Boys In The Better Land
Televised Mind
Roman Holiday
Big Shot
Death Kink
Before You I Just Forget
It's Amazing To Be Young
Hurricane Laughter
Desire
Bug
Horseness Is The Whatness
Nabokov
A Hero's Death
Big
Favourite
Encore:
Romance
In The Modern World
I Love You
Starburster
Comments
