Tην 19η Ιουλίου αυτού του έτους την περίμεναν πολλοί και όχι άδικα. Θα ήταν η νύχτα που το νεανικό ελληνικό κοινό θα έστεφε τους βασιλιάδες της γενιάς του. Ναι, οι Gojira, έχοντας αλλάξει επίπεδο προ πολλού, ήρθε ο καιρός να ανέβουν στο υψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου. Ηeadliners της δεύτερης metal μέρας του αγαπημένου μας καλοκαιρινού θεσμού και συνολικά προτελευταίας για φέτος, με ένα εντυπωσιακό show που θα αναλυθεί παρακάτω. Η δημοτικότητά τους πλέον είναι στα ύψη παγκοσμίως κι αυτό εξαργυρώνεται με εμφανίσεις σαν κι αυτή και με περιοδείες με μεγαθήρια τύπου Μetallica του χρόνου. Επιπλέον, θα βλέπαμε τους γειτόνους από την Ιταλία, Lacuna Coil και τους metalcore Εγγλέζους While She Sleeps από το Sheffield, σε μια μέρα με μεγάλο ενδιαφέρον.
Κι ενώ ο κόσμος αψηφά τη ζέστη και κάνει ουρές στα merch, oι τολμηροί σαν και του λόγου μου, έχουν πιάσει στασίδι στον ήλιο, όσο πιο κοντά στη μαυροντυμένη σκηνή για να υποδεχθούν τους αγαπημένους Μιλανέζους. Οι Lacuna Coil, με τον βαρύ, μαύρο ρουχισμό τους, έδωσαν μια εκπληκτική συναυλία. Ένα εισαγωγικό θέμα στις 18.35 λειτουργεί ωραία για την είσοδο στη σκηνή των μελών και στο να μαζευτεί ο κόσμος κοντά στη σκηνή. Το δίδυμο των Andrea Ferro και Cristina Scabbia εμφανίζεται τελευταίο μέσα σε αποθέωση, ενώ ακούγονται οι πρώτες νότες του “Layers of Time”. Oι gothic/alternative metallers θα μας χάριζαν ένα φοβερό 45λεπτο, γεμάτο από εκπληκτικά τραγούδια, κυρίως από τους πρόσφατους δίσκους τους. Συνέχεια με “Reckless”, ήχος γαμάτος, όρεξη στο τέρμα, ένας Ferro εκφραστικότατος, να αλωνίζει πέρα δώθε τη σκηνή, έχοντας στο πλάι του τη Χριστινάρα που είναι άκρως επικοινωνιακή, δεν φοβάται να «τσαλακωθεί», το ζει με την ψυχή της και απολαμβάνει κάθε στιγμή.
Το συγκρότημα επέλεξε μερικά από τα πιο επιτυχημένα του κομμάτια, νέα και λίγο παλαιότερα, όπως τα “Hosting the Shadow”, “Trip the Darkness”, “Kill The Light” και το νέο τους υπερ-hit “I Wish You Were Dead”, με το μεσαίο δάχτυλο της Scabbia υψωμένο προς κάθε τοξική σχέση στη ζωή του καθενός. Επιπλέον, επέλεξαν να παρουσιάσουν την «πειραγμένη» εκτέλεση από το “Comalies XX” στο “Heaven's a Lie XX” και όχι την αυθεντική. Παρότι κι εγώ προτιμώ την πρώτη του 2002, δεν ξενέρωσα διόλου. Φυσικά και το “Enjoy the Silence” είναι κατά κάποιο τρόπο «δικό» τους πλέον, αφού το έχουν φέρει πλήρως στα μέτρα τους, αν και θα προτιμούσα το “Spellbound” ή ας πούμε το “Swamped” ή το “Sword Of Anger”. Καταχάρηκα, και το ξαναλέω, αυτή την εμφάνιση, πέρασα υπέροχα, ένιωσα πολύ χαρούμενος που τους είδα για τρίτη φορά, με την πρώτη να είναι το 2003 και γενικά τους γουστάρω που είναι έξω καρδιά τύποι όλοι τους. Επίσης, η τριάδα Marco Coti Zelati, Andrea Ferro, Cristina Scabbia είναι εκεί, μαζί από το ομώνυμο πρώτο ΕΡ και συνεχίζουν σαν μια παρέα φίλων. Άριστα 10 από εμένα για τους Ιταλούς, που τους αγάπησα λίγο παραπάνω μετά από την εμφάνιση αυτή.
Λίγο πριν την εμφάνιση των While She Sleeps στο Release, συνειδητοποίησα ότι με συνοδεύουν σε όλη την ενήλικη ζωή μου. Και το γεγονός ότι συνεχίζουν τώρα που πλέον ολοκληρώνω την τρίτη δεκαετία μου, λέει πολλά. Ή κάποτε μικρή μπάντα που είχα δει να “κατεδαφίζει” το Eightball πριν 6 χρόνια, πλέον έπαιξε σε χιλιάδες κόσμο και βρήκε τρομερή ανταπόκριση. Με μια ολιγόλεπτη καθυστέρηση, οι Βρετανοί εμφανίστηκαν στη σκηνή και το κοινό ξεκίνησε να παραληρεί. Ήταν άλλωστε αρκετοί αυτοί που είχαν έρθει κυρίως εκείνους και φρόντισαν να είναι στις πρώτες σειρές από νωρίς. Από το πρώτο δευτερόλεπτο του “SYSTEMATIC”, έγινε ξεκάθαρο πως η μπάντα δεν ήρθε απλώς για να ζεστάνει τη σκηνή, αλλά για να διεκδικήσει χώρο. Ο ήχος τους, ακριβής και πολυεπίπεδος, με ελάχιστες αστοχίες στα φωνητικά χωρίς να οδηγεί τη σκηνική τους παρουσία να αφήσει περιθώριο για αμφιβολίες: οι While She Sleeps είναι πλέον μπάντα που ξέρει να χειρίζεται το μέγεθος, τη δυναμική της και το κοινό.
Το setlist βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στις δύο τελευταίες δουλειές τους – “Sleeps Society” και “Self Hell”, με όλα τους τα κομμάτια να αποδίδονται με ωμό πάθος αλλά και ακρίβεια. Στις τελευταίες δουλειές τους έχουν επενδύσει στη σύμπραξη καθαρών φωνητικών και κραυγών, που εντείνει τη συναισθηματική φόρτιση των στίχων, και η post-hardcore βάση με τις σχεδόν industrial λεπτομέρειες, κάνουν το αποτέλεσμα να δουλέψει ιδανικά σε ένα set που κράτησε την προσοχή ακόμη και όσων δεν ήταν εξοικειωμένοι με το υλικό τους. Το “ANTI-SOCIAL” ήταν ένα από τα σημεία που προκάλεσαν μαζικό sing-along, ενώ η παρουσία κομματιών όπως το “Four Walls” και το “Silence Speaks” (που σε άλλα συμφραζόμενα συνοδεύεται από τον Oli Sykes, εδώ όμως στάθηκε επάξια μόνο του) ικανοποίησε και τους πιο “παλιούς” οπαδούς τους, αν και θα θέλαμε ίσως και κάτι παραπάνω, έστω μια προσθήκη ακόμα από το “So What?”. Ωστόσο, το οριακά συγκινητικό “You Are We” μίλησε στην ψυχούλα μας εξίσου.
Ανάμεσα στα κομμάτια, η μπάντα δεν περιορίστηκε σε στεγνές τυπικες ευχαριστίες – υπήρχε ειλικρινής επαφή από τα μέλη της μπάντας και φάνηκε στις κουβέντες και τις κινήσεις, κυρίως του Loz Taylor, ο οποίος έδειξε να είναι απροετοίμαστος τόσο με την αντίδραση του κοινού αλλά ισως και με τη ζέστη, καθώς αρκετές φορές χρειάστηκε να κάνει παύση. Η αίσθηση πως αυτή η εμφάνιση ήταν για εκείνους κάτι περισσότερο από μια απλή εμφάνιση πάντως ήταν ξεκάθαρη. Το “TO THE FLOWERS”, με την ατμοσφαιρική του κορύφωση, και το κλείσιμο με το “SLEEPS SOCIETY”, με τον μπασίστα Aaran Mckenzie να κατεβαίνει ο ίδιος στο κοινό ώστε να χωρίσει τον κόσμο στα δύο για ένα τελευταίο wall of death, έδωσαν έναν αποχαιρετισμό που έμοιαζε με υπόσχεση: ότι αυτή η σχέση με το ελληνικό κοινό μόλις αρχίζει να ωριμάζει. Αν έπρεπε να περιγράψω την εμφάνιση των While She Sleeps το βράδυ του Σαββάτου, αυτή θα ήταν “συγκινητική”. Είχαμε ήδη δει τα τελευταία χρόνια πως οι While She Sleeps ανήκουν πια στις μεγάλες σκηνές. Πλέον τους βλέπουμε να πλησιάζουν και στα αργότερα time slots.
45 βασανιστικά λεπτά θα περάσουν από το τέλος της σούπερ εμφάνισης των While She Sleeps και το ρολόϊ δείχνει 21:48 όταν τα φώτα κλείνουν για να βγουν οι headliners της βραδιάς. Οι Gojira για 4η φορά στη χώρα μας και με την προηγούμενη να είναι 8 χρόνια μακριά, τράβηξαν τον κόσμο με το παραπάνω στην Πλατεία Νερού καθώς πολύ μεγάλο ποσοστό των παρευρισκομένων τους έβλεπε για 1η φορά και ήταν σε πολύ μικρή ηλικία ακόμα και το 2017. Αυτό αυτομάτως σήμαινε ένα άκρως ενεργητικό κοινό που με το μπάσιμο της μπάντας, τους έδειξε πόσο πολύ τους περίμενε, πράγμα που για τα σχεδόν 100 επόμενα λεπτά έγινε πλήρως αντιληπτό, όσο κι αν η μπάντα θέλησε σε σημεία να “παίξει” με το κοινό και να το ωθήσει στα άκρα του. Στη σκηνή πριν βγουν οι Γάλλοι και τυπικά Ολυμπιονίκες πλέον, αναγνωρισμένοι παγκοσμίως κι έχοντας την τιμή και προνόμιο να εκπροσωπήσουν τον μεταλλικό ήχο σε κοτζάμ Ολυμπιάδα, άρα να έχουν γίνει και μέγιστο κομμάτι της ιστορίας (γιατί βλέπω αρκετούς μάλλον να μην έχουν καταλάβει ακριβώς το εύρος και μέγεθος του επιτεύγματος τους), βγαίνουν με ένα καμπυλωτό “τόξο” που θα δώσει στη συνέχεια καίριο ρόλο στο Light show τους, σαν ηλιακή κορώνα.
Το “Only Pain” κάνει ένα φοβερό και ιδανικό ξεκίνημα, με τον ήχο να είναι τρομερός, συμπαγής, γιγάντιος και σαφέστατα πεντακάθαρος. Είναι πασιφανές από την αρχή ότι το Γαλλικό κουαρτέτο έχει έρθει ολόφρεσκο και -γιατί να το κρύψουμε;- άκρως καυλωμένο να μην αφήσει περιθώριο στο κοινό, το οποίο υπολογίζω ότι έφτασε πενταψήφια επίπεδα. Tα video walls θα εστιάσουν κατά τη διάρκεια της συναυλίας σχεδόν ισόποσα στα 4 μέλη, αρχικό κοντινό στον τραγουδιστή/κιθαρίστα Joe Duplantier και στη συνέχεια κατά σειρά στον έτερο κιθαρίστα Christian Andreu, τον headbanger της μπάντας, Jean-Michelle Labadie στο μπάσο και λίγη παραπάνω προβολή θα πάρει -δικαίως όπως φαντάζεστε- το φονικό όπλο της μπάντας, το πολυβόλο που ακούει στο όνομα Mario Duplantier που θα κλέψει την παράσταση στη συνέχεια (δείτε παρακάτω). Το “The Axe” συνεχίζει το κρεσέντο τους με το κοινό να μην έχει καταλάβει τι συμβαίνει και στο τέλος του κομματιού, τα φώτα έχουν καλύψει τη σκηνή με ένα εντονότατο πορτοκαλοκόκκινο χρώμα λες και κοιτάζουμε τον ήλιο από απόσταση μερικών μόνο μέτρων. Το κοινό ουρλιάζει, ο Joe αναφέρει πόσο χαίρεται που επέστρεψαν μετά από τόσα χρόνια και το “Backbone” παίρνει κεφάλια, το κατά πολλούς κομμάτι που αλλάζει την ιστορία τους μέσα από το κορυφαίο άλμπουμ της καριέρας τους.
Τρομερή κι άκρως βαρύτερη η εκτέλεση του “Stranded”, σοκαριστική η αρχή του “Born For One Thing” και για τη συνέχεια μια τεράστια στιγμή με το εμβληματικό “Flying Whales”, όπου θα δούμε στο κοινό να πετάνε και πλαστικές φάλαινες ενώ παίζεται το κομμάτι, μέσα στον όλο χαμό μετά το αρχικό ακουστικό μέρος, δημιούργησε μια πολύ όμορφη εικόνα. Το βάρος του “The Cell” είναι ικανό να κάνει πλανήτες να χάσουν την ύλη τους, άλλο να το ακούς από το δίσκο, άλλο να το βλέπεις ζωντανά, το τράβηξαν και λίγο παραπάνω και ο κόσμος έλυσε σβέρκους και μαλλιά με το παραπάνω. Ακολουθεί μια ΦΟΒΕΡΗ στιγμή, όπου η κάμερα πάει πάνω στον Mario Duplantier, ο οποίος κρατάει ένα χαρτόνι που κάτι δείχνει να γράφει. Αν δεν το είχαμε δεί τόσες χιλιάδες άτομα, δε θα το πιστεύαμε καν ότι το γράφουμε, αλλά ο αθεόφοβος το επιδεικνύει και η επιγραφή αναφέρει “ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΚΙ ΑΛΛΟ ΔΙΚΑΣΗ;” με το κοινό ειλικρινά να χάνει το μυαλό του και να τον παροτρύνει με το παραπάνω. Γυρίζει το χαρτόνι και στην πίσω πλευρά γράφει “ΓΙΑ ΠΟΣΗ ΩΡΑ;” με το κοινό να τρελαίνεται περισσότερο σαν να του λέει με τρόπο “ΜΗΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΓΜΗ”. Εκεί αρχίζει ένα πολύ όμορφο παιχνίδι με το κοινό.
Έρχονται και φεύγουν χαρτόνια που αναγράφουν ακολούθως “1 ΛΕΠΤΟ;” με μεγάλη γιούχα, “2 ΛΕΠΤΑ;” με μεγαλύτερη γιούχα, “3 ΛΕΠΤΑ” με το κοινό να συνεχίζει ακάθεκτο, ο ίδιος μάλλον απορεί, “4 ΛΕΠΤΑ;” και το κοινό το χαβά του, έρχεται η μάλλον σε άλλες περιπτώσεις Σολομώντεια (;) λύση με το “5’ ΛΕΠΤΑ;” και εκεί είναι που το κοινό γιουχάρει περισσότερο από ποτέ. Ο Mario μάλλον δεν το περιμένει γιατί βλέπουμε ότι τεχνηέντως το πίσω μέρος στο χαρτόνι έγραφε “ΜΠΡΑΒΟ” αλλά που να κάνεις χωριό με τους ακραιφνείς Έλληνες! Εκεί κι αφού ο Mario κουνάει το κεφάλι του με νόημα σε φάση “αυτοί είναι τρελοί τελείως”, το λόγο παίρνει ο Joe που χιουμοριστικά θα μας πει “Παιδιά δεν έχει άλλη ταμπέλα, μέχρι τα 5’ φτάνουμε”, για να χειροκροτηθεί μετά από αρκετά γέλια και να αναφέρει δείχνοντας τον αδερφό του “δεν ξέρω πως το κάνει, αλλά στο επόμενο κομμάτι θα παίξει 5’ σερί δίκαση χωρίς σταματημό” και έρχεται ένα επιβλητικότατο “From The Sky” να κατεδαφίσει τα πάντα στην πιο πωρωτική στιγμή και με πολλούς να βγάζουν αφρούς από το στόμα κατά το ρεφρέν. 3 κομμάτια από το “From Mars To Sirius” στο σετ στα πρώτα 8; Τι λες τώρα; Δε γινόταν καλύτερα απλά!
“Το επόμενο κομμάτι μιλάει για τη στιγμή που παίρνεις ένα πύραυλο να εξερευνήσεις νέους κόσμους” με το άκρως περιγραφικό “Another World” προσωρινά να ρίχνει λίγο τους τόνους, μέχρι να ανέβουν ξανά στο Θεό με το “Silvera”, μάλλον τη στιγμή που περίμεναν όλοι στο χώρο καθώς ανοίγουν και κάποια mosh pits ενώ μέχρι κι ένα μικρό κοριτσάκι δίπλα μου με ακουστικά, ανεβασμένη στους ώμους του μπαμπά της, δείχνει να λάμπει ακούγοντας το κομμάτι, από τις πιο όμορφες στιγμές που μπορεί να δει κάποιος σε μια συναυλία. Όπως αναφέραμε, οι Gojira κι επισήμως μας ήρθαν ως Ολυμπιονίκες φέτος, έτσι παίζουν το θέμα του “Mea culpa (Ah! Ça ira!)” και στο τέλος σκάει μια μπάλα που γεμίζει κομφετί το χώρο σαν θρίαμβος σε αγώνισμα, έχουν πάει το σόου τους σε άλλο επίπεδο. Ο Joe θα ζητήσει τη βοήθεια μας στο “The Chant” που ακολουθεί, ενώ το τέλος πριν το encore με το “Amazonia” φέρνει ξεκάθαρα Sepultura vibes, εποχής “Roots” όπως όταν το πρωτοακούσαμε και με το φοβερό βίντεο του να παίζει στο background, μας αναφέρουν ότι πρέπει να προσέχουμε τον κόσμο μας και να νιώθουμε ευτυχείς που βρισκόμαστε κάπου που υπάρχει σύνδεση μεταξύ μας κι όχι κάπου που γίνεται πόλεμος ή που καταστρέφονται δάση.
Δεν έκρυψαν ποτέ την οικολογική και κοινωνική συνείδηση τους και αυτό είναι από τα κύρια που τους ξεχώρισαν όλα αυτά τα χρόνια. Επιστροφή στο encore μετά από περίπου 5’ διάλειμμα με το κορυφαίο ομότιτλο κομμάτι από το “L’enfant Sauvage” που οι φλόγες που πετιούνται προς τα πάνω (όπως και σε αρκετά κομμάτια στο σετ γενικά) ηλεκτρίζουν κατά πολύ την ατμόσφαιρα, ενώ στη συνέχεια μας αναφέρουν ότι ενώ τυπικά αυτή είναι η 1η τους εμφάνιση στην Ευρωπαϊκή περιοδεία, υπήρξε άλλη μια πριν από εμάς, όπου είχαν την μεγάλη τιμή να παίξουν στο Back To The Beginning, τη συναυλία-φόρο τιμής στους πατέρες Black Sabbath, έτσι μας λένε ότι θα μας παίξουν το κομμάτι που κατάφεραν να μάθουν για την περίσταση εκεί και το “Under The Sun” που αποτελεί ούτως ή άλλως ένα από τα βαρύτερα κομμάτια όλων των εποχών, στις διαθέσεις των Gojira γίνεται πιο ασήκωτο από ποτέ, τρομερή απόδοση και άλλη μια απόδειξη πως όσο στο σήμερα κι αν βρισκόμαστε, μουσικά όλα επιστρέφουν εκεί που άρχισαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Εκεί έχουμε και 2η έκπληξη, καθώς μας αναφέρουν ότι λίγο πριν βγούνε, τους επισκέφτηκε ένας παλιός φίλος, ένας θρύλος όπως τον αποκάλεσαν, ζητώντας τους να τζαμάρουν μαζί!
Φυσικά δε θα μπορούσαν να αρνηθούν και καλούν στην σκηνή τον εορτάζοντα Robb Flynn των Machine Head, ο οποίος την προηγούμενη μέρα το γιόρτασε και με ειδική μάζωξη με εκλεκτούς καλεσμένους στην πόλη, με τον κόσμο μάλιστα άμεσα να τραγουδάει το καθιερωμένο “Happy birthday” με τον ίδιο τον Flynn να το ζει στο φουλ (ψοφάει για αποθέωση ούτως ή άλλως) και τον Joe να αναφέρει “την περισσότερη δουλειά θα την κάνει ο Robb, οπότε ας δούμε τι θα ακούσουμε”. Ξεκινάει λοιπόν μια ΓΙΓΑΝΤΙΑ εκτέλεση του “Territory” των Sepultura, με τον ήρεμο ως εκείνη τη στιγμή Joe να κοπανιέται χωρίς αύριο, τη μπάντα να ξεφεύγει ήδη, τον Mario να θαρρείς ότι μπήκε ο Igor Cavalera μέσα του και φυσικά τον Robb να κάνει μάλλον τα καλύτερα γενέθλια της ζωής του στην πόλη μας, με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του, σίγουρα μια στιγμή που θα τη θυμόμαστε για πάντα, ενώ ο καλεσμένος ανέφερε “Give it up for THE MIGHTY GOJIRA” το οποίο θα έχανε με μετάφραση, το χάρηκε πάρα πολύ αναγνωρίζοντας πλήρως το μεγαλείο των Gojira, οι οποίοι με τη σειρά τους σίγουρα ένιωσαν πολύ μεγάλη τιμή με όλο αυτό και που τους έκανε να ξεφύγουν λίγο από τα επαγγελματικά τετριμμένα.
Κλείσιμο ιδανικό και βαρύτατο με ένα “Vacuity” που έκαμψε κάθε αμφιβολία αν οι Gojira είναι το σήμερα αλλά και το αύριο στο μεταλλικό ήχο, που το ρολόϊ δείχνει 23:28 μόλις τελειώνει η εμφάνιση, 100’ ακριβώς μετά την αρχή και με πλήρως πεντακάθαρο χρόνο παιξίματος πάνω από μιάμιση ώρα, στο φουλ, στο κόκκινο, στο επαγγελματικότερο που μπορεί να υπάρξει και σε μία ισοπεδωτική εμφάνιση που θα ντρόπιαζε κάθε Κασσάνδρα που αμφισβητεί την προσφορά των Gojira στο βαρύ ήχο, που αναρωτιέται αν και πόσο παραδοσιακά metal είναι και που κοροϊδεύει τις ανησυχίες τους, στιχουργικά, κοινωνικά, οικολογικά κι ότι άλλο θέλετε. Ξέρω πολλούς που όταν ανακοινώθηκε η εμφάνιση τους με τους Metallica, έσπευσαν να δώσουν τα εισιτήρια τους στη λογική “ε αφού θα τους ξαναδώ”, δεν έχετε ιδέα πραγματικά τι χάσατε και πόσο πρέπει να το μετανιώσετε. Οι δε παρόντες, ήδη ορέγονται την εμφάνιση τους δίπλα στους θεούς της παγκόσμιας μουσικής και πλέον αγαπημένη μπάντα των Γάλλων, στην τεράστια σκηνή που θα στηθεί στο ΟΑΚΑ και που με τέτοια εμφάνιση παίζει να επισπεύσουν την όποια συντήρηση χρειάζεται. Τους είδα για 4η φορά αλλά έκαναν τις 3 προηγούμενες να μην έχουν υπάρξει καν σαν σκέψη. Για όποιον οσφυοκάμπτη συνεχίζει τα δικά του και βρίσκει πρόβλημα εκεί που δεν υπάρχει… I pity the fool!
When you change yourself, you change the world!
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος (Lacuna Coil)
Γεωργία Λαδοπούλου (While She Sleeps)
Άγγελος Κατσούρας (Gojira)
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
