"Απόκρυφο ταξίδι στα άδυτα της ύπαρξης"
Η στιγμή που όλοι περιμέναμε έφτασε επιτέλους, με την κυκλοφορία του πολυαναμενόμενου “Rituals” των τεράστιων Rotting Christ. Η αναμονή μέχρι και την 12η Φεβρουαρίου είναι απολύτως δικαιολογημένη, καθώς για την δημιουργία του δίσκου έχουν συμβάλει διάφοροι καταξιωμένοι καλλιτέχνες και έχουν χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά όργανα, τα οποία προσφέρουν μια χαρακτηριστική πολυμορφία και μοναδικότητα στην οποία μας έχει συνηθίσει πλέον η μπάντα.
Για τους Rotting Christ δεν χρειάζονται συστάσεις στο ελληνικό κοινό. Αυτά που έχουν καταφέρει από την ίδρυσή τους το 1987 εως και σήμερα δεν έχουν όμοια τους πουθενά στο ευρωπαϊκό στερέωμα.
Η μπάντα - πυλώνας του ελληνικού metal , των 12 άλμπουμ και των περισσότερων από 1200 lives , παραμένει διαχρονικά η ποιοτικότερη συνιστώσα του σκληρού ήχου έχοντας συνεισφέρει τα μέγιστα στη μορφή και ταυτότητα του σύγχρονου metal στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Από τους δίσκους σταθμούς “Thy Mighty Contract” και “Non Serviam”, που αποτελούν τους ποιοτικότερους εκπροσώπους του black metal, και ως το “Sanctus Diavolos”, διεύρυναν τους ορίζοντες τους με εμφανείς επιρροές από gothic, doom, αλλά και ατμοσφαιρική μουσική, και απέκτησαν μια ξεχωριστή ταυτότητα, που τους έχει βοηθήσει να μην μένουν στάσιμοι και να πειραματίζονται συνέχεια με νέες ιδέες.
Το “Rituals”, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σάκη Τόλη, κλείνει τον κύκλο που ξεκίνησε με το “Theogonia” το 2007 , το οποίο είναι εμπνευσμένο από την κουλτούρα και την μυθολογία διάφορων λαών παγκοσμίως. Η μεταφορά τους στο metal στερέωμα έχει συμβάλει στη μεγαλειώδη και σκοτεινή ατμόσφαιρα που αποπνέουν οι τελευταίοι τους δισκοι, δημιουργώντας μια ανεπανάληπτη εμπειρία σε βαθμό που σπρώχνει το ίδιο το είδος στα όρια του, οδηγώντας την σκηνή σε νέα κατεύθυνση.
Το “Rituals” πηγαίνει ένα βήμα πιο πέρα καθώς εντρυφεί σε τελετουργικά έθιμα, αντλώντας επίσης έμπνευση από τον μυστικισμό , την φιλοσοφία και την χριστιανική θρησκεία και εξερευνεί τις πιο σκοτεινές και εσωτερικές πτυχές του υπαρκτού, πέρα από την ζωή και τον θάνατο, την πραγματικότητα και το υπερφυσικό , την σάρκα και το πνεύμα.
Από την πρώτη ακρόαση του δίσκου διακρίνεται το γεγονός πως η υποβλητική και ζοφερή ατμόσφαιρα αποτελεί το δυνατό του σημείο , καθώς απουσιάζουν τα πολλά riffs και solos , αφού έχει δοθεί βάση στη μουσική σύνθεση των κομματιών και τον τρόπο με τον οποίο αλληλοσυνδέονται, δημιουργώντας μία μοναδική οντότητα. Αυτό προσφέρει μια ιδιαίτερη δυναμική στο άλμπουμ, γιατί το καθιστά πιο προσωπικό υπνωτίζοντας τον ακροατή και ερεθίζοντας τα πιο βαθιά και απόκρυφα τμήματα του μυαλού του, καθοδηγώντας τον σε ένα μοναδικό ταξίδι στα άδυτα της ψυχής. Ακριβώς όπως και μια τελετουργία.
Η δουλειά που έχει γίνει για την παραγωγή του άλμπουμ είναι εξαιρετικά προσεγμένη, υψηλοτάτου επιπέδου και πηγάζει από την σοβαρότητα με την οποία μεταχειρίζεται κάθε πνευματικό του δημιούργημα ο Σάκης Τόλης. Ετσι παρόλο που το κάθε τραγούδι έχει την δική του θεματολογία, υπάρχει απίστευτη χημεία και συνοχή, καθώς όλα συγχέονται για να σε μεταφέρουν σε ένα ταξίδι στην άβυσσο του ανθρώπινου πνεύματος.
Η τελετουργία ξεκινά με το “In Nomine Dei Nostri”, με την βοήθεια του Magus των Thou Art Lord, όπου οι μανιασμένες κιθάρες και το ανελέητο drumming εναλλάσσονται διαρκώς, με την απόκοσμη ατμόσφαιρα και τους ψαλμούς του "In nomine Dei nostri Satanas Luciferi Excelsi" να προσπαθούν να μυήσουν τον ακροατή σε αυτή την ξεχωριστή εμπειρία. Σειρά παίρνει το “Ze Nigmar”, το οποίο συνεχίζει σε πιο αργό και doomy μοτίβο με την ατμόσφαιρα να γίνεται πιο μεγαλειώδης, αλλά να διατηρεί την μαυρίλα η οποία ξεχωρίζει και σε όλο τον δίσκο. Επίσης, είναι γραμμένο στην αραμαϊκή γλώσσα (που μιλούσε ο Χριστός), δείγμα της εξαιρετικής δουλειάς και της σοβαρότητας με την οποία μεταχειρίζεται τα δημιουργήματά του ο Σάκης. Ακολουθεί το πρώτο κομμάτι που είχαμε την τιμή να ακούσουμε το “Ελθέ Κύριε” που είναι και ο συνδετικός κρίκος με τα “Theogonia” και “Aealo”, καθώς είναι ορμητικό και δυναμικό, με τον Σάκη να βρίσκεται σε τρομερή φόρμα. Την παράσταση κλέβει η απίστευτη δουλειά της Δανάης Κατσαμένη στις απαγγελίες, που δίνει επικές διαστάσεις .Το ταξίδι συνεχίζεται με το σκοτεινό και σατανικό αλλά εξίσου μοντέρνο “Les Litanies De Satan”, που συγχέει τα όρια μεταξύ μέταλ και πειραματικού ήχου, χαρακτηρίζεται από μια σαγηνευτική «μαυρίλα», με τον Vorth από Samael να απαγγέλει ποίηση Baudelaire από τα Άνθη του Κακού.
Από καμία τελετουργία δεν θα μπορούσε να λείπει και ο εξορκισμός. Το “Apage Satana” αποτελεί το πιο «κακό» κομμάτι του δίσκου, ενώ η ατμόσφαιρα μετατρέπεται σε μια ατελείωτη ηχώ από κραυγές και προσευχές, που σε συνδυασμό με τον ρυθμό των τυμπάνων αναπαριστούν την όψη της ψυχής ενός δαιμονισμένου. Στη συνέχεια, με έντονο ελληνικό στοιχείο, δυναμικό και γρήγορο , αλλά βγάζοντας τρομερό συναίσθημα, η στιχουργική διασκευή “Του Θανάτου” προσελκύει το ενδιαφέρον, γιατί πρόκειται για ένα μελωδικό μοιρολόι, το οποίο θα αγγίξει περισσότερο τον Έλληνα ακροατή, λόγω της σύνδεσης του με τον θρύλο Νίκο Ξυλούρη, καθώς η ερμηνεία από την μπάντα αποτελεί σημείο αναφοράς για το ελληνικό metal γενικότερα.
Ακολουθεί το προσωπικό αγαπημένο του δίσκου , “For A Voice Like Thunder” με την απαγγελία του Nick Holmes των Paradise Lost να καθηλώνει και σε συνδυασμό με τα τρομερά riffs και το ανένδοτο drumming να συντίθεται το πιο βαρύ και σκληρό κομμάτι του άλμπουμ. Γεμάτο δύναμη και αλητεία παίρνει τον ακροατή απο το χέρι και τον τοποθετεί στο πεδίο της μάχης. Το trip κορυφώνεται φτάνοντας στο κατάμαυρο και ζοφερό “Komx Om Pax”, που όντας εμπνευσμένο από τα Ελευσίνια Μυστήρια καθηλώνει και προσφέρει μια υπνωτική ατμόσφαιρα αγγίζοντας σε πιο πνευματικό επίπεδο τον ακροατή. Η σύνδεση είναι εξαιρετική με το “Devadevam” , κομμάτι πιο mid paced αλλά συνθετικά άψογο, αναδύει μια αβυσσαλέα αίσθηση και με την χρήση του σιτάρ και τις απαγγελίες σανσκριτικών προσευχών εμβαθύνει περαιτέρω την τελετουργική εμπειρία σε σημείο εκτόνωσης αλλά και πνευματικής ηδονής. Το τέλος έρχεται με την διασκευή του “The Four Horsemen” των Aphrodite’s Child να αποτελεί φόρο τιμής στην τεράστια αυτή μπάντα, αλλά και να αποκτά ξεχωριστή δυναμική, καθώς η εκτέλεση του έχει μυστικιστικό και απόλυτα ψυχεδελικό χαρακτήρα και τρομερή δουλειά στα φωνητικά από τον Σάκη Τόλη, ενώ τα υπνωτικά riffs τελειώνουν ιδανικά τη σαγηνευτική αυτή μουσική εμπειρία.
Το “Rituals” σαφώς δεν είναι για όλους καθώς απαιτεί από τον ακροατή πλήρη προσήλωση σε σημείο υποταγής στην μεγαλειώδη και σκοτεινή του ατμόσφαιρα, που όμως θα ανταμειφθεί με ένα απόλυτα προσωπικό και πνευματικό trip στα άδυτα της ψυχής και του μυαλού , αυτά που μένουν στο παρασκήνιο και επηρεάζουν την ύπαρξή μας χωρίς να μπορούμε να τα ελέγξουμε. Είναι μια εμπειρία που θα σε κάνει να σκεφτείς και να νιώσεις πράγματα που αγνοούσες ότι υπάρχουν, μέσω της μυστικιστικής του γοητείας, και θα σε κάνει να κολλήσεις μαζί του και να θέλεις κι άλλο. Κάτι πολύ απαιτητικό για το μέσο ακροατή που ίσως κάνει πολλούς να μην μπορούν να ταυτιστούν με το χαρακτήρα του, για το οποίο ευθύνεται και η συγχώνευση στοιχείων από πολλά είδη με το αποτέλεσμα να είναι “λιγότερο” metal. Αυτό σπρώχνει το είδος στα όρια του και σπάει τις ταμπέλες χωρίς να χρειάζεται να καταταγεί σε κάποια κατηγορία. Είναι απλά η έκφραση της μπάντας μεταφρασμένη στη γλώσσα της μουσικής και αυτό σε συνδυασμό με την πολυετή εμπειρία και την άψογη δουλειά που έχει γίνει από όλα τα μέλη και αναμφισβήτητα από την εμβληματική φυσιογνωμία των αδερφών Σάκη και Θέμη Τόλη, κάνει το “Rituals” ένα αριστούργημα της σύγχρονης metal μουσικής παγκοσμίως και μας δείχνει ότι όσα χρόνια και αν περάσουν οι Rotting Christ θα παραμένουν επάξια στο προσκήνιο ως η μεγαλύτερη metal μπάντα στην Ελλάδα και όχι μόνο.
Βαθμολογία: 90/100
Για το Rock Overdose,
Γιώργος Νάνος
Comments
