Άλλη μία πολύωρη συναυλία των Rock 'n' Roll Children έγινε sold-out
Είναι πλέον καθιερωμένο οι συναυλίες των Rock 'n' Roll Children να γίνονται sold-out, τον Μάιο από πολύ νωρίς, ενώ η συγκεκριμένη και λόγω εορτών ευτυχώς άργησε να γίνει, στην οποία όμως δεν θα έπαιζαν μόνοι τους, αλλά ως support θα είχαν τους Firefly (tribute band στους Uriah Heep). Συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα δύο tribute συγκροτήματα είναι ο πολυπράγμων Μανώλης Τσίγκος, κιθαρίστας των InnerWish (και διαφόρων tribute συγκροτημάτων), ο οποίος πριν λίγες μέρες (29/11) είχε παίξει με τους InnerWish στην επετειακή συναυλία για τα 30 χρόνια τους στο Floyd (https://rockoverdose.gr/innerwish-elysion-live-floyd-athens-2025/), στις 27/12 με τους It's All About The Music Band, στις 9 και 10 Ιανουαρίου θα παίξει με τους InnerWish σε Ιωάννινα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, ενώ είναι και γιατρός! Απορώ πως τα προλαβαίνει! Τα υπόλοιπα μέλη των Firefly είναι: Γιώργος Μαργαριτόπουλος - φωνητικά (και μέλος των It's All About The Music Band), Γιώργος Κασαπίδης - μπάσο (Tapeworm Electric), Θύμιος Μπούτσης - τύμπανα (Ransackrat, Nostos), Μάνος Γαβαλάς – πλήκτρα (It's All About The Music Band). Ζητώ συγνώμη εάν δεν ανέφερα και άλλα συγκροτήματα στα οποία παίζουν οι ανωτέρω μουσικοί.
Η συναυλία ξεκίνησε περίπου σύμφωνα με το πρόγραμμα στις 20:50. Ευτυχώς για μένα το Κύτταρο δεν ήταν εκείνη την ώρα πλήρως γεμάτο, δεδομένου ότι είχα καταφτάσει εκεί λίγο νωρίτερα και μπόρεσα να προωθηθώ σχετικά κοντά τη σκηνή. Ξεκίνησαν με ένα σχετικά άγνωστο τραγούδι, το “Between Two Worlds” από το “Sonic Origami” (του 1998). Η αίσθηση μου είναι πως από τα 25 albums που έχουν κυκλοφορήσει οι Uriah Heep, ελάχιστοι ασχολούνται με τις 12 κυκλοφορίες μετά το 1982 και από την αρχική σύνθεση μόνον ο Mick Box έχει απομείνει. Γενικά σε αυτά τα albums υπάρχουν 1-2 καλά τραγούδια ανά κυκλοφορία και αυτό ήταν ανάμεσα σε αυτά. Ο Μανώλης ήταν ο spokeman της μπάντας, δίνοντας ιστορικές κυρίως πληροφορίες για το κάθε τραγούδι. Και αυτό πρέπει να του πιστωθεί ανάμεσα στα άλλα. Πως θυμάμαι όχι μόνο τις νότες κάθε τραγουδιού, αλλά και τις ιστορικές πληροφορίες γύρω από αυτά: σε ποιο δίσκο είναι, με ποια σύνθεση, ποιος αποχώρησε, ποιος εισήλθε στο συγκρότημα, κτλ. Στην συνέχεια έπαιξαν γνωστότερα τραγούδια όπως: “Sunrise”, “Feelings”, “Hanging Tree”, στο οποίο εισήλθε να συνδράμει στην ηλεκτρική κιθάρα ο συνάδελφος του Μανώλη, επίσης γιατρός (θωρακοχειρούργος) Γιώργος Ράλλης. Συνέχισαν παίζοντας ένα μείγμα τραγουδιών από την πρώτη (κατ’ εμέ) «χρυσή», άκρως παραγωγική περίοδο (1970 - 75, όπου σε 5 χρόνια έβγαλαν 8 albums!) και την επόμενη «αργυρή» (1976 - 1981). Γενικά οι Firefly απέδιδαν πολύ καλά τα τραγούδια. Ο Γιώργος ήταν πολύ καλός τραγουδιστής και πολύ εκφραστικός με συναίσθημα και παλμό, όπου απαιτούταν, στο πνεύμα του David Byron. Και οι υπόλοιποι μουσικοί ήταν πολύ καλά καταρτισμένοι και ακουγόντουσαν αρμονικά ως σύνολο. Ο Μανώλης «την είχε καταβρεί» σολάροντας κάνοντας τις χαρακτηριστικές γκριμάτσες του (στυλ «δίνω πόνο», ή απόλαυσης). Πολύ θετικός και ο ρόλος του Μάνου Γαβαλά στα πλήκτρα που για τους Uriah Heep ήταν σημαντικός. Οι υπεύθυνοι του ρυθμού Γιώργος Κασαπίδης (μπάσο) και Θύμιος Μπούτσης (drums) ήταν ουσιαστικότατοι (τον Θύμιο τον είχα είδα 2 φορές με τους Nostos και όσον αφορά τον Γιώργο προτρέπω τους αναγνώστες να τσεκάρουν την κύρια μπάντα του,Tapeworm Electric).
Και αισίως φτάσαμε στο 10ο τραγούδι, το πολύ δυναμικό “Too Scared To Run”, το μόνο που αξίζει (ίσως και το “That's the Way that it is”) από το “Abominog”, διότι τα υπόλοιπα είναι μέτρια AOR. Και από το σημείο αυτό μέχρι και το τέλος ερμήνευσαν τραγούδια της «χρυσής» περιόδου: “Stealin'”, “Look at Yourself” κολλητά με το “Easy Living”, “Gypsy”, “July Morning”, “Lady in Black”, όλα «διαμάντια», όπου και το κοινό ήταν πιο εξοικειωμένο έκανε και λίγο sing along (γιατί που να θυμάται κάποιος τους στίχους). Αναμφίβολα ήταν το καλύτερο μέρος της συναυλίας! Μάλιστα στο “Lady in Black” επανήλθε ο Γιώργος Ράλλης με ακουστική κιθάρα. Το σετ των Firefly ολοκληρώθηκε στις 22:20 και σε 90' είχαν παίξει 16 τραγούδια. Προσωπικά τους ευχαριστώ γιατί είχα χρόνια να ακούσω Uriah Heep, από τα φοιτητικά μου χρόνια, όπου μάζευα χρήματα για να αγοράσω σε βινύλιο όλες τις κυκλοφορίες τους μέχρι και το 1980. Και μου την «έλεγαν» τότε οι φίλοι μεταλλάδες: «τι ασχολείσαι με αυτούς τώρα?. Μπροστά στα thrash και στο death (άντε και το power συγκροτήματα (που οι Uriah έχουν στοιχεία power) είναι ξενέρωτοι». Όπως σωστά ανέφερε ο Μανώλης από την κορυφαία βρετανική 4αδα του hard rock (Led Zeppelin, Deep Purple, Uriah Heep, Black Sabbath (είναι οι Sabbath hard rock?) οι Uriah Heep έχουν τις σχετικά λιγότερες πωλήσεις, επειδή τα τραγούδια τους δεν ήταν τόσο ξεσηκωτικά όπως τα riffs των υπολοίπων της τετράδας, έδιναν περισσότερη έμφαση στην σύνθεση. Επίσης οι Uriah Heep έχουν τιμήσει την χώρα μας παίζοντας περίπου 25 φορές μέχρι σήμερα (περίπου οι μισές ήταν στην Αθήνα), με πρώτη συναυλία την επεισοδιακή της 12/5/1983 στο γήπεδο του ΠΑΟ, σε εποχές δύσκολες, που τα ξένα συγκροτήματα έρχονταν με το σταγονόμετρο. Ενώ έχουν κυκλοφορήσει και το ημιεπίσημο “Official Bootleg Volume Five - Live In Athens Greece 2011”. Ναι, είναι ένα σχετικά παραγνωρισμένο συγκρότημα με βάση την ποιότητα των συνθέσεων τους και με αφορμή την συναυλία αυτή ξανα-άκουσα αρκετά τραγούδια τους (όχι μόνο τα γνωστά) και να θυμήθηκα τις κομματάρες είχαν συνθέσει.
Firefly setlist
01 Between Two Worlds
02 Sunrise
03 Feelings
04 Hanging Tree (ft. Γιώργος Ράλλης, ηλεκτρική κιθάρα)
05 Wizard (ft. Γιώργος Ράλλης, ακουστική κιθάρα)
06 Rolling On
07 Love is Blind
08 Return to Fantasy
09 Sympathy
10 Too Scared to Run
11 Stealin'
12 Look at Yourself - Easy Living
14 Gypsy
15 July Morning
16 Lady in Black (ft. Γιώργος Ράλλης, ακουστική κιθάρα)
Στην συνέχεια έγινε ένα σύντομο διάλειμμα όργανα ξεστήθηκαν και στήθηκαν, τα μέλη των Rock 'n' Roll Children εμφανίστηκαν σταδιακά στην σκηνή και στις 22:37 ακούστηκαν οι πρώτες νότες από τα πλήκτρα του “Sunset Superman”. Το κοινό ήταν λίγο μαγκωμένο, γεγονός που το επεσήμανε και ο Γιάννης Παπανικολάου. Λογικό δεν είναι? Δεν είναι και το ποιοτικότερο τραγούδι των Dio. Η συνέχεια όμως ήταν πολύ καλύτερη καθώς ακούστηκαν τα καταπληκτικά “Children of the Sea”, “I” και “Man on the Silver Mountain” (χαμός)! Στο “Holy Diver” εισήλθε στην σκηνή η Αργυρώ Ιγκλιζιάν, τραγουδίστρια των Tapeworm Electric, των οποίων ο μπασίστας Γιώργος Κασαπίδης έπαιξε πριν στους Firefly. Πολύ καλή τραγουδίστρια που ερμήνευσε το κομμάτι πολύ καλά, γεγονός που άρεσε στο κοινό. Την σκυτάλη πήρε ο Γιάννης με ένα σχετικά όχι τόσο γνωστό τραγούδι (“Bible Black”) από το “The Devil You Know” στο οποίο το κοινό ήταν πάλι κάπως μαγκωμένο για να ακολουθήσει το ξεσηκωτικό “A Light in the Black” και να επανέλθει το κέφι. Επιστροφή στην 3η (και τελευταία) περίοδο του Dio στους Sabbath με το σχεδόν ξεχασμένο “Shadow of the Wind” (περιλαμβάνεται στην συλλογή του 2007 “Black Sabbath: The Dio Years”, πάλι καλά που υπάρχουν οι Rock 'n' Roll Children και μας τα υπενθυμίζουν). Doom-οειδές, αργό και βαρύ τραγούδι, «συμπαθητικούλι» ως προς την ποιότητα του (καλό μεν, αλλά δεν τρελαίνεσαι κιόλας). Αλλαγή σκηνικού και ύφους με τον Γιώργο Μαραγαριτόπουλο στα φωνητικά για το κλασσικό Rainbow-ικό “Stargazer”. Στην εισαγωγή ο drummer Νίκος Αναστασιάδης έδειξε την κλάση του. Ο Γιώργος ερμήνευσε το τραγούδι πολύ καλά και με πάθος. O Γιάννης ξανα-ανέβηκε στην σκηνή και έγινε μία αλλαγή στο setlist και έπαιξαν «απροβάριστα» όπως είπαν, το “Egypt”. Δεν μας χάλασε καθόλου και ωραίο τραγούδι είναι και το έπαιξαν μία χαρά. Σειρά της Αργυρούς για ένα δυναμικό κομμάτι το κλασσικό “Neon Knights”, όπου το κοινό το καταχάρηκε, όπως και το επόμενο “All the Fools Sailed Away”. Πάλι έγινε αλλαγή στο setlist και αντί του “Hungry for Heaven” έπαιξαν το “Falling off the Edge of the World”. Κατ΄εμέ καλύτερα. Το “Falling” έχει περισσότερη υπόσταση. Σειρά του Γιώργου να έρθει στην σκηνή για το πολύ δυναμικό κλασσικό “We Rock” (άλλος ένας ύμνος που αγκάλιασε το κοινό).
Σε αυτό το σημείο όπως είχε προαναγγείλει ο Γιάννης μπήκε σφήνα ένα σετ tribute στον Ozzy. «Ανεξάρτητα από το ποια ήταν η σχέση μεταξύ τους [Dio και Ozzy], εμείς γουστάρουμε και Ozzy» και πολύ σωστά! Κάποια τραγούδια ήταν προβαρισμένα για το αφιέρωμα στον Ozzy στο πρόσφατο πάρτυ του Metal Hammer (26/12). Το εμβόλιμο αυτό σετ αποτελούταν από 5 τραγούδια, όπου το “Close my Eyes Forever” τραγουδήθηκε από το ντουέτο Γιάννη - Αργυρώ, ενώ μπάσο έπαιξε ο Γιώργος Κασαπίδης. Για το “Shot in the Dark” ο Γιάννης είπε ότι ενώ περιλαμβάνεται στο “The Ultimate Sin” ήταν τραγούδι των FM. Απ΄ ότι έψαξα γράφτηκε από τους Ozzy - Phil Soussan (τότε μπασίστα των Ozzy και νυν των Last in Line, πάλι ο Dio στο προσκήνιο), αλλά μέλη του πρώην συγκροτήματος του (Wildlife) διεκδικούν την πατρότητα του. Όπως και να’ χει, είναι ένα ωραίο χαλαρό τραγούδι που το απέδωσαν σωστά, πριν ακολουθήσει η καταιγίδα με τα “N.I.B.” (θερμότατη υποδοχή από το κοινό) και “Bark at the Moon”, όπου ο Μανώλης έδωσε ρεσιτάλ.
Και μετά από αυτή την ευχάριστη παρεμβολή οι Rock 'n' Roll Children εισήλθαν στο τελευταίο τμήμα του αφιερώματος στον Dio με μία 6αδα κορυφαίων τραγουδιών, το ένα καλύτερο από το άλλο: “Long Live Rock n Roll” (στα φωνητικά η Αργυρώ), “Rainbow in the Dark” (δυναμίτης!), “Temple of the King” (να κουλάρουμε λίγο ή αυτό θα έπαιζαν ή το “Man on the Silver Mountain”), “Die Young” (έτερος δυναμίτης με τον Γιώργο στα φωνητικά), “Don’t Talk to Strangers”, ενώ για το τέλος (όπως παραδοσιακά κάνουν) το “Heaven and Hell” και με τους 3 τραγουδιστές επί σκηνής.
Η συναυλία τελείωσε στις 01:17, έχοντας παίξει 160’! Το αξιοπερίεργο ήταν πως δεν κουράστηκαν τόσο οι μουσικοί, αλλά κάποιοι από τους θεατές με τον Μανώλη να μετράει αντίστροφα τα τραγούδια ανακοινώνοντας τα στο κοινό «Υπομονή, άλλα 5 έμειναν, αλλά 4 κτλ». Εντάξει, οι υπόλοιποι μουσικοί λίγο πολύ εναλλάσσονταν, όμως ο Μανώλης έπαιξε συνολικά 4 ώρες και 10’! Είναι εκπληκτικό, πως άντεξε και πως θυμόταν τόσα τραγούδια απέξω! Αυτά να τα βλέπουν κάτι συγκροτήματα με πλούσιο ρεπερτόριο που παίζουν ελάχιστα! Όπως είπαν Γιάννης και Μανώλης είχαν σκεφτεί αρκετές φορές στο παρελθόν να σταματήσουν ως Rock 'n' Roll Children, αλλά η αγάπη του κόσμου τους κρατάει ακόμη. Επόμενο Rock in Dio στις 16/5, το Σάββατο ανάμεσα στις συναυλίες Metallica και Iron Maiden. Να έχουν και αυτοί λίγο κόσμο! Η αγάπη του κόσμου κρατάει ζωντανούς στην μνήμη του τους καλλιτέχνες.
Dio και Ozzy θα σας θυμόμαστε για πάντα!
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
