Mε το πέρας της συναυλίας της Τετάρτης, άπαντες εστιάσαμε στην επόμενη που μας περίμενε. Οι Γερμανοί ξανάρχονται και πλέον μοιάζει πολύ φυσιολογικό, ειδικά τα τελευταία 2 χρόνια έχει χαθεί το τόπι με τις επισκέψεις τους. Γουστάρουν, γουστάρουμε, σαν θέλει η νύφη κι ο γαμπρός λοιπόν, ξέρετε τη συνέχεια. BLIND GUARDIAN ξανά, με αλλαγή χώρου πάλι για λόγους που μπορούμε να τους υποθέσουμε, αλλά επισήμως δεν μαθαίνουμε, τουλάχιστον όμως ο ανοιχτός χώρος της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων είναι πιο ταιριαστός και με σαφώς περισσότερα πλεονεκτήματα. Αυτή η φορά όμως, ήθελε έναν κράχτη. Ένα όνομα να μας μπριζώσει για τα καλά. Ναι, τέτοιο ήταν οι διεθνείς Beast in Black. Ήμουν τυχερός να παρακολουθήσω την παρθενική τους στο Gagarin, παρέα με καλό φίλο και θυμάμαι να έχουμε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Δεν τους χάναμε με τίποτα, ήμασταν ξανά εκεί και οι δύο.
Σαν ελβετικό ρολόι δούλεψε το πράμα και ακριβώς 19.45 η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή, έχοντας λαό από κάτω, αλλά και πολλούς να περιμένουν στην ουρά ακόμα. “Cry Out for a Hero”, σοβαρά τώρα, πρώτο πρώτο; Χαμός και πάρτυ, αν και κάποιος λείπει. Ο Anton Kabanen, όπως μας ενημέρωσε κι ο Γιάννης, ήταν τόσο χάλια, που δεν γινόταν να μπει σε αεροπλάνο. Κρίμα μεν, περαστικά του, αλλά η ιστορία γράφεται από τους παρόντες. Και η τετράδα είχε κέφια, μεγάλα κέφια, πολλά κέφια. Heavy και power με χρυσόσκονη από ΑΟR, hard rock περάσματα και ατέλειωτο γλέντι, έστω και με ηχογραφημένα πλήκτρα. Γιάνναρος τρομερός, επικοινωνιακός, δίνει ρυθμό σε κοινό και μπάντα. “Hardcore”, “Sweet True Lies”, “Blind and Frozen”, “Die by the Blade”, “Blade Runner” και “One Night in Tokyo” ήταν μερικές μεταξύ των 12 συνθέσεων που μας διασκέδασαν, ενώ μετά από μία ώρα το “End of the World” ήταν και end of the show. Beast in Black σας αγαπάμε, σας θέλουμε πίσω, θέλουμε δισκάρα να τα σπάει και δεν είμαστε καλά.
Μισή ωρίτσα ανάπαυση, νεράκι άφθονο και καθισιό για να βρούμε την καλύτερη θέση μετά για τους Blind Guardian. “The Ninth Wave” για αρχή, ακριβώς στις 21.15 και με πλήρη απαρτία των Γερμανών επί σκηνής. Όχι και η πιο συνηθισμένη επιλογή, αλλά ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι των τελευταίων δίσκων και που πρώτη φορά έβλεπα ζωντανά. Μοναδική ένσταση ότι τα δεύτερα φωνητικά δεν ακούγονταν και τα τύμπανα του Ehmke ήταν λίγο πιο μπροστά, καλύπτοντας κάπως τα υπόλοιπα όργανα. Η συνέχεια είχε επιλογές για όλα τα γούστα, με “Blood of the Elves” για τους πιο νέους, διαχρονικά “Nightfall” και “Time Stands Still (At the Iron Hill)” που όλους μας ενώνουν, “Tanelorn (Into the Void)” μέσα από το “At The Edge Of Time”, έναν δίσκο που μπορεί να μην χαίρει και τεράστιας εκτίμησης στο σύνολό του, αλλά έχει κάποιες δυνατές στιγμές και φυσικά την 14λεπτη εκτέλεση του "And Then There Was Silence" ως τη μεγαλύτερη έκπληξη και ικανοποίηση.
Περιττό να πούμε λεπτομερώς για την αμοιβαία αγάπη και αλληλεπίδραση μεταξύ κοινού και μπάντας. Αυτή η σχέση χτίστηκε πάνω σε πολύ γερά θεμέλια πριν πάρα πολλά χρόνια και δεν λυγίζει. Για αυτό και σε κομμάτια όπως το “A Past and Future Secret” βλέπεις πολλά γυναικεία μάτια βουρκωμένα, ενώ στο “Deliver Us From Evil” oι ταχύτητες ανεβαίνουν μονομιάς. Το “The Bard's Song - In the Forest” προκαλεί συνωστισμό, καθώς έβλεπες κύματα οπαδών που κάθονταν πιο πίσω να μαζεύονται όλο και πιο κοντά στη σκηνή και να συμμετέχουν ενεργά και στο “Valhalla”. Σύνθεση-σταθμός για κάθε συναυλία των Γερμανών, που όσο γυρίζει ο πλανήτης θα προκαλεί αντιδράσεις λατρείας. Έχουμε φτάσει αισίως τα 14 κομμάτια, διακοπή για μερικές ανάσες και “Into the Storm” για την τελική πτώση.
Φωνή στο τέρμα, αλλά δεν σταματάμε εδώ. Έχουμε “Lord of the Rings”, “Mirror Mirror” και η ώρα 23.25. Μιλάμε για γεμάτα 130 λεπτά, χωρίς πολλά λόγια, αλλά με περισσότερη μουσική. Power/heavy metal από ένα ηγετικό για το είδος συγκρότημα, που καμία έκπληξη δεν θα μου κάνει αν και του χρόνου επιστρέψει…σπίτι του. Και ο πάντα συμπαθής Hansi Kürsch, που πάντα μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τη χώρα μας, κάτι τέτοιο θα έχει κατά νου. Εύχομαι να αληθεύουν οι φήμες περί ηχογράφησης της συναυλίας και να έχουμε στα χέρια μας μελλοντική κυκλοφορία. Ένα χορταστικό διήμερο έλαβε τέλος, προσπερνάμε τα κακά, κρατάμε μόνο τις καλές στιγμές και στρέφουμε το βλέμμα μας στα καλύτερα που έρχονται.
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - John "Metalman" Photography & Light & Motion Photography
Comments
