Κάπου στην μικρή, ήσυχη και γραφική πόλη της Σιόν στην Ελβετία το 1987, αντί για τυρί και ρολόγια, δύο αδέρφια μεταλλάδες αποφάσισαν να βάλουν μπρος μια μπάντα που έμελλε να είναι πρωτοπόρα σε πολλά στη μουσική αυτή. Από τις πρώτες μπάντες στο black metal, με στυλ πιο mid tempo/doom επηρεασμένο σε σχέση με τις μηχανές γκαζόν που έπαιζαν οι περισσότεροι. Οι στίχοι τους είχαν occult θεματολογία σοβαρά μελετημένη όταν οι άλλοι πιθήκιζαν απλά με ορολογίες στην καλύτερη. Το ντεμπούτο τους Worship Him, ήταν η πρώτη κυκλοφορία της ιστορικής εταιρίας Osmose. Ήταν από τους πρώτους που ενσωμάτωσαν τα πλήκτρα στο είδος χωρίς να χάσουν χαρακτήρα ή να γίνουν λουκουμάδες. Προσχώρησαν σε industrial μονοπάτια και αντικατέστησαν το full set τυμπάνων με το κλαβιέ των synth συνδυασμένο με κάποια tom και πιατίνια δημιουργώντας ένα ιδιαιτέρο ηχητικά και οπτικά stage show. Το Ceremony Of Opposites είναι μέσα στους καλύτερους δίσκους του είδους, του metal γενικά, με ένα από τα πιο βλάσφημα εξώφυλλα ever, έγινε ένα από τα best selling albums της Century Media της εποχής, οπότε καταλαβαίνετε τι σημαίνει το συγκεκριμένο live στο οποίο οι Samael παρουσιάζουν ολόκληρο αυτόν τον δίσκο πρώτη φορά στη χώρα μας.
Την σκυτάλη της βραδιάς για αρχή είχανε οι Έλληνες DreamLongDead των οποίων line-up έχει μέλη από Invocation, Universe 217, Tenebrium, Infidel και κινούνται στον χώρο του doom/death με τα απαραίτητα funeral doom πλοκάμια να απλώνονται όπου χρειάζεται. Δύσκολη περίπτωση για το σανίδι το είδος, παρόλα αυτά μας παρουσίασαν στα 35 λεπτά περίπου του set τους 2 από το περσινό τους άλμπουμ Derelict και ένα από το πρώτο τους MadnessDeadGrave. Το στυλ τους είναι βαρύ, αβυσσαλέο, Λαβκραφτικό και αποπνικτικό με όποια "ακίνητα" ονόματα ξέρεις να σου περνάνε στο νου όπως, Cathedral του Forest Of Equilibrium, The Wounded Kings (λόγω της χρήσης κάποιων εφέ), Thergothon (γιατί κάτω από όποια πέτρα θα τους βρείς), τους ανεπανάληπτους Winter (όταν “τσιμπάνε” ελάχιστα τις ταχύτητες), κάπου κάπου θα σου “σκάσει” στη μύτη η σαπίλα των Autopsy, Disembowelment, Esoteric μέχρι και πρώιμους My Dying Bride στη μέση του Carnage διέκρινα. Οι τύποι στην σκηνή δείχνανε να το γουστάρουνε φουλ και καταφέρανε να περάσουν την ατμόσφαιρα της μουσικής τους αλλά θα παίρνανε μεγαλύτερο credit πιστεύω σε κάποια μπάντα πιο κοντά στο ύφος τους μιας και είναι πιο “ιδιαίτερο” το κοινό στα αργόσυρτα ακούσματα. Οι οπαδοί που δεν τους ξέρουν σπεύστε χθες να τους τσεκάρετε.
Ήρθε η ώρα για τους αρχηγούς. Ένα intro με το βασικό θέμα του ομώνυμου κομματιού Ceremony Of Opposites, το sample του Crowley “A crown of thorns is still a crown” που κανονικά είναι στο Crown και πάμε για Black Trip με το κοπάνημα στο σβέρκο να βλέπω ότι θα σταματήσει μετά από 35 λεπτά τουλάχιστον. Οι Samael για όσους δεν το ξέρουν, είναι τρομεροί στη σκηνή. Ο Xy στα πλήκτρα πίσω στη θέση του drummer είναι ένα show μόνος του, κοπανώντας τα tom, χοροπηδώντας, χτυπιέται σαν να μην υπάρχει αύριο και είναι 50 φεύγα έτσι; Ναι δεν είναι hard touring μπάντα για αυτό μπορούν να τα δίνουν όλα. Ο αδερφός του Vorph απ’ την άλλη είναι αφιερωμένος την κιθάρα και στην αναλλοίωτη φωνή του μα δεν άφηνε ευκαιρία να ξεσηκώνει το κοινό να χτυπιέται ή να κουνιέται με ένα χαρακτηριστικό “φιδίσιο” στυλάκι που έχει. Παραμένει evil ακόμα και τώρα που το image του είναι πιο industrial. Οι υπόλοιποι αντίστοιχα δεν σταμάτησαν να “δίνουν πόνο” και φαινόταν ότι καραγούσταραν αφού, όπως είναι φυσικό, το κοινό ανταποκρίθηκε άμεσα με την ενέργεια που είχαν και πώς να μην, όταν έχεις έναν τέτοιο ογκόλιθο στη δισκογραφία σου αλλά και γενικά το στυλ τους είναι για το σανίδι! Heavy κιθάρες, mid tempo ταχύτητες, πορωτικά ριφ, ατμόσφαιρα μαύρης τρύπας, συνθέσεις μικρές και ουσιώδης, ότι πρέπει δηλαδή. Είπαμε δεν είναι τυχαίοι. Τι να αναλύσω τώρα για το Celebration Of The Forth, το Son Of Earth, το Mask Of The Red Death, το Flagellation που νιώθεις ένα φραγγέλιο να σου σκίζει την σάρκα ή το υπερβλάσφημο To Our Martyrs για το οποίο είχανε φάει κάτι ban τότε; Όλα είναι ένα και ένα, μα το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ενώ κυκλοφόρησαν το 1994 ακούγονται λες και βγήκανε χθες. Η ουσία της διαχρονικότητας. Πήρανε το θριαμβευτικό χειροκρότημα όταν ολοκληρώσανε με το ομώνυμο του δίσκου και ήρθε η ώρα για μια ανάσα που δεν κράτησε πολύ μιας και το μπάσιμο του Rain δεν μας άφησε πολλά περιθώρια. Τίμησαν το Solar Soul με το γνωστό Slavocracy, μας παρουσίασαν την καινούρια κομματάρα τους με τίτλο Black Matter Manifesto με τις ψαρωτικές ταχύτητες της, μας εξέπληξαν ευχάριστα εμάς τους παλιούς οπαδούς με την επιλογή του τελευταίου από το Blood Ritual, …Until Chaos, δεν περίμενα να παίξουν κάτι από το υποτιμημένο Eternal αλλά μας δώσανε ένα Year Zero οπότε καταλαβαίνετε τα άλατα σε όλη την σπονδυλική στήλη διαλύθηκαν. Από το υπέρτατο Hegemony ακούσαμε επίσης το Samael και το αγαπημένο μου Black Supremacy το οποίο δεν το βλέπω να φεύγει στο μέλλον από το σετ τους. Μας αποχαιρέτησαν με το My Saviour, από την έτερη δισκογραφική τους σφραγίδα του Passage, βγάλανε την φωτογραφία τους με το κοινό και αποχώρησαν αφήνοντας συντρίμμια πίσω τους. Ναι ισχύει, είχανε κάποια θεματάκια με τον ήχο τους, που ήταν λίγο “μπουκωμένος” σε σημεία αλλά εμένα δεν με ενόχλησε ίσα ίσα προσέθετε στο διαστημικό χάος τους. Ναι ισχύει, δεν ακούσαμε Rebellion, Shinning Kingdom, Into The Pentagram, Ε ΚΑΙ; Πήραμε όλο το Ceremony Of Opposites ξαναλέω, τι άλλο θέτε δηλαδή;
Κυρίαρχοι! Μην τους ξαναχάσετε…
Setlist:
Invictus (Intro)
Black Trip
Celebration Of The Forth
Son Of Earth
Till We Meet Again
Mask Of The Red Death
Baphomet’s Throne
Flagellation
Crown
To Our Martyrs
Ceremony Of Opposites
Passage (Intro)
Rain
Slavocracy
Black Matter Manifesto
Until Chaos
Year Zero
Samael
Black Supremacy
My Saviour
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Κατερίνα Μήτικα @mitica_photography
Comments
