Απίστευτο το πως περνάνε τα χρόνια αλλά του χρόνου συμπληρώνονται 30 χρόνια από την γνωριμία μου με τους Μαγυάρους Sear Bliss, μέσω του κορυφαίου και μνημειώδους ντεμπούτου τους. Το “Phantoms” του τιμημένου και σωτήριου 1996 παραμένει μέχρι και σήμερα ένα σοκαριστικά υπέροχο άλμπουμ ατμοσφαιρικού black metal, όπως ποτέ δεν είχε ακουστεί ως τότε. Θυμάμαι ακόμα να έρχομαι σε επαφή με το όνομα τους πριν βγει ο εν λόγω δίσκος, με το θρυλικό demo “The Pagan Winter”, και ακούγοντας τελικά το άλμπουμ κατάλαβα γιατί είχε γίνει αυτός ο ντόρος. Με το είδος στα ντουζένια του και σε μια εποχή που ήταν ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση να βγαίνουν σπουδαίοι ως και αξεπέραστοι δίσκοι, οι Ούγγροι συνέχισαν αυτή την πανέμορφη πορεία τους, άκρως ξεχωριστή ηχητικά και ξεροκέφαλη αισθητικά, και πέρυσι μας πρόσφεραν το 9ο άλμπουμ τους και ένα από τα καλύτερα της πολυετούς καριέρας τους. Το “Heavenly Down” μπορεί να άργησε 6 χρόνια μετά το “Letters From The Edge”, αλλά αποζημίωσε όλους όσους τους αγαπούσαν και η ανακοίνωση του ερχομού τους ξανά μετά τις κολλητές εμφανίσεις τους το 2019 και το 2020 που μας είχαν καταπλήξει, μόνο ως ευχάριστο γεγονός αντιμετωπίστηκαν, έστω κι αν ο κόσμος δυστυχώς δεν τους τίμησε όπως έπρεπε.
Άνοιγμα και μάλιστα ποιοτικότατο στη συναυλία είχαμε με τους Drama Noir που το έφερε έτσι η συνθήκη να τους παρακολουθήσω για πρώτη φορά ζωντανά. Από την πρώτη στιγμή με την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους “Princess Airam” το 2018, η παρέα του Mephisto ως κύριου συνθέτη και ιθύνοντα νου, έδειξε τις προθέσεις της και αποτελεί σίγουρα μια από τις πιο ποιοτικές μπάντες των τελευταίων ετών στη χώρα μας. Παίζουν ένα πολύ ωραίο μείγμα καθαρά Ελληνικής παλιάς υφής death/black με τον ήχο να τους κάνει το χατήρι και να είναι ιδιαίτερα ογκώδης, ενώ και η ομαδάρα γύρω από τον Μephisto είναι σε φοβερή κατάσταση. Ο Tenevris ειδικά στα φωνητικά έχει τα νεύρα του και καλά κάνει (μου είπε ο άνθρωπος ότι δουλεύει ως σεφ στην Κρήτη, ΑΠΟΛΥΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΟΣ) και με την εκφραστική φωνή του γεμίζει το χώρο με το παραπάνω. Με rhythm section να αποτελείται από τους γνωστούς, μη εξαιρετέους και Διόσκουρους σχεδόν με τόσες φορές που έχουν συνεργαστεί Darkface στο μπάσο και Yngve στα τύμπανα, παίζουν κάτι παραπάνω από μισή ώρα και ζεσταίνουν τον κόσμο με την παρουσία τους.Πολύ δεμένοι και έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να ανεβάσουν το τέμπο, είναι μπάντα που πρέπει να βλέπουμε πιο συχνά στις σκηνές.
Οι Sear Bliss όπως με είχαν προετοιμάσει και τα παιδιά από τους Drama Noir, είχαν τις προδιαγραφές να βγάλουν σπουδαίο ήχο όπως και έγινε άμεσα αντιληπτό στο Piraeus Club Academy. Mε την ηγετική μορφή του András Nagy στο κέντρο της σκηνής με το μπάσο του και την χαρακτηριστική φωνή του, δε μπορεί να πάει τίποτα λάθος. Όταν σου πετάνε και το “The Pagan Winter” αρκετά νωρίς, ενώ το σετ αποτελείται από σχεδόν μισό “Phantoms” και η εμφάνιση τους τελικά ξεπερνάει τα 80’ επειδή παίξανε τόσο καλά ξανά που το κοινό τους ζήτησε πίσω, θεωρώ ότι οι ηρωικοί οπαδοί τους που δώσανε το παρόν φύγανε υπερπλήρεις στο τέλος. Η ίδια η μπάντα τόνισε πόσο αγαπάει την Ελλάδα και μνημόνευε εκείνη την ιστορική πρώτη τους συναυλία στο Crow το 2019 σαν να ήταν χθες. Τα κομμάτια του “Heavenly Down” ακούγονται υπέροχα ζωντανά και δένουν υπέροχα με το υπόλοιπο παρελθόν τους, ενώ παίξανε και κομμάτια που όπως ανέφεραν δεν παίζουν και πολύ συχνά, ειδικά το κλείσιμο -το οριστικό στο encore- με το “Glory And Perdition” ήταν το κάτι άλλο πραγματικά. Τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, ετοιμάζονται ήδη να δώσουν το παρόν και στο Horns Up Festival στα Τρίκαλα όπου φαντάζομαι θα καταπλήξουν.
Και οι 5 τους είναι υπέροχοι πάντως. Πέραν του ηγέτη Nagy, η μεγάλη μορφή δίπλα του παραμένει ο τρομπετίστας Zoltán Pál που με το φοβερό του στυλάκι κοπανιέται ακάθεκτος όσο δεν παίζει και το ζει πάντα λες και θα είναι η τελευταία συναυλία που θα δώσει. Ο Gyula Csejtey στα τύμπανα τα σπάει πραγματικά, ενώ ο νέος κιθαρίστας Márton Kertész έχει ήδη δείξει ότι έχει δέσει δίπλα στον παλιό Zoltán Vigh και δίνουν φοβερό όγκο. Η ανθεκτικότητα των Sear Bliss 30κατι χρόνια μετά, ο τρόπος με τον οποίο διατηρούν την ποιότητα τους δισκογραφικά αλλά την μεταφέρουν και ζωντανά και το πόσο τίμια συμπεριφέρονται στο κοινό τους, εκτιμώντας και το τελευταίο χειροκρότημα που λαμβάνουν λες και παίζουν σε 50.000 άτομα, είναι παράδειγμα προς μίμηση πραγματικά. Άψογοι παικτικά, τρομεροί ηχητικά, έδειξαν ότι αντιμετώπισαν τον όλο ερχομό τους στη χώρα μας άκρως επαγγελματικά κι αυτό τους δίνει ακόμα περισσότερους πόντους σε όλους όσους ήταν εκεί. Σαφώς είναι κρίμα να μιλάμε για κοινό που δεν ήταν καν τριψήφιο, αλλά πιστέψτε με, από τους παρευρισκόμενους ουδείς έδωσε δεκάρα γιατί το διασκέδασαν όλοι στον υπερθετικό βαθμό. Οι Ούγγροι έφυγαν μέσα στο χαμόγελο και με ψηλά το κεφάλι, ξέροντας ότι τα είχαν δώσει όλα. Τι άλλο να ζητήσουμε;
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεοπουλος
Comments
