Εναλλακτική ψυχεδελική συναυλιακή εμπειρία από 3 υπέροχα ελληνικά συγκροτήματα
Οι φίλοι και φίλες αναγνώστες/τριες των ανταποκρίσεων μου, αλλά και των περισσότερων συναδέλφων στο Rock Overdose θα έχουν προσέξει πως προσπαθούμε (στον βαθμό που μπορούμε) να αναδείξουμε αξιόλογα και ποιοτικά συγκροτήματα ελληνικά και ξένα διαφόρων μουσικών ιδιωμάτων, τα οποία όμως για διάφορους λόγους δεν χρήζουν της καταξίωσης και αποδοχής που αρμόζει στην μουσική τους ποιότητα. Μια τέτοια περίπτωση είναι και οι Spinball. Αξιολογότατο συγκρότημα εναλλακτικού rock με σχεδόν 20 χρόνια ζωής και με 3 κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους: Roger’s Fable (2011), Shadows (2015) και Glow (2022). Στην εν λόγω συναυλία πλαισιώθηκαν από 2 άλλα επίσης αξιόλογα αλλά νεώτερα συγκροτήματα αντίστοιχου ιδιώματος, τους Element Zero και Secular Upheaval.
Προσήλθα στην Αρχιτεκτονική κατά τις 20:15 δεδομένου ότι η συναυλία θα ξεκινούσε στις 20:30. Υπήρχε ήδη ένας σημαντικός αριθμός θεατών, αλλά το εν λόγω club είναι μεγάλο και δύσκολα γεμίζει. Η συναυλία όντως ξεκίνησε λίγο μετά τις 20:40 με τους Secular Upheaval, οι οποίοι δεν είναι ένα συνηθισμένο συγκρότημα. Ξεκινώντας από το ασυνήθιστο όνομα τους, το οποίο σημαίνει «κοσμική αναταραχή» και αναφέρεται σε μια περίοδο σημαντικών κοινωνικών, πολιτικών και πολιτισμικών αλλαγών που συνεπάγεται μείωση της θρησκευτικής επιρροής και στροφή προς μη θρησκευτικές αξίες και θεσμούς, όπως πολιτικές επαναστάσεις, οικονομική αστάθεια και νέες ιδεολογίες. Όταν στο δελτίο τύπου διάβασα ότι πρόκειται για «ένα τετραμελές ροκ [σ.σ.: progressive εναλλακτικό rock] συγκρότημα που δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2022 και αποτελείται από μία ντράμερ, μία τραγουδίστρια και δύο μπασίστες», σκέφτηκα τι γίνεται εδώ; Που είναι η κιθάρα; Είχα παρακολουθήσει συναυλία αντίστοιχου συγκροτήματος, των Αυστραλών The Omnific, οι οποίοι δεν είχαν ούτε καν φωνητικά (https://rockoverdose.gr/tesseract-novelists-the-omnific-gagarin205/). Γενικά συγκρότημα χωρίς κιθάρα είναι κάτι ασυνήθιστο και ήμουν περίεργος να δω πως θα ακουγόταν και ζωντανά. Λοιπόν, αν κάποιος τους άκουγε μόνο, χωρίς να τους βλέπει, η απουσία της κιθάρας δεν θα ήταν αισθητή. Ο Κωνσταντίνος (ο μόνος άνδρας στο συγκρότημα) είχε εγκαταστήσει ένα σύστημα από πεταλιέρες και ουσιαστικά είχε μετατρέψει το μπάσο του σε κιθάρα! Προφανώς και δεν έπαιζε μόνο ρυθμικά μέρη, αλλά και κιθαριστικά στο μπάσο, ενώ η Ντόρα έπαιζε τα πιο ρυθμικά στο πεντάχορδο μπάσο της. Τον ρυθμό συμπλήρωνε η πολύ συνεπής στα τύμπανα Δήμητρα. Όσον αφορά τα φωνητικά η ψιλή φωνή της Χρυσής, έδινε ένα ιδιαίτερο τόνο, ενώ εμφανισιακά έμοιαζε με την γερμανίδα τραγουδίστρια Sandra Ann Lauer στα νιάτα της.
Ξεκίνησαν με ένα σερί 3 τραγουδιών (“Formol”, “Corridors” και “Shadows”) από την μοναδική μέχρι στιγμής κυκλοφορία τους, το πρόσφατο κυκλοφορηθέν (5/2025) ομώνυμο ΕΡ τους. Με αυτά ξεσήκωσαν το κοινό, εντός του οποίου υπήρχαν και αρκετοί φίλοι της μπάντας. Ακολούθησε η διασκευή του γνωστού “Meds” των Placebo, ενδεικτική των επιρροών τους, η οποία φάνηκε ότι άρεσε πολύ στο κοινό. Για τα δεδομένα νέου συγκροτήματος έπαιξαν αρκετή ώρα (~ 53’) και στο διάστημα αυτό προφανώς έπαιξαν και τα 5 τραγούδια του ΕΡ, καθώς και άλλα ακυκλοφόρητα τραγούδια ενδεχομένως για πρώτη φορά ζωντανά, καθώς και 3 διασκευές. Προς το τέλος, νομίζω στο “Within my Room” ο Κωνσταντίνος ήρθε στην άκρη της σκηνής, προσεγγίζοντας προς το κοινό, χαροποιώντας τους οπαδούς της μπάντας. Το σετ ολοκληρώθηκε κατά τις 21:35 και συμπερασματικά θα συμφωνούσα με την δική τους περιγραφή για την μουσική τους: «progressive rock συγκρότημα γνωστό για τον πειραματικό ήχο του που ωθεί τα όρια της συμβατικής ροκ».
Secular Upheaval setlist
01 Formol
02 Corridors
03 Shadows
04 Meds (διασκευή Placebo)
05 Guilt
06 Stay Until
07 Death's Rejection
08 Ocean
09 Tainted Love (διασκευή Soft Cell) / Show me how to live (διασκευή Audioslave)
10 Within my Room (iop)
11 Cauldron of Love
Μετά το πέρας του σετ των Secular Upheaval βγήκα για λίγο έξω (δεν έλειψα ούτε 10’ με το ρολόι) και όταν επέστρεψα ήδη έπαιζαν οι πρώτες νότες του “Last Warble”. Είναι απίστευτο το πόσο γρήγορα ξεστήθηκε και στήθηκε η σκηνή, μαζεύτηκαν οι παλιές πεταλιέρες και προσαρμόστηκαν οι νέες! Έχω πάει σε εκατοντάδες συναυλίες, αλλά τέτοια ταχύτητα προετοιμασίας σκηνής δεν έχω ξαναδεί. Αυτό ήταν ένα από τα θετικά της διοργάνωσης.
Μεταξύ Secular Upheaval και Element Zero υπάρχουν κάποιες αντιστοιχίες. Ούτε οι Element Zero είναι ένα συνηθισμένο συγκρότημα. Το όνομα τους είναι εμπνευσμένο από την χημεία, ως το «στοιχείο μηδέν» που συμβολίζει ένα υποθετικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 0, αποτυπώνοντας την αίσθηση της μουσικής τους ως ένα ανεξερεύνητο σύνορο. Μουσικά κινούνται και αυτοί στον ευρύτερο χώρο του alternative rock, αλλά με metal στοιχεία και γυναικεία φωνητικά αντλώντας έμπνευση από ένα ευρύ φάσμα επιρροών. Δημιουργήθηκαν γύρω στο 2020 και έχουν κυκλοφορήσει πρόσφατα (1/2025) το ΕΡ “A Place in the World”, καθώς και 5 singles. Σαφώς πιο δυναμικοί (και «κιθαριστικοί») από τους Secular Upheaval, θα έλεγα κάτι σαν τους μεταλλική εκδοχή των Evanescence. Και αυτοί ξεκίνησαν με ένα σετ 3 τραγουδιών από το ΕΡ τους (“Last Warble”, “Paradigm Shift”, “Matter of Light”), τα οποία άρεσαν πολύ στο κοινό. Εκτός από όλα τα τραγούδια του ΕΡ έπαιξαν όλα τα singles, ένα ακυκλοφόρητο (Laminar Flow), καθώς και 2 διασκευές.
Η αιθέρια φωνή της Κορίνας έδινε μία διαφορετική αίσθηση, όμως το γεγονός ότι η φωνή της μοιάζει ή προσπαθεί να μοιάσει στην Amy Lee θα έλεγα ότι είναι ένα μικρό μειονέκτημα. Στα αξιοσημείωτα ήταν η διασκευή του πασίγνωστου “Silence” (των new-age, electronic, trance ambient Delerium). Έκαναν ριζική αναμόρφωση του τραγουδιού, μόνο σε κάποια σημεία στο ρεφρέν το αναγνώρισα. Του έδωσαν μία άλλη διάσταση και τα solos από τον Tony στο τέλος θύμιζαν τους παλιούς καλούς Anathema, ενώ η φωνή της Κορίνας (απελευθερωμένη από το στυλ Amy Lee) «ζωγράφιζε». Με την ευκαιρία να αναφέρω ότι ο Tony ήταν πολύ καλός χειριστής της κιθάρας, όπως και οι υπόλοιποι μουσικοί στα όργανα τους: ο Jimovee στο μπάσο (ο οποίος φορούσε μπλουζάκι Dark Throne, όμως έπαιζε εναλλακτικό ροκ) και ο Jacob στα drums (με το χαρακτηριστικό καπελάκι και τα γένια έμοιαζε περισσότερο με μέλος groove metal ή stone rock συγκροτήματος). Μου έκανε εντύπωσε ότι έχουν αρκετές επιρροές από την φυσική και χημεία, όπως το εξώφυλλο του ΕΡ, τίτλοι τραγουδιών, π.χ. “Laminar Flow” (= στρωτή ροή). Για το τέλος άφησαν τα 2 (κατ΄εμέ) καλύτερα singles τους: “The Chains” και “Outcast”. Σε ~ 50’ που διήρκησε το σετ τους έπαιξαν 11 τραγούδια και δεν νομίζω να άφησαν κάποιον ακροατή παραπονεμένο.
Element Zero setlist
01 Last Warble
02 Paradigm Shift
03 Matter of Light
04 Pet (διασκευή A Perfect Circle)
05 Winter Sun
06 Laminar Flow
07 Fire!
08 Silence (διασκευή Delerium)
09 When Everything is Lost
10 The Chains
11 Outcast
Οι Spinball πορεύονται εδώ και 19 χρόνια με σταθερό άξονα τους Νίκο Καρατζίδη στα φωνητικά και Παναγιώτη Τσεβρένη στην κιθάρα, ενώ για τους υπεύθυνους του ρυθμού (μπάσο και drums) έχουν περάσει κατά καιρούς διάφοροι μουσικοί από τις θέσεις αυτές. Στην συγκεκριμένη συναυλία ήταν ο Γιώργος Τσάλης και ο Δημήτρης Τσάρνος αντίστοιχα.
Διάλειμμα (πάλι ~ 10’) για τους αποψινούς headliners, τους Spinball και ήδη παρατηρήθηκε αλλαγή των θεατών στις μπροστινές θέσεις. Οι fans των 2 προηγούμενων συγκροτημάτων μετακινήθηκαν προς τα πίσω προκειμένου να συνομιλήσουν με μέλη των συγκροτημάτων, ενώ μπροστά ήρθαν οι περισσότερο προσκείμενοι προς τους Spinball θεατές και κάπως μεγαλύτερης ηλικίας, όπου εντός αυτών υπήρχαν αρκετές γυναίκες (ενδεχομένως σύζυγοι, σύντροφοι, μέλη οικογενειών, φίλες, κτλ) μελών της μπάντας, ενώ υπήρχαν και μερικά παιδάκια με ακουστικά (υποθέτω πως θα ήταν των μελών του συγκροτήματος). Το σετ των Spinball ξεκίνησε γύρω στις 22:45. Η συναυλία τους ήταν απολαυστική ακόμη και για κάποιον που δεν ήταν πολύ ένθερμος υποστηρικτής του είδους. Έπαιξαν με πάθος και υποστήριξαν με τον καλύτερο τρόπο επί σκηνής τα τραγούδια τους. Ο αεικίνητος Νίκος Καρατζίδης εμφανισιακά έμοιαζε στον μακαρίτη Brad Delp των Boston, ενώ πήγαινε πέρα δώθε χοροπηδώντας συχνά - πυκνά στην σκηνή. Αυτό σε συνδυασμό με κάποια «ου-ου» που τραγούδησε σε κάποια μέρη μου θύμισαν το “Song 2” των Blur. Ενώ σε άλλα σημεία μου θύμισαν το πάλαι ποτέ ελπιδοφόρο εγχώριο συγκρότημα ιδίου ιδιώματος, τους Mary’s Flower Superhead, οι οποίοι είχαν κάνει πάταγο το 2010 με το “Sway”, όμως δυστυχώς δεν είχαν την ανάλογη συνέχεια, σε αντίθεση με τους Spinball, των οποίων η ποιότητα των συνθέσεων είναι σταθερή στον χρόνο (εμπνευσμένη και πρωτότυπη). Εάν κάποιος δεν τους έχει ακούσει (το προφανές θα ήταν να τους ακούσει από τις γνωστές πλατφόρμες) και θα ήθελε μία περιγραφή της μουσικής τους θα τους περιέγραφα ως «τσαμπουκαλεμένο» alternative rock με στοιχεία indie rock, αρκετής ψυχεδέλειας και ολίγον Sabbath-ικό doom!
Κάπου στην μέση του σετ ο Νίκος εξέφρασε τις ευχαριστίες του προς το κοινό για την παρουσία του, προς τους συντελεστές της συναυλίας, τα υπόλοιπα συγκροτήματα και με αφορμή την πώληση των 2 τελευταίων κυκλοφοριών τους σε βινύλιο (όχι σε CD) στο merchandise, είπε ότι χάρηκε πολύ (ήθελε να χοροπηδήσει από την χαρά του) που σε κάποιο δισκάδικο πέτυχε τις 2 αυτές κυκλοφορίες. [σ.σ.: Καλά, τόσο δυσεύρετες είναι?]. Επίσης ανακοίνωσε ότι κάτι ετοιμάζουν του χρόνου για τα 20χρονα τους. Ολοκλήρωσαν το σετ τους με το ψυχεδελικό “Glow”, όπου στο τέλος ο Παναγιώτης άφησε την κιθάρα του ανάποδα στο πάτωμα να «ουρλιάζει» για κάποιο διάστημα. Συνολικά στα 60’ του σετ τους έπαιξαν 10 τραγούδια, σχεδόν ολόκληρο το τελευταίο τους άλμπουμ “Glow” (εκτός από το “In the Stack”), 3 τραγούδια από το “Shadows” και κανένα από το πρώτο τους! Προσωπικά πιστεύω ότι θα μπορούσαν να έπαιζαν έστω ένα τραγούδι π.χ. το “Roger's Fable” ή το “You Failed Me”.
Συνοψίζοντας, στα θετικά της διοργάνωσης ήταν η φιλική ατμόσφαιρα του club, η περίπου ίση κατανομή του χρόνου και για τα 3 συγκροτήματα (50’ - 60’ έκαστο), ο καλός ήχος και το μικρό διάστημα αλλαγής συγκροτημάτων. Το μόνο αρνητικό ήταν ο φωτισμός. Επαγγελματίες φωτογράφοι που είχαν παρευρεθεί πρόσφατα σε συναυλίες στο εν λόγω club μου είχαν πει ότι τα φώτα πάνω από την σκηνή υπολειτουργούσαν και αυτό θα ήταν πρόβλημα για την φωτογράφιση. Με την άφιξη μου εκεί πληροφορήθηκα ότι ευτυχώς υπήρχε μία σειρά μικρότερων φώτων που θα φώτιζε επαρκώς. Και ενώ στα 2 πρώτα συγκροτήματα ο φωτισμός ήταν ικανοποιητικός, στους Spinball υπήρξε σχετική συσκότιση, οι φωτογράφοι ζορίζονταν και το αποτέλεσμα ενδεχομένως να μην είναι το επιθυμητό. Αυτό όμως ήταν πταίσμα. Η μεγάλη εικόνα ήταν άκρως θετική προερχόμενη από το πάθος και τον ενθουσιασμό και των 3 συγκροτημάτων να αναδείξουν την μουσική τους επί σκηνής δημιουργώντας και αντίστοιχα εισπράττοντας ζεστή ατμόσφαιρα από το σχετικά μικρό (για την ποιότητα των συγκροτημάτων) αλλά φανατικό κοινό. Ο πήχης μπήκε ψηλά και δημιουργήθηκαν προσδοκίες για ενδεχόμενη μεγάλη επετειακή συναυλία των Spinball το 2026. Αναμένουμε!
Spinball setlist
01 The Dirge
02 The Milk
03 Let It Go
04 Forever
05 Shadows
06 32
07 Seagulls
08 Betty K.
09 Lower
10 Glow
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
