Γνωρίζετε ποια ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ του εργάζομαι και του δουλεύω; Σίγουρα οι περισσότεροι θα απαντήσετε ότι πρόκειται για το ίδιο πράγμα, είναι η ίδια ερμηνεία και όμως λάθος απάντηση. Το δουλεύω είναι ότι κάνω κάτι από ανάγκη για να βγάλω χρήματα, να φροντίσω τον εαυτό μου ή την οικογένεια μου, για ένα πιάτο φαί, ένα κρεβάτι και ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μου, μ’ αρέσει δεν μ’ αρέσει. Ενώ εργάζομαι σημαίνει ότι κάνω κάτι καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου, που μου δίνει νόημα, με κάνει να χαίρομαι τη κάθε στιγμή, το κάθε δευτερόλεπτο, ακόμα και αν χρειαστεί να περάσω από όλα τα εμπόδια του κόσμου και αν τα φέρει η τύχη θα έχω και οικονομικό κέρδος ή μπορεί και όχι, αλλά χαμένος δεν θα βγω. Ξέρετε κάποιον άνθρωπο που να ξέρει πολύ καλά αυτή τη διαφορά; Θα σας πω εγώ τέσσερα άτομα, τους Suicidal Angels.
Μέσα σε έξι χρόνια τέσσερις δίσκοι, μέσα σε έξι χρόνια πρόοδος στους μουσικούς τους ορίζοντες, ναι στο thrash για αυτούς που θα απορήσουν «μα είναι δυνατόν στο thrash metal να υπάρξει πρόοδος;». Κάθε νέος δίσκος είναι ακόμα υψηλότερου επιπέδου από τον τελευταίο και το φετινό “Bloodbath” όχι μόνο είναι καλύτερο από τις προηγούμενες δουλειές τους, όχι μόνο αναπνέει με thrash(ος), αλλά πάνω από όλα όταν θα έρθει η ώρα να το ακούσετε και το ακούσετε, θα θέλετε αυτό το άλμπουμ να ηχεί ξανά και ξανά στα αυτιά σας, θα είστε στο σημείο που θα λέτε «πω ρε μάγκα μου τι κομμάτια είναι αυτά!» και δεν λέω μεγάλα λόγια για να καλοπιάσω την μπάντα, δεν το έχω κάνει ποτέ μου και ούτε πρόκειται να το κάνω.
Λοιπόν ξεχάστε τις επιρροές, έχετε μπροστά σας τους Suicidal Angels και μόνο, έχετε αυτήν την ελληνική μπάντα να παίζει φρέσκο thrash όπως ακούστηκε κάποτε, ναι παίρνουν την παράδοση και με το θέλω τους φτιάχνουν το μέλλον. Τα riff των “Bloodbath” & “Moshing Crew” είναι κοφτερά, σε αιχμαλωτίζουν, σε πείθουν, είσαι έτοιμος να χτυπηθείς, ακόμα και αν τριγυρνάς μόνος μέσα στο δρόμο τη νύκτα. Ανελέητα χτυπήματα και δεν είναι μόνο αυτά, νιώσε την αλλαγή τριών riff μέσα σε μια εισαγωγή, αυτή του “Morbid Intention To Kill”, όλεθρος. Ετοιμάσου να πηγαίνεις το κεφάλι σου πάνω κάτω, πάνω κάτω στο ρυθμό του “Legacy Of Pain” και το χαμόγελο σου να γίνεται ακόμα πιο διάπλατο όταν ακούς τη φωνή έκπληξη στο κομμάτι, του Karl Willets των Bolt Thrower, ναι ρε μαγκιά τους που το έκαναν και το επιτυχές αποτέλεσμα είναι η τρισμέγιστη απόδειξη.
Που ‘στε παίδες… έχει και συνέχεια. Μπορεί μια μελωδία να συνδυαστεί με μία άκρατη επιθετικότητα; Βεβαίως! Η άκρως εθιστική εισαγωγή του “Chaos (The Curse Is Burning Inside), είναι το ελάχιστο φως του ήλιου που πάει να αναδυθεί μέσα από τη συννεφιά, ενώ εσύ περπατάς στο δρόμο χωρίς κτήρια γύρω σου, όμως ο άνεμος στο ψιθυρίζει, δεν πρόκειται να κρατήσει για πολύ η χαρά σου και εκεί δέχεσαι την καταιγίδα στο riff, τρέχεις να προστατευτείς, αλλά άδικος κόπος… Μέσα σε όλο αυτό το πάθος υπάρχει και η απόδειξη της ανεπτυγμένης τεχνικής των μελών της μπάντας, του σφιχτού και σίγουρου παιξίματος τους, αυτά θα τα καταλάβετε οριστικά στο 6λεπτο “Bleeding Cries” και δεν σας κρύβω μάλιστα ότι έχει και εμφανή στοιχεία τεχνικού παιξίματος, αλλά ελάχιστα και στη δόση που πρέπει, έτσι για να μην παραπονεθούν τα άλλα κομμάτια του δίσκου. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εσείς μια φορά παραπονεμένοι δεν θα μείνετε από αυτό που θα ακούσετε, θα χτυπιέστε από τη χαρά σας, θα χαμογελάσουν μέχρι και τα αυτιά σας! Τα παιδιά, το ποιοι είναι, το αποδεικνύουν κάθε μέρα, όταν τους ακούς μέσα από τους δίσκους τους, όταν τους βλέπεις στη σκηνή, έχουν μπόλικο μέλλον και θα κάνουν αυτό που εκείνοι ξέρουν καλύτερα.
Κάτι τελευταίο, Νίκο και Πάνο, έτσι και οι κιθάρες είχαν ψυχή, θα σας έκαναν μήνυση για βιασμό εν βρασμώ. Τις αποτελειώσατε, τα solo είναι χάρμα και αυτό το τρέμολο ρε παιδί μου σπάσε το, το άτιμο!
Για το RockOverdose.gr: Γιάννης “Dr.Feelgood” Κουτσουσίμος
Comments
