Ανταπόκριση: THE EX, Lungs @ Gazarte, Αθήνα (02/11/2025)

Είχαν αρκετό καιρό να εμφανιστούν από τα μέρη μας οι Τhe Ex και πραγματικά ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί, μιας και διαθέτουν φανατικό κοινό που τους ακολουθεί χρόνια. 9 έτη μετά την τελευταία τους εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη και 13 από την αντίστοιχη της Αθήνας θα επέστρεφαν επιτέλους για ένα τριήμερο tour, το οποίο θα συμπεριλάμβανε και τη Λάρισα, ώστε να υπενθυμίσουν γιατί 46 χρόνια μετά την ίδρυση τους παραμένουν επίκαιροι και δραστήριοι όσο ποτέ.

Με τα δύο shows σε Λάρισα και Θεσσαλονίκη ήδη πίσω τους και με το feedback να μιλάει για περίφημα πράγματα, κατηφορίσαμε την περασμένη Κυριακή προς τον πάντα φιλόξενο χώρο του Gazarte Ground Stage, ώστε να εξακριβώσουμε ως άλλοι μουσικοί ντετέκτιβ αν οι πηγές μας στάθηκαν αξιόπιστες.

Tο ρόλο να μας αποπροσανατολίσουν από την αποστολή μας είχαν αναλάβει οι Αθηναίοι Lungs και προς στιγμήν θα πω ότι τα κατάφεραν σε ικανοποιητικό βαθμό. Η επηρεασμένη κυρίως από την απέναντι μεριά του Ατλαντικού ψυχεδέλεια τους άπλωσε όμορφα στο χώρο, οι κιθάρες τους όχι ιδιαίτερα θορυβώδεις, δίνοντας ελεύθερο πεδίο στο μπάσο να νοστιμίσει τα κομμάτια, ενώ η ύπαρξη έξτρα κρουστών πρόσφερε μια tribal, σχεδόν μυστικιστική υφή στον ήχο τους. Τα prog έμπνευσης διπλά φωνητικά από τους κιθαρίστες, αλλά και οι όποιες ελληνικές παραδοσιακές επιρροές είχαν εγκολπωθεί ομαλά στις συνθέσεις τους, ενώ ο κάπως weirdo frontman τους, πουλούσε πειστικά την παρουσία του. Διέθετε και ικανότατη φωνή εδώ που τα λέμε, η οποία μπορούσε να ανταπεξέλθει με την ίδια άνεση σε συμβατικές και μη τραγουδιστικές φόρμες.

Αν κάτι δεν κατάλαβα είναι ο λόγος που οι στίχοι τους είναι στα ελληνικά, αφού τα πάντα πάνω τους και κυρίως η προφορά φωνάζουν το αντίθετο. Ούτε την αιτία για την οποία επιλέχθηκαν ως support για τους Τhe Ex πολυκατάλαβα. Η αλήθεια είναι ότι κατά καιρούς έχουμε δει ακόμα πιο αταίριαστες επιλογές, τουλάχιστον αυτοί εδώ ήταν ωραία μπάντα. Θα προτιμούσα κάτι πιο post punk πάντως, για λόγους ομοιογένειας. Και τους Lungs να τους ξαναδώ κάπου μόνους τους· φαντάζομαι θα μου γίνει το χατίρι.

Το σύνθημα είχε δoθεί: “Forward In All Directions”! Για τους Τhe Ex τα παρελθοντικά πεπραγμένα τους διατηρούν την αξία τους αναλλοίωτη, αλλά παραμένουν παρελθοντικά. Οι Ολλανδοί πάντα θα ψάχνουν νέους τρόπους και δρόμους διαμέσου των οποίων θα οδηγήσουν τη μουσική τους σε καινούς θριάμβους, με έναν τρανταχτό τέτοιο να αποτελεί το φετινό “If Your Mirror Breaks”, το οποίο για τα επόμενα περίπου 48 λεπτά θα έπαιρνε σάρκα και οστά εμπρός μας.

Το να βλέπεις τη θρυλική τετράδα από το Amsterdam ζωντανά δε θα μπορούσα να το περιγράψω ως κάτι λιγότερο από έντονη εμπειρία. Τον Terry Hessels να κακοποιεί στην κυριολεξία την ταλαιπωρημένη του κιθάρα, χρησιμοποιώντας δέρματα από τύμπανα, μπακέτες, κούπες και οτιδήποτε άλλο εκτός από την πένα του, την οποία ελάχιστα μεταχειρίστηκε. Αντίθετα έβγαλε το μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης τους με κύριο εκφραστή του πάνω στην ταστιέρα τα γυμνά του δάκτυλα, κάτι που δεν έχω ξαναδεί ποτέ στα τόσα χρόνια που καλύπτω συναυλίες. Δάκτυλα που έπαιζαν τα πιο κουλά ακόρντα που μπορείς να φανταστείς, ατονικές φράσεις ή ακόμα και καθαρό θόρυβο. Κι όλα αυτά δεν ακούστηκαν δευτερόλεπτο άκυρα, αντίθετα βρίσκονταν σε αγαστό διάλογο με τα βαρύτονα θεμέλια της κυριολεκτικά σκουριασμένης κιθάρας του Andy Moor, αλλά και της πιο τυπικής κιθαριστικής προσέγγισης του Arnold De Boer.

Στο “The Wheel” είχαμε την ευκαρία να απολαύσουμε την εκφραστική φωνή της κομβικής πίσω από τα τύμπανα Katherina Bornefeld, ενώ το “Great!” επιβεβαίωσε τον τίτλο του ως ένα υπέροχο κλείσιμο για το κυρίως μέρος του set τους, με την instrumental “ουρά” του να αποτελεί ιδανική εξόδιο ακολουθία. Οι επευφημίες του κοινού επανέφεραν άμεσα το σχήμα στη σκηνή για δύο ακόμα συνθέσεις από την προηγούμενη δουλειά τους αυτή τη φορά, το “27 Passports”. “The Heart Conductor” και “Soon All Cities” ακούστηκαν για πρώτη φορά ενώπιον του αθηναικού κοινού σε δύο ψυχωμένες (ή μήπως psycho-μένες;) εκτελέσεις.

Καθώς συντονιζόμουν στην επιληπτική μελωδία του δεύτερου, σκεφτόμουν ταυτόχρονα πόσο πιο επίκαιροι φαντάζουν οι στίχοι του 7 χρόνια αργότερα. Παρ’όλα αυτά, θαυμαστές μπάντες σαν τους Τhe Ex έχουν τη δυνατότητα να μας προσφέρουν έστω και προσωρινή διέξοδο από μια πόλη και μια ζωή που μοιάζουν όλο και πιο ομογενοποιημένες και πνιγηρές. Το θέμα είναι αν έχει ουσιαστικά αλλάξει κάτι όταν σιγήσουν οι ενισχυτές. Τροφή για σκέψη.