ΛΥΤΡΩΣΗ! Μόνο έτσι μπορεί να περιγραφεί αυτό που ζήσαμε στο Gagarin μετά το ηχητικό φαλιμέντο στους Dark Tranquillity και την πίκρα που πήραμε και ακόμα να την ξεπεράσουμε. Ευτυχώς όμως που στα καπάκια γίνεται και κάτι σαν αυτό που είδαμε από τους Covenant (παιδιά συγνώμη, αυτό το The Kovenant δε μου πάει, θα μου επιτρέψετε να το αναφέρω όπως τους έμαθα) και ερχόμαστε στα ίσια μας. Η μέρα αυτή είχε σημειωθεί ως μέρα κλεισίματος εκκρεμοτήτων και εκπλήρωσης ενός μεγάλου απωθημένου, ειδικά για τους 40αρηδες και άνω σε ηλικία που πρόλαβαν τον πάταγο που έκανε το 2ο μνημειώδες άλμπουμ τους, “Nexus Polaris”. Πιστεύω ότι ούτε στο πιο αισιόδοξο σενάριο και φαντασία του καθενός δεν περίμεναν όσοι είχαν πάθει την πλάκα τους τότε, ότι θα ερχόταν η μέρα που θα τους βλέπαμε μετά από τόσο μεγάλο κενό (τελευταίο τους άλμπουμ ως The Kovenant το “S.E.T.I.” το 2022) και μάλιστα με τα 5/6 της αυθεντικής σύνθεσης του δίσκου, με μόνη αλλαγή στη θέση του Blackheart ο οποίος δυστυχώς έχει χάσει μεγάλο μέρος της ακοής του τον σπουδαίο Knut Magne Valle των Arcturus, με αποτέλεσμα η τωρινή σύνθεση των Covenant να αποτελείται κατά το ήμισυ από μέλη των Arcturus, προσθέτοντας τους Sverd και Hellhammer.
Τη συναυλία άνοιξαν τα δικά μας παιδιά, οι Euphrosyne, οι οποίοι αποτελούν τα τελευταία χρόνια μία από τις πιο ενεργές μπάντες, ειδικά συναυλιακά, οπότε είναι λίγο δύσκολο ως αδύνατο να μην τους έχετε πετύχει να παίζουν οπουδήποτε. Έχοντας κυκλοφορήσει το 1ο τους full-length “Morus” πριν ενάμιση μήνα περίπου και με την ανταπόκριση να είναι ιδιαίτερα θερμή, από όλες τις εμφανίσεις τους που έχω δει, αυτή σίγουρα μπορεί να χαρακτηριστεί η πιο συναισθηματική όλων. Δεν ήμουν στην παρουσίαση του δίσκου τους τις προάλλες αλλά έμαθα τα καλύτερα, η κατάσταση με τη μπάντα συναυλιακά είναι γνωστή σε όσους τους έχουν δει. Παίζουν παθιασμένα αυτό το ιδιαίτερο κράμα post/black ήχου, ενώ κι ο ήχος τους κάνει το χατήρι και είναι αρκετά καθαρός καθ’όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους. Περίμενα να παίξουν λίγο παραπάνω από τα περίπου 35’ που μας χάρισαν, αλλά η απόδοση ήταν στιβαρή και η εκφραστικότητα τους δεδομένη. Στο “Mitera” λύγισαν αρκετοί ψύχραιμοι όπως είδα, τρομερά έντονη στιγμή μεταξύ ίσων στο άλμπουμ τους, άφησαν τη μουσική τους να μιλήσει χωρίς να πουν λέξη στο κοινό και αποχώρησαν μέσα σε χειροκροτήματα. Θεωρώ θα μείνουν αντίστοιχα πολύ ενεργοί και σίγουρα θα τους πετυχαίνουμε συχνά, ευχάριστη πάντα η προσθήκη τους παρότι μουσικά μη αισιόδοξοι.
Η ώρα φτάνει σιγά σιγά και οι Covenant εμφανίζονται σιγά σιγά στη σκηνή, μετά από ένα σύντομο Intro, αρχίζει να παίζεται στην ολότητα του ΟΛΟ το “Nexus Polaris” (το γράφω για να το πιστέψω) με το “The Sulphur Feast” να κάνει το κοινό να φωνάζει δυνατά και με έναν ήχο από άλλο σύμπαν, ξεκινάει η αστρική προβολή που προς τιμήν της μπάντας, θα διαρκέσει σχεδόν 90’! Λέγοντας για ήχο, δε γίνεται ως πρώτη αναφορά να μη σταθούμε σ’αυτό που έκανε ο Hellhammer. Ότι ο άνθρωπος αναφέρεται και ως Καθηγητής των τυμπάνων είναι γνωστό. Ότι άμα τον αφήσεις μπορεί να γκρεμίσει οικοδομικό τετράγωνο επίσης γνωστό. Αλλά τέτοιο αβίαστο μακελειό με τέτοια ΗΧΑΡΑ ειλικρινά δεν το’χω ξαναδεί, και τον έχω δει πολλές φορές ζωντανά και με τους Mayhem και με τους Arcturus. Αν βάλουμε στην εξίσωση ότι μπορεί να μοιάζει ακόμα μικρός αλλά πάει 56 (!) σύντομα, καταλαβαίνετε για τι σεμινάριο παραδόθηκε. Δίπλα του αριστερά όπως κοιτάμε τη σκηνή ο Sverd γεμίζει τα κομμάτια με τις πληκτράρες του, ενώ δεξιά του η Sarah Jezebel Deva παραδίδει μαθήματα φωνητικής, με τα μεγάλα γαμψά νύχια της και την αιθέρια φωνή της, ψαρώνει το κοινό και είναι σε μεγάλη φόρμα, καταχειροκροτήθηκε θερμά σε όλη τη συναυλία.
Στις κιθάρες αριστερά ο Knut Magne Valle και δεξιά ο θηριώδης Αυστραλός Astennu που ξεκάθαρα το χάρηκε περισσότερο από όλους και έκανε σαν μικρό παιδί απ’όταν πριν καν αρχίσουν, ο κόσμος άρχισε να φωνάζει ρυθμικά το όνομα της μπάντας. Στη μέση φυσικά ο Nagash, ο οποίος κι αυτός ΑΨΟΓΟΣ χωρίς να χάσει στίχο και με τη φωνή του ΙΔΙΑ όπως 27 χρόνια πριν, αποδίδουν ιδανικά το υλικό του αξεπέραστου αυτού άλμπουμ. Το πράγμα αρχίζει να σοβαρεύει στο δίδυμο των “Bizarre Cosmic Industries” και “Planetarium”, ο ήχος καλυτερεύει ακόμα περισσότερο, στο δίδυμο των “The Last Of Dragons” και “Bringer Of The Sixth Sun” μάλλον η μπάντα δεν πιστεύει τα “ωωω-ωωω-ωωω” του κοινού που συνοδεύουν τα μουσικά μέρη, κι ενώ προσπαθούν να μείνουν ψύχραιμοι, δεν το καταφέρνουν. Ο Knut Magne Valle έχει ένα πλατύ χαμόγελο όλη την ώρα, εκπαιδευμένος από την τρέλα του Ελληνικού κοινού με τους Arcturus, το διασκεδάζει αφάνταστα και παρά τον μεγάλο σεβασμό στην προσφορά και την κατάσταση του Blackheart, νομίζω δε γινόταν να δούμε καλύτερη εκδοχή της μπάντας απ’ ότι μαζί του. Η Sarah προσπαθεί να μείνει ανέκφραστη αλλά οι ιαχές του κοινού όταν τραγουδάει δεν την αφήνουν, λάμπει κι αυτή με τη σειρά της, είναι ηλίου φαεινότερο.
Ο επιβλητικός Hellhammer μπορεί να μη φαίνεται τόσο όσο οι άλλοι γιατί έχει κατεβάσει κεφάλι και δίνει πόνο, ειδικά η αρχή του “Dragonheart” είναι μεγάλη στιγμή στο παλμαρέ του, σίγουρα όμως ακούγεται περισσότερο απ’ όλους, ο άνθρωπος φτιάχνει μύθο και δεν είναι λίγες οι στιγμές που ακούγονται παντού τα “ΠΩΩΩΩ” που προκαλεί όπως παίζει. Ο τρελο-Sverd στην κοσμάρα του όπως πάντα, συνεχίζει τα δικά του με τη χαρά του μικρού παιδιού σε φάση “ξέρω που ήρθα και το γεύομαι στο φουλ”, ενώ η έξω καρδιά χαρά του Astennu μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Ο τύπος ξεκάθαρα παίζει και για τον κόσμο πλέον, στα μέρη που δεν παίζει πάει κι από την άλλη πλευρά της σκηνής να χειροκροτήσει το κοινό, γενικά μετά από κάθε τέλος κομματιού δίνει το χέρι του στις μπροστινές σειρές όπου βρει και μοιάζει γίγαντας με αγαθή καρδιά, μία πανέμορφη εικόνα πραγματικά. Εκεί όμως που το χάρηκα κι εγώ πιο πολύ, είναι με το πόσο το χάρηκε ο Nagash. Έχουμε δει σε δηλώσεις του να λέει ότι πολλάκις του βγαίνει μια αμηχανία όταν είναι στη σκηνή ή όταν τον πλησιάζει ο κόσμος, κι όμως κι αυτός με τη όλη διάθεση του κοινού αφήνεται ελεύθερος, χαμογελάει ζεστά, αφήνεται να “χορέψει” και λίγο και να κάνει τα δικά του.
Λέγοντας περί χορού κι αφού η ενότητα του δίσκου τελειώνει θριαμβευτικά αρχικά με το “Planetary Black Elements” και μία ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ εκτέλεση του “Chariots Of Thunder”, 10 φορές βαρύτερη και καλύτερη από το δίσκο και σίγουρα η τοπ στιγμή της βραδιάς, με το που αρχίζουν και παίζονται τα πιο χορευτικά κομμάτια του “Animatronic”, αυτό που βλέπω γύρω μου όχι απλά δεν το περίμενα, αλλά εξεπλάγην θετικότατα. Ξεκινάνε μάλιστα με το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, το φοβερό “Jihad”, και ο ήχος είναι τόσο άψογος που ενισχύει την έξτρα βαρύτητα αυτών των κομματιών. E μα την πίστη μου, το να βλέπω μερικοί εκτός από κεφάλι να κουνάνε και κωλαράκι ρυθμικά πάρα πολλοί, φορώντας μπλουζάκια Emperor, Satyricon, Lamb Of God, Orbit Culture, Dead Congregation και Immortal, πέρα από τα πάμπολλα Dimmu Borgir που είδα, είναι στιγμή που δε θα την ξεχάσω ποτέ και μπράβο που το έζησαν ακομπλεξάριστα. Οι Covenant σε τεράστια κέφια, με τον Nagash να σταματάει σε κάποια φάση γιατί θέλει να το βγάλει από μέσα του και να λέει “είστε πραγματικά υπέροχοι, στα περισσότερα μέρη που πάμε δεν μας γνωρίζουν καν κι εσείς… wow!” με το κοινό σαφώς να χειροκροτάει ζεστά κι εγκάρδια φωνάζοντας πάλι ρυθμικά το όνομα της μπάντας.
Παίζουν καπάκι τα “New World Order” (“αυτή είναι η ματιά μας για τον κόσμο και σήμερα” είπε ο Nagash), “Mirrors Paradise (πανηγύρι), “In The Name Of The Future” (κόλλημα από τότε) και με τον κόσμο που θα μπορούσε να ’χε ξεκαυλώσει έχοντας ήδη ακούσει όλο το “Nexus Polaris” να μην κρατιέται και να θέλει κι άλλο. Οποία έκπληξις λοιπόν όταν προλογίζοντας το επόμενο κομμάτι ο Nagash λέει λιτά κι απέριττα “ένα κομμάτι που είναι σχεδόν 30 ετών για σας” και ακούμε από το τιτάνιο ντεμπούτο “In Times Before The Light” το εναρκτήριο “Towards The Crown Of Nights”. Το παίζουν κι αρκετά βαρύτερα, ειδικά στις κιθάρες, κατεβάζει κι ο άθεος ο Hellhammer τα κανόνια κοβαλτίου που έχει σε χέρια και πόδια, άψογο, πραγματικά άψογο. Και πως θα μπορούσε να κλείσει ιδανικά η συναυλία; Μα με το κομμάτι που αντίστοιχα έκλεινε τότε το ντεμπούτο τους, το “Monarch Of The Mighty Darkness’! 14 κομμάτια σε περίπου 85’-90’ διάρκειας ενώ ειλικρινά κανείς δεν περίμενε τόσο γεμάτη συναυλία και σε διάρκεια και σε απόδοση, είναι κάτι που όχι μόνο τους τιμάει αλλά και δε θα ξεχαστεί ποτέ σαν εμπειρία. Ήταν ούτως ή άλλως ξεχωριστή η περίσταση αλλά το σωστό πρέπει πάντα να λέγεται.
Κυρίες και κύριοι, οι Covenant του 2025 όχι απλά έδωσαν μία από τις καλύτερες, πληρέστερες κι επαγγελματικότερες σε εμφάνιση συναυλίες που έχουμε δει, αλλά δείχνουν ότι έχουν ξανάρθει για να μείνουν. Τους αξίζει ένα ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΡΑΒΟ γιατί δεν είναι μόνο ότι τιμούν το παρελθόν τους και το κοινό, αλλά όταν αποφάσισαν να το κάνουν, ήταν εξαιρετικά προβαρισμένοι, επαγγελματικότατα στημένοι στη σκηνή και όλα παίχτηκαν ΑΛΦΑΔΙΑ! Κιθάρες, μπάσο, τύμπανα (καλά, ειδικά αυτά…), φωνή ή μάλλον φωνές, όπου και να σταθεί κανείς θα ’χει δίκιο. Ο Astennu που περίμενε να τελειώσει η συναυλία για να εκραγεί πλήρως δε θέλει να φύγει από τη σκηνή, έχει ρουφήξει όλη την ενέργεια του κόσμου κι αν δεν τον τράβαγαν οι άλλοι, θα ’ταν ακόμα εκεί να χειροκροτάει τον κόσμο. Η Sarah υποκλίνεται κι ο Nagash δείχνει την καρδιά του, μάλλον ανακουφισμένος και συναισθηματικά πλήρης, το χάρηκαν τόσο με την ψυχή τους κι έβγαλαν τόση ειλικρίνεια που δε θα απορήσω αν η επιστροφή τους είναι πιο σύντομη απ’ ότι περιμένουμε και που μετά από αυτό που είδαν όλοι μέσα στο Gagarin, δε νομίζω να λείψει κανείς. Μπράβο και πάλι μπράβο, όχι απλά έφυγε το απωθημένο, όχι απλά ακούσαμε όλο τον υπερδίσκο, αλλά όλα έγιναν ίσως και καλύτερα απ’ ότι αν τα σχεδιάζαμε ο καθένας στο μυαλό του ιδανικά.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου - MyMlivestories Photography
Comments
