Αν το σχήμα λεγόταν ‘Three Lizzy’ (!!!) ή κάπως έτσι, θα παραπονιόταν κανείς για το όνομα ή θα έλεγε το γνωστό ‘-..ε, δεν είναι Thin Lizzy, αλλά ΟΚ..’ ? Μήπως ήταν Queen αυτό με τον Paul Rogers?
Να άλλο ένα παράδειγμα: Lynyrd Skynyrd. Αυτή η περίπτωση είναι πιο ‘πειστική’ : αδερφός του αδικοχαμένου Van Zandt ο αντικαταστάτης, ίδια φωνή, ίδιο φυζίκ. Ιδιάζουσα περίπτωση. Μα πως να αντικαταστήσεις τον Freddie Mercury ή τον Phil Lynott? Τον Jim Morrison?
Μόνο οι AC/DC μου έρχονται στο νου σαν περίπτωση που –εν θερμώ- επέζησαν και θριάμβευσαν μετά από τέτοια απώλεια.
Η συζήτηση είναι ορθάνοιχτη για τις ονομασίες, την αυθεντικότητα, κ.ο.κ. Όμως, ρίξε μια ματιά στο εξώφυλλο του ‘Bad Reputation’: Lynott, Gorham, Downey. Οι δύο απ’ τους τρεις είναι παρόντες.
Η βραδιά ξεκίνησε με τους Beggars Blues Diary, ελληνικό συγκρότημα, τρίο. Δεμένο, ‘basic’ style, blues rock ειλικρινές, δικό τους υλικό από τα τρία άλμπουμς τους. Έπαιξαν και δύο διασκευές στο σετ τους, το ‘Mississipi Queen’ των Mountain και το ‘Keep on rocking in a free world’ του Neil Young, τελευταίο κομμάτι στο σετ τους, αφήνοντας το stage για τους πολυσυζητημένους ‘Thin Lizzy του 21ου αιώνα’.
Σίγουρα οι Thin Lizzy δε θα είχαν ακριβώς αυτόν τον ήχο που γνωρίζουμε αν δεν καθόταν στα τύμπανα ο θρυλικός Brian Downey. Πολλά τραγούδια των Thin Lizzy δε θα υπήρχαν καν αν δεν τα είχε συγγράψει με τον Lynott ο ‘πολύς’ Scott Gorham.
Αυτοί οι δύο είναι η άλλη μισή ιστορία των Lizzy και το απέδειξαν.
Τους καταχάρηκα γιατί παίξανε άψογα, με σεβασμό στις νότες τους, αναζωογονημένοι, αφού έχουν κάνει πολλά χιλιόμετρα σε αυτή την περιοδεία. Ο Gorham σε καλύτερη φάση απ’ ότι το 2007, (που είχαν ξαναπαίξει στο Gagarin με Sykes/gtr,lead vocals). Ο Downey στα τύμπανα – πιο Thin Lizzy δε γίνεται. Ο ‘ήχος’ του, το ‘χτύπημα’του, αναγνωρίσιμα, σημαντικά – ο Brian Downey, απλά: ΕΙΝΑΙ τα τύμπανα των Thin Lizzy. Ο Darren Wharton ως original touring member στα keyboards συνεισφέρει κάμποσο ακόμα ειδικό βάρος στην τωρινή σύνθεση. Ο Mendoza προσθέτει attitude στο σύνολο, με τους Damon Johnson/gtr και Ricky Warwick/lead vocals,gtr μέσα στο πνεύμα της μουσικής. To Gagarin γέμισε και δονήθηκε από τις φωνές του κόσμου που συνόδευαν στίχους και guitar lines. : ‘Are you ready’, ‘Jailbreak’, ‘Don’t believe a word’, ‘Emerald’, ‘Dancing in the moonlight’, - ό,τι ακούγανε πιτσιρικάδες οι Maiden, οι Metallica, οι Bon Jovi και τόσοι άλλοι και αγοράσανε κιθάρες. Και ‘Killer on the loose’, και ‘Angel of death’ κι όλα τ’ άλλα. Όσο κρατάς τα μάτια σου σε Gorham και Downey λες: «ναι, νά’το». Το σύνολο όμως είναι ‘a different animal’, που σαφώς και είναι πλήρες σε ‘ιπποδύναμη’ κι εκτελεί το έργο στο ακέραιο. Σε ‘Whiskey in the jar’, ‘The boys are back in town’ κ.α. σείεται το Gagarin.
Οι Ιρλανδοί φανς, λιώμα, κάνουν τρελό πάρτυ και προσθέτουν γέλιο και ‘Irish flair’ στη βραδιά.
Είναι αυτό που είναι, κι είναι μια χαρά. Και με τελικό encore το ‘Black Rose’, απολαμβάνω το γεγονός ότι είδα τους Gorham και Downey, τους αυθεντικούς ‘παίχτες’ στο έργο τους.
Ναι, οι Thin Lizzy είναι μια διαχρονική αξία σχεδόν ταυτόσημη με την προσωπολατρεία του Lynott – και δικαιολογημένα.
Άμα πάλι με αυτή τη σύσταση κρατούσαν άλλα 10 χρόνια και έβγαζαν και 2-3 δίσκους θα τους συνήθιζε η κοινή συνείδηση. Αυτή όμως ήταν η ελληνική βραδιά της ‘farewell tour’ τους. Η υπόθεση ‘νέος δίσκος’ έμεινε στα σκαριά αφού προφανώς δεν ενέκρινε η Philomena, η μητέρα του Lynott. Η ζωή συνεχίζεται.
Ευχαριστούμε τα αυθεντικά και τα νέα μέλη για μια βραδιά γεμάτη ένταση, πάθος και ποιότητα. Όπως και το 2007, μεθύσαμε με το γλυκό “Whiskey” της μουσικής κληρονομιάς των Thin Lizzy.
Και δεν ήταν λίγο. Ότι πιο κοντινό στο αληθινό πράγμα.
Για το RockOverdose.gr: Νάσος Καββαθάς
Φωτογραφίες: Πέτρος Παπαπέτρος
Comments
