Το πρώτο μισό της εκάστοτε εβδομάδας θεωρητικά δεν είναι και η πιο βολική και εμπορικά ασφαλής επιλογή για τέλεση συναυλίας. Όμως αυτή τη φορά κι από την αρχή με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κάτι έδειχνε ότι η πρώτη επίσκεψη των φοβερών sludgers Thou από την τιμημένη Louisiana. Οι Thou απ’ ό,τι φαίνεται και σε ιδιαίτερα ταραχώδη περίοδο για τα συναυλιακά δρώμενα, έκαναν γκελ με τη μία και έτσι πάνω από 300 άτομα δώσανε το παρόν στο ιστορικό An Club, το οποίο ναι μεν το έχουμε τονίσει πολλάκις τον τελευταίο καιρό, αλλά καλό είναι να υπενθυμίζουμε πόσο φοβερές συνθήκες διεξαγωγής συναυλίας παρουσιάζει. Ο ήχος ήταν και πάλι εκπληκτικός και το τονίζω γιατί ξέρω αρκετούς ‘λαίουρες που σνομπάρουν την αύρα του, έλα όμως που έχει γίνει πολλή και σοβαρή δουλειά εκεί μέσα και κάθε φορά φεύγουμε όλο και πιο εντυπωσιασμένοι. Γιορτάζοντας τα 20 χρόνια δημιουργίας τους φέτος από το σωτήριο έτος 2005, οι Thou μας χάρισαν μία φοβερή εμφάνιση που δεν είναι ότι δεν την περιμέναμε κιόλας και απ’ότι έδειξαν και οι ίδιοι, εκτίμησαν δεόντως την ανταπόκριση του κόσμου που δε δίστασε να ξεφύγει σε πολλά σημεία και να τους κάνει να νιώσουν σαν στο σπίτι τους. Με τη συνοδεία δυο φοβερών support, όλα έγιναν καλύτερα.
Αρχή με τους Chronoboros οι οποίοι από πολύ νωρίς θα κατορθώσουν να πάρουν το κοινό με το μέρος τους, φοβερός ο ήχος τους με τρομερό όγκο και τσίτα τα παιξίματα, βαράνε χορδές και δέρματα λες και θα είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνουν κι εξαρτάται η τελευταία τους ανάσα από αυτό. Παθιασμένοι και άκρως προετοιμασμένοι για την εμφάνιση αυτή, με κύριο χαρακτηριστικό τον νευρ(ωτ)ικό ντράμερ τους που τα έσπασε για πλάκα και το δέσιμο τους επί σκηνής. Αρκετή “γκαραζιά” βγαίνει από το αμάλγαμα sludge-o-noise-o-hardcor-o-τσίτας που παίζουν και μια και ήταν η πρώτη φορά που τους είδα, δεν έχω παρά να τονίσω ότι η πρώτη μου σκέψη ήταν “αυτούς πρέπει να τους ξαναδώ σύντομα”. Ο τραγουδιστής που όσο σκίζεται, τόσο ντροπαλός ήταν όταν ευχαρίστησε τη διοργάνωση και τον κόσμο, κερδίζοντας αρκετούς πόντους για την ταπεινότητα του, διαθέτει πολύ χαρακτηριστικό λαρύγγι που δεν το ξεχνάς, ενώ κι ο μπασίστας με φοβερό ήχο έντυνε τα κομμάτια και οι δυο έγχορδοι γενικά έδιναν τον κατάλληλο χώρο στον ντράμερ τους να οργώσει από πίσω. Η πρώτη σκέψη και αντίδραση είναι η σωστή όπως λέω για τα πάντα (σχεδόν) άρα και οι Chronoboros κέρδισαν με το σπαθί τους την εκτίμηση του κόσμου, βγάζω το καπέλο.
Συνέχεια με τους θεόμουρλους Rita Mosss, οι οποίοι πέραν ότι δεν είναι καθόλου στα καλά τους -και πολύ καλά κάνουν αφού επιτυγχάνουν εκ του αποτελέσματος- και το ξέρουν, είναι ξεκάθαρα γεννημένοι για να σπάνε τα μουσικά σύνορα και να κάνουν το κοινό που τους βλέπει να αναρωτιέται αν αυτό που βλέπει είναι όντως αληθινό ή αν τον γελούν τα μάτια του. Θεωρώ άδικο και μειωτικό να τους κατατάξω σε οποιαδήποτε μουσική και συμβατική έννοια, με ταμπέλα και περιγραφή, απλά ανοίξτε τα μάτια σας και τα αυτιά σας και βάλτε μέσα στον εγκέφαλο σας συμπιεσμένη κάθε δυνατή κι αδύνατη σκέψη που μπορεί να έχετε όταν βλέπετε κι ακούτε μια μπάντα. Και πάλι δε θα καταφέρετε τίποτα γιατί μιλάμε για κάτι επιεικώς πολυσχιδές και τζαζεμένο, σε βαθμό που και τον πιο άκυρο και ανύπαρκτο ρυθμό να βρουν μπροστά τους, θα τον μετουσιώσουν σε πλήρη δομή. Νόμιζα ότι τις άλλες φορές που τους είχα δει ήταν φοβεροί, αλλά αυτή τη φορά η τρέλα πήγε στα βουνά και έμεινε για πάντα εκεί χωρίς επιστροφή. Άναρθρες κραυγές, χορδές και τύμπανα σε παρτούζα που οδηγεί σε εγκυμοσύνη με άγνωστο γονέα 1 και γενικά ότι πιο ΓΙΟΥΧΟΥ μπορείτε να δείτε, να ακούσετε και να φανταστείτε. Πολύ φίλοι μου!
Κι έρχεται η ώρα για τους Thou σιγά σιγά, με το πρόγραμμα όχι απλά να τηρείται αλλά να βγαίνουν και ελάχιστα νωρίτερα με έναν ήχο τσίτα βαρύτατο και με σκίσιμο άνευ προηγουμένου από πλευράς Bryan Funck, ο οποίος μπορεί πάνω στη σκηνή να κάθεται τόσο ακίνητος λες και είναι πάνινη κούκλα σε βιτρίνα, αλλά το παλικάρι μέσα στο στόμα του χωράει και τις 50 πολιτείες της Αμερικής. Μπάσιμο μεγάλου παίχτου που θα έλεγε μια ψυχή με το “The Song Of Illuminate Darkness”και είναι πολύ προφανές από την αρχή ότι οι Thou δεν ήρθαν ούτε να κάνουν δημόσιες σχέσεις, ούτε να έχουν πολλά μπλα μπλα, φρου φρου κι αρώματα με το κοινό. It is what it is που λένε και στο America, με τη μπάντα για την επόμενη ώρα που περνάει να παρουσιάζει μια εμφάνιση που μπορεί χρονικά να μοιάζει μικρή -και ήταν- αλλά ηχητικά, αισθητικά και σαφώς παικτικά και αποδοτικά, ήταν πελώρια. Ακόμα και κάποια προσωρινά θεματάκια με τα τύμπανα όπου ο Tyler Coburn παίζει τόσο δυνατά που θα έχει θέμα η κάσα, δεν πτοούν κανέναν, ειδικά το κοινό που διψάει για περισσότερο. Η μπάντα βλέπει αυτή την δίψα και μας ευχαριστεί για την ανταπόκριση αλλά και για τη φιλοξενία.
Η εμφάνιση συνεχίζεται με το ενδιαφέρον αμείωτο ως το τέλος, δε θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά. Μία ώρα χωρίς σχεδόν να ειπωθεί λέξη, παρά μόνο λίγο πριν το σετ, στη μέση του οποίου έχει ήδη δεσπόσει το “Emotional Terrorist” και με τη γκρούβα και το σκίσιμο να πηγαίνουν σύννεφο. “2 ακόμα και τέλος” λέει ο Funck, η μοναδική φορά που θα μιλήσει στον κόσμο. Ένα τέλος που έρχεται αρχικά με το “Voices In The Wilderness” και με κερασάκι στην τούρτα, μια τζούρα από Misfits όπου η μπάντα ανεβάζει στη σκηνή τους διοργανωτές, που σαν μικρά παιδιά που πήραν το πιο όμορφο παιχνίδι, τραγουδάνε μαζί το “Where Eagles Dare” των Misfits και στο An Club ξεκινάει μια ΠΑΡΤΑΡΑ που θα διαρκέσει για όλη του τη διάρκεια και που στο τέλος βλέπεις μόνο λαμπερά πρόσωπα έχοντας δει μια μπάντα που μόνο λαμπερή μουσική δεν παίζει. Η πρώτη εμφάνιση των Thou στη χώρα μας σαφώς και πρέπει να χαρακτηριστεί επιτυχημένη, μπορεί να θέλαμε παραπάνω ειδικά με βάση το εύρος του υλικού που έχουν, αλλά νομίζω και πιστεύω πως μετά από όσα είδαν, δε θα αργήσει να έρθει η ώρα της επιστροφής. Φύγαμε πλήρεις με τα support μας να υπερβαίνουν τις προσδοκίες.
Η σεζόν έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο για την Ten Out Of Ten Productions που αποσκοπεί συνεχώς στο διαφορετικό και παρθενικό της υπόθεσης και κάτι μου λέει -καθαρά από διαίσθηση- ότι όλο και κάποιο άσσο θα βγάλουν από το μανίκι και την προσεχή σεζόν που έρχεται.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες : Δημήτρης Σούρσος
Comments
