Είχα την τύχη να ήμουν στην γειτονική Βουλγαρία για λίγες ημέρες και η παραμονή μου εκεί αξιοποιήθηκε και συναυλιακά παρακολουθώντας την συναυλία των Tiamat και Velian στο club Joy Station στην Σόφια. Δυστυχώς δεν ήμουν εκεί την προηγούμενη ημέρα (14/11), όπου έπαιξε ο Gus G. με τον Ronnie Romero στο ίδιο club.
Πριν αναφερθώ στο καθαρά συναυλιακό κομμάτι θα ήθελα να αναφέρω δύο λόγια για τον συναυλιακό χώρο και το κοινό, τα οποία μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση. Οι περισσότεροι αναγνώστες θα έχουν αντιληφθεί ότι εδώ και αρκετά χρόνια στην Βουλγαρία (και σε άλλες βαλκανικές χώρες βέβαια) διοργανώνονται πολλές rock και metal συναυλίες καθώς και μεγάλα festivals.Το Joy Station είναι ένα μεγάλο club και έδειχνε να μην έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά ως live-άδικο, κτισμένο σε άλλη δομή από τα αντιστοίχου μεγέθους αθηναϊκά (Gagarin, Floyd, Fuzz). Εισερχόμενος αντίκρισα μία μεγάλη σκηνή μήκους περίπου 10 μέτρων και συνεπακόλουθα υπήρχε μεγάλος χώρος θεατών σε ένα όμως επίπεδο (όχι όπως τα προαναφερθέντα αθηναϊκά clubs που έχουν 3 διαδοχικά διαζώματα και επάνω όροφο). Το παράξενο ήταν ότι στην αριστερή άκρη της σκηνής υπήρχε χώρισμα που χώριζε τον χώρο των θεατών σε αυτούς που πλήρωσαν κανονικό εισιτήριο (~ 30 €) και σε VIP αξίας (~ 40 €), όπου υπήρχαν τραπεζάκια και ποτά. Πάντως για metal συναυλία (όσο metal παραμένουν πλέον οι Tiamat) δεν ξέρω κατά πόσο αυτό ενδείκνυται. Παρόλα αυτά, τα τραπεζάκια και οι θέσεις των VIPs ήταν περίπου συμπληρωμένες. Η τιμή του εισιτηρίου ακόμη και του κανονικού σε εμάς τους έλληνες μας φαίνεται ακριβή (τώρα τελευταία οι συναυλίες ξένων συγκροτημάτων μεσαίου βεληνεκούς στην Ελλάδα κοστίζουν 30άρια και άνω), για τους βουλγάρους όμως που έχουν κατά μέσο όρο χαμηλότερους μισθούς από τους έλληνες δεν ξέρω πως τους φαίνεται (μισθολογικά μας έχουν ήδη προσεγγίσει αρκετά). Από την πρώτη του νέου έτους η Βουλγαρία θα μπει στο ευρώ. Θα δουν και αυτοί τι εστί βερίκοκο! Δύο παρατηρήσεις όσον αφορά το κοινό, το οποίο ήταν μεν ενθουσιώδες αλλά εντός ορίων. Κάπου στην μέση του σετ των Tiamat κάποιος πήγε να κάνει κάτι σαν mosh pit και οι υπόλοιποι τριγύρω του τον συγκράτησαν. Ενώ έφτασα σχετικά αργά, κατάφερα όμως σταδιακά να φτάσω στην 2η σειρά, καθότι οι βούλγαροι οπαδοί αφήνουν σχετικά επαρκές διάστημα ανάμεσα τους. Στην Αθήνα σε συναυλία με αρκετή πληρότητα (στα όρια του sold-out) αυτό είναι περίπου αδύνατο, μπορεί να προχωρήσει κάποιος αλλά μέχρι κάποιο σημείο, μετά συναντά «τείχος» σχεδόν απροσπέλαστο.
Την ημέρα της συναυλίας υπήρξε μία μικρή ταλαιπωρία μέχρι να φτάσω στο κατάλυμα που θα διέμενα, το οποίο ήταν κοντά στο club, στην περιοχή της Πανεπιστημιούπολης (Studentski grad, Студентски град), η οποία δυστυχώς (όπως και η αντίστοιχη Αθηναϊκή) είναι μακριά από σταθμό μετρό. Υποθέτω ότι ίσως αυτός να ήταν ένας από τους βασικούς λόγους (δηλαδή να προφτάσουν οι θεατές με τα ΜΜΜ να επιστρέψουν στα σπίτια τους) που η συναυλία ξεκίνησε σχετικά νωρίς γύρω στις 19:30 με τους Βούλγαρους Velian. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον gothic metal συγκρότημα, με ολίγον μελωδικό death (το οποίο είναι πιο έντονο κυρίως στις πρώτες τους κυκλοφορίες). Ως συγκρότημα έχουν 10 χρόνια ζωής και 2 πλήρεις κυκλοφορίες στο ενεργητικό τους: Godless (2019) και Spectacle of Tragedy (2023) καθώς και το ΕΡ Fireflies (2016). Δυστυχώς λόγω κακής πληροφόρησης (τo εισιτήριο έγραφε η συναυλία θα ξεκινούσε στις 20:00) και άλλων συγκυριών εισήλθα στο club περίπου εκείνη την ώρα με αποτέλεσμα να χάσω μεγάλο μέρος του σετ τους. Τους πρόλαβα στα τελευταία 2-3 τραγούδια. Στο λίγο διάστημα που τους παρακολούθησα είχαν καλή σκηνική παρουσία και ενθουσίασαν το κοινό. Εντύπωση προκάλεσαν όμως και για την αμφίεση τους, όπου ο τραγουδιστής Ivan Ivanov ήταν ντυμένος επίσημα με λευκό πουκάμισο, γυαλιστερό γιλέκο, ενώ φορούσε ένα ψηλό καπέλο με γυαλιά (κάτι σαν του καπέλο του Thomas Vikström, αλλά σε ψηλότερη έκδοση), ενώ ο μπασίστας Antonio Mitov ήταν και αυτός ντυμένος επίσημα με μαύρο πουκάμισο, γκρι γιλέκο, όμως φορούσε kilt σαν σκωτσέζος. Μουσικά είναι αξιοπρόσεκτο συγκρότημα και προτείνω στους οπαδούς του είδους να τους τσεκάρουν. Ολοκλήρωσαν το σετ τους κατά τις 20:10.
Velian setlist
01 Spectacle of Tragedy
02 For Eternity
03 Star of Mine
04 Maiden of Stone
05 Endless Yearning
06 Forgiveness
07 Funeral
08 Godless
09 Fireflies
Η μουσική πορεία των Tiamat είναι λίγο - πολύ γνωστή: από το 1990 - 1992 κυκλοφόρησαν 3 πολύ καλά death - doom metal albums. Το 1994 έκαναν την μεγάλη έκπληξη κυκλοφορώντας το καταπληκτικό Wildhoney με υπέροχες συνθέσεις, το οποίο ήταν προς το gothic metal και στη συνέχεια η στροφή προς το είδος αυτό ήταν μόνιμη και προς πιο rock, gothic rock κατεύθυνση, γεγονός που δίχασε τους αρχικούς οπαδούς τους, ενώ προσέλκυσαν αρκετούς νέους. Η τελευταία κυκλοφορία τους (The Scarred People) του 2012, ίσως τα πιο ήρεμο rock άλμπουμ τους, δίχασε ακόμη περισσότερο. Το 2014 ο ιθύνων νους της μπάντας Johan Edlund ανακοίνωσε πως αποχωρεί από το συγκρότημα. Ευτυχώς αυτό δεν συνέβη. Όλα αυτά με έκαναν να είμαι συγκρατημένος σχετικά με την εμφάνιση τους. Ευτυχώς οι επιφυλάξεις μου διαψεύστηκαν!
Ήδη λίγα λεπτά μετά το πέρας του σετ των Velian μέλη των Tiamat ανέβηκαν στην σκηνή για τις τελικές ρυθμίσεις στα όργανα τους υπό τις επευφημίες των θεατών. Κατά τις 20:30 ξεκίνησε το σετ τους με το “Church of Tiamat”, το οποίο παίχτηκε ζωντανά πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια! Χαράς ευαγγέλια για τους θεατές. Στη συνέχεια έπαιξαν ένα σερί 3 τραγουδιών από το άλμπουμ Clouds του 1992 (“In a Dream”, “Clouds” και “The Sleeping Beauty”). Αυτό ενθουσίασε τους πιο παραδοσιακούς metal οπαδούς τους, εκδηλώνοντας τον ενθουσιασμό τους με headbanging, δυνατές επευφημίες, κτλ. Στην συνέχεια έπαιξαν τραγούδια από τα επόμενα άλμπουμ τους.
Εκτός του Johan, ο οποίος φορούσε ένα λευκό «τσεμπέρι» στο κεφάλι του, γύρω από το οποίο υπήρχε κάτι σαν πλαστικό ακάνθινο στέφανο, και οι υπόλοιποι μουσικοί συνέβαλαν τα μέγιστα στην πολύ καλή συναυλιακή απόδοση της μπάντας. Είχα την τύχη να στεκόμουν στην αριστερή γωνία της σκηνής ακριβώς κάτω από τον δεξιοτέχνη και πολυπράγμονα live κιθαρίστα Simon Johansson (ο οποίος είναι ταυτόχρονα μέλος των Memory Garden, Soilwork και Wolf), το παρουσιαστικό του οποίου έδειχνε αρκετά βλοσυρό εξαιτίας των πυκνών φρυδιών, μακριών και πυκνών μαλλιών και της μακριάς γενειάδας σαν Viking πολεμιστής. Γενικά οι Tiamat δεν έχουν τις super περίπλοκες συνθέσεις, βασίζονται στην ωραία μελωδία και στον ρυθμό που μένει στον εγκέφαλο του ακροατή, παρόλα αυτά σε κάποια τραγούδια υπήρχαν απαιτητικά κιθαριστικά μέρη, στα οποία ξεδιπλώθηκε η τέχνη του Simon (Love in Chains, Phantasma De Luxe, Do You Dream of Me?, Gaia. κ.ά.). Ο πολύ ουσιαστικός ρόλος του live μπασίστα Gustaf Hielm (πρώην Meshuggah, Pain of Salvation) ακούγονταν πιο έντονος στα πιο ρυθμικά gothic τραγούδια (Cain, Love in Chains, κ.ά). Και ο drummer Lars Sköld, παλιά καραβάνα στο συγκρότημα (από το 1994), παίζοντας με το χαρακτηριστικό καβουράκι του έδινε τον κατάλληλο ρυθμό που σε κάποια τραγούδια ακουγόταν πιο έντονα (όπως: The Ar, Do You Dream of Me?, κ.ά). Θετικό ήταν το γεγονός ότι υπήρχε live πληκτράς, ο Per Wiberg (Kamchatka, Switchbale, πρώην Opeth, Spiritual Beggars) και δεν είχαν προ-ηχογραφημένα μέρη. Έδινε μία άλλη πολύ καλύτερη ζωντανή αίσθηση.
Ο Johan έδειχνε να είχε κατευχαριστηθεί με την ατμόσφαιρα στο club. Συχνά πυκνά αγκαλιαζόταν με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, ενώ στα μικρά διαλείμματα ανάμεσα στα τραγούδια υπέγραφε αυτόγραφα στα εσώφυλλα των CDs που του προσέφεραν θεατές των μπροστινών σειρών ή έβαζε σφραγίδες στα χέρια των θεατών. Βιαστικά είδα ότι ήταν ένα στρογγυλό σύμβολο. Το κοινό φώναζε ρυθμικά το όνομα τους και ο Johan τους προέτρεπε να συνεχίσουν.
Τα καλά όμως τα φύλαγαν για το τέλος. Ήδη είχαν παίξει 9 τραγούδια και ούτε ένα από το πιο πετυχημένο άλμπουμ τους Wildhoney. Και το 10ο τραγούδι που έπαιξαν ήταν το “Whatever That Hurts” και επακολούθησε ένα σερί 3 τραγουδιών από το άλμπουμ αυτό (“The Ar”, “Do You Dream of Me?” και το κορυφαίο “Visionaire”). Ότι καλύτερο! Στο ίδιο πνεύμα ήταν και το επόμενο το “Wings of Heaven” και τέλος το ήρεμο “Messinian Letter”, το μοναδικό από την τελευταία κυκλοφορία τους. Προσωπικά πιστεύω ότι υπήρχαν καλύτερα τραγούδια να παίξουν από το συγκεκριμένο άλμπουμ, όπως τα: “The Sun Also Rises”, το σύντομο και πιο κιθαριστικό “Before Another Wilbury Dies”, το ομόνυμο “The Scarred People”, ή έστω το “Radiant Star”. Ίσως επέλεξαν το συγκεκριμένο λόγω θεματολογίας, καθότι είναι ένας ύμνος στην φιλία.
Αποχώρησαν προσωρινά και επανήλθαν με το hit τους “Vote for Love” (σιγά, μην δεν το έπαιζαν!). Αγαλλίαση για τους θεατές! Τελειώνοντας ο Johan ρώτησε το κοινό: «θέλετε ένα τραγούδι ακόμη?» Η απάντηση ήταν αυτονόητη και έπαιξαν το εκπληκτικό “Gaia”. Οι Tiamat έδειξαν ικανοποιημένοι από την εμφάνιση τους και την ανταπόκριση από το κοινό. Τα μέλη του συγκροτήματος προεξέχοντος του Johan χαιρετούσαν δια χειραψίας αρκετούς οπαδούς, ενώ ο Johan έκανε καρδούλες προς το κοινό. Το σετ τους από άποψης επιλογής τραγουδιών και χρονικής διάρκειας ήταν ικανοποιητικό: 17 τραγούδια σε ~ 95’. Καθόλου άσχημα!
Όπως προανέφερα μπορεί η κατεύθυνση που έχει πάρει η μουσική τους, όπως και το υπερβολικά ήρεμο (soft) ύφος κάποιων τραγουδιών τους μπορεί να έχει διχάσει, όμως επί σκηνής οι Tiamat παρουσίασαν ένα εντελώς άλλο «πρόσωπο», παίζοντας τα καλύτερα τραγούδια από όλες τις κυκλοφορίες τους από το 1992 μέχρι και την τελευταία. Όσοι μπόρεσαν να παρευρεθούν στο πρόσφατο Mammoth Festival στην Θεσσαλονίκη (5/10/2025) θα το διαπίστωσαν (https://rockoverdose.gr/mammoth-festival-2025-soul-skg-report/). Από το κατά γενική ομολογία καλύτερο άλμπουμ τους, Wildhoney έπαιξαν 5 τραγούδια, από το επίσης πολύ καλό Prey 4, 3 από το death μεταλλικό Clouds και 1 από τα όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή ούτε καν 2 από τις πιο πρόσφατες κυκλοφορίες: The Scarred People (2012) και Amanethes (2008) (αν και προσωπικά θα ήθελα να άκουγα το νοσταλγικό hard rock 70ties style “Summertime is Gone” κολλητά με το “Katarraktis Apo Aima” ή το ατμοσφαιρικό και ευρηματικό “Amanitis”). Η επιλογή αυτή είναι συνειδητή και δείχνει ότι έχουν αίσθηση των συνθέσεων τους (ποιες είναι καλύτερες και ποιές όχι τόσο). Όπως επίσης το ότι δεν ξέκοψαν εντελώς από τις death metal απαρχές τους παίζοντας 3 τραγούδια από το Clouds. Και ευτυχώς το προτελευταίο album Amanethes είχε και 2 τραγούδια προς το death doom metal. Τώρα γιατί κυκλοφόρησαν αργότερα το The Scarred People που είναι προς άλλη κατεύθυνση, αυτό είναι άλλο θέμα.
Γενικά δεν κάνουν πολλές συναυλίες (φέτος έπαιξαν σε μόλις 6 ευρωπαϊκές πόλεις εκ των οποίων οι 5 σε festivals), ενώ ετοιμάζονται τον Δεκέμβριο για την λατινοαμερικάνικη περιοδεία τους με 18 σταθμούς. Αισθάνθηκα πολύ τυχερός που τους είδα. Ήταν μία ωραία εμπειρία!
Υ.Γ.: Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες για την ποιότητα των φωτογραφιών. Όπως καταλαβαίνετε στην συναυλία πήγα ως απλός θεατής και είχα μία compact φωτογραφική μηχανή, η οποία έχει εκπληκτικές δυνατότητες, όμως όχι τόσο καλή ευαισθησία σε χαμηλό φωτισμό.
Tiamat setlist
01 Church of Tiamat
02 In a Dream
03 Clouds
04 The Sleeping Beauty
05 Divided
06 Will They Come?
07 Cain
08 Love in Chains
09 Phantasma De Luxe
10 Whatever That Hurts
11 The Ar
12 Do You Dream of Me?
13 Visionaire
14 Wings of Heaven
15 Messinian Letter
Encore:
16 Vote for Love
17 Gaia
Για το RockOverdose,
Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
ENGLISH VERSION
Tiamat, Velian live @ Joy Station, Sofia - Bulgaria (15/11/2025)
I was lucky enough to be in neighboring Bulgaria for a few days and my stay there was also utilized in terms of concert, attending the concert of Tiamat and Velian at the Joy Station club in Sofia. Unfortunately, I was not there the previous day (11/14), where Gus G. played with Ronnie Romero at the same club.
Before referring to the purely concert part, I would like to write a few words about the concert venue and the audience, which made a very good impression on me. Most readers will have noticed that for several years now in Bulgaria (and in other Balkan countries of course) many rock and metal concerts as well as important festivals have been organized. Joy Station is a large club and it seemed that it was not designed exclusively as a live venue, built in a different structure than the correspondingly large Athenian ones (Gagarin, Floyd, Fuzz). Upon entering, I saw a large stage about 10 meters long and consequently there was a large audience area on one level (not like the aforementioned Athenian clubs that have 3 consecutive stages and an upper floor). The strange thing was that on the left edge of the stage there was a partition that divided the audience area into those who paid a regular ticket (~ 30 €) and VIP tickets (~ 40 €), where there were tables and drinks. However, for a metal concert (as long as Tiamat remains a metal band) I don't know if this is appropriate. Nevertheless, the tables and VIP seats were almost full. The price of even the regular ticket seems expensive even to us Greeks (lately, concerts by mid-range foreign bands in Greece cost more than 30€), but for Bulgarians who earn on average lower salaries than Greeks, I don't know how it seems to them (they have already approached us quite a bit in terms of salaries). As of 1/1/2026, Bulgaria will join the euro. They will also realise what a painful experience it is! Two observations regarding the audience, which was enthusiastic but within limits. Somewhere in the middle of Tiamat's set, someone went to do something like a mosh pit and the others around him restrained him. While I arrived relatively late, I gradually managed to reach at the 2nd row, as the Bulgarian fans leave relatively sufficient space between them. In Athens, at a concert with a fairly full audience (on the verge of being sold-out), this is almost impossible, one can go forward but only up to a certain point, then meets an almost impenetrable "wall".
On the day of the concert, there was a little inconvenience until I reached the accommodation where I would be staying, which was close to the club, in the area of University Campus (Studentski grad, Студентски град), which unfortunately (like the corresponding Athenian one) is far from a metro station. I suppose that this may have been one of the main reasons (i.e. so that the spectators could return to their homes by public transport) that the concert started relatively early, around 19:30, with the Bulgarians Velian. This is an interesting gothic metal band, with a bit of melodic death (which is more intense mainly on their first releases). As a band, they have been around for 10 years and have released 2 full-length albums: Godless (2019) and Spectacle of Tragedy (2023) as well as the EP Fireflies (2016). Unfortunately, due to poor information (on the ticket it was written that the concert would start at 8:00 PM) and other circumstances, I entered the club around that time, resulting in missing a large part of their set. I caught them in the last 2-3 songs. In the short time I attended them, they had a good stage presence and thrilled the audience. They also made an impression with their attire, where singer Ivan Ivanov was formally dressed in a white shirt, shiny vest, and wore a tall hat with glasses (something like Thomas Vikström's hat, but in a taller version), while bassist Antonio Mitov was also formally dressed in a black shirt, gray vest, but wore a kilt like a Scotsman. Musically, they are a remarkable band and I recommend fans of the genre to check them out. They finished their set around 20:10.
Velian setlist
01 Spectacle of Tragedy
02 For Eternity
03 Star of Mine
04 Maiden of Stone
05 Endless Yearning
06 Forgiveness
07 Funeral
08 Godless
09 Fireflies
Tiamat's musical route is more or less known: from 1990 - 1992 they released 3 very good death - doom metal albums. In 1994 they made a big surprise by releasing the amazing Wildhoney with wonderful compositions, which was towards gothic metal and then the shift towards this genre was permanent and even towards a more rock, gothic rock direction, which divided their original fans, while attracting several new ones. Their latest release (The Scarred People) in 2012, perhaps their calmest rock album, divided them even more. In 2014 the mastermind of the band Johan Edlund announced that he was leaving the band. Fortunately, this did not happen. All these made me reserved concerning their performance. Fortunately, my reservations were proven wrong!
Just a few minutes after Velian's set, Tiamat members took to the stage to make final adjustments to their instruments to the cheers of the audience. At 20:30 their set began with “Church of Tiamat”, which was played live for the first time in 20 years! Good news for the audience. They then played a series of 3 songs from the 1992 album Clouds (“In a Dream”, “Clouds” and “The Sleeping Beauty”). This excited their more traditional metal fans, whose enthusiasm was expressed with headbanging, loud cheers, etc. They then played songs from their subsequent albums.
Apart from Johan, who wore a white scarf on his head, around which there was something like a plastic crown of thorns, the rest of the musicians also contributed greatly to the band's very good concert performance. I was lucky enough to be standing in the left corner of the stage right under the virtuoso and versatile live guitarist Simon Johansson (who is also a member of Memory Garden, Soilwork and Wolf), whose appearance looked quite grim due to his thick eyebrows, long and thick hair and long beard like a Viking warrior. In general, Tiamat do not have super complicated compositions, they rely on a nice melody and a rhythm that stays in the listener's brain, however, in some songs there were demanding guitar parts, in which unfolded Simon’s skill (Love in Chains, Phantasma De Luxe, Do You Dream of Me?, Gaia etc.). The very essential role of live bassist Gustaf Hielm (ex-Meshuggah, ex-Pain of Salvation) sounded more intense in the more rhythmic gothic songs (Cain, Love in Chains, etc.). Also drummer Lars Sköld, an old member of the band (since 1994), playing with his characteristic hat gave the right rhythm that was heard more intensely in some songs (such as: The Ar, Do You Dream of Me?, etc). It was a positive fact that there was a live keyboard player, Per Wiberg (Kamchatka, Switchbale, ex-Opeth, ex-Spiritual Beggars) and they did not have pre-recorded parts. This gave another much better live feeling.
Johan seemed to be very pleased with the atmosphere in the club. He often hugged the other members of the band, while in the short breaks between songs he signed autographs on the covers of the CDs that were offered to him by spectators in the front rows or put stamps on the hands of the spectators. I quickly saw that it was a round symbol. The audience was rhythmically shouting their name and Johan was urging them to continue.
But they saved the best for last. They had already played 9 songs and not one from their most successful album Wildhoney. And the 10th song they played was “Whatever That Hurts” and followed by a series of 3 songs from that album (“The Ar”, “Do You Dream of Me?” and the top “Visionaire”). This according to me was the best part of the concert! In the same spirit followed the next song “Wings of Heaven” and finally they played the calm “Messinian Letter”, the only one from their last release. Personally, I think there were better songs to play from this particular album, such as: “The Sun Also Rises”, the shorter and more guitar-driven “Before Another Wilbury Dies”, the eponymous “The Scarred People”, or even “Radiant Star”. Perhaps they chose this one because of the theme, since it is an anthem to friendship.
They temporarily left the stage and returned with their hit “Vote for Love” (it was inevitable to play it!). The audience cheered! At the end, Johan asked the audience: “Do you want one more song?” The answer was obvious and they played the amazing “Gaia”. Tiamat seemed satisfied with their performance and the response from the audience. The band members, led by Johan, shook hands with several fans, while Johan made hearts to the audience. Their set in terms of song selection and duration was satisfactory: 17 songs in ~ 95’. Not bad at all!
As I mentioned before, the change of their music direction, as well as the excessively calm (soft) style of some of their songs, may have divided their early fans, but on stage Tiamat presented a completely different “face”, playing the best songs from all their releases from 1992 to the latest. Those who were able to attend the recent Mammoth Festival in Thessaloniki (5/10/2025) will have noticed this (https://rockoverdose.gr/mammoth-festival-2025-soul-skg-report/). From their generally admittedly best album: Wildhoney they played 5 songs, from the also very good Prey 4, 3 from the death metal Clouds and 1 from all the rest, that is, not even 2 from the most recent releases: The Scarred People (2012) and Amanethes (2008) (although personally I would have liked to hear the nostalgic hard rock 70ties style “Summertime is Gone” closely followed by “Katarraktis Apo Aima” or the atmospheric and inventive “Amanitis”). This choice is conscious and shows that they have a sense of their compositions (which ones are better and which ones not so much). As well as the fact that they didn't completely break away from their death metal beginnings by playing 3 songs from Clouds. And fortunately the penultimate album Amanethes also had 2 songs towards death doom metal. Why they released The Scarred People later, which is in a different direction, that's another matter.
Generally they don't do many concerts (this year they played in only 6 European cities, 5 of which were at festivals), while they are preparing in December for their Latin American tour with 18 stops. I felt very lucky to see them. It was a nice experience!
P.S.: I apologize to the readers for the quality of the photos. As you can understand, I went to the concert as a simple spectator and I had a compact camera, which has amazing capabilities, but not so good sensitivity in low light.
Tiamat setlist
01 Church of Tiamat
02 In a Dream
03 Clouds
04 The Sleeping Beauty
05 Divided
06 Will They Come?
07 Cain
08 Love in Chains
09 Phantasma De Luxe
10 Whatever That Hurts
11 The Ar
12 Do You Dream of Me?
13 Visionaire
14 Wings of Heaven
15 Messinian Letter
Encore:
16 Vote for Love
17 Gaia
On behalf of RockOverdose,
Panayiotis Papandreopoulos
Comments
