Αν δεχτούμε ότι υπάρχει η κατάλληλη στιγμή να συμβούν μερικά πράγματα, τότε ειλικρινά δε μπορώ να βρω πιο κατάλληλη για το να μας έρχονταν οι Unto Others στη χώρα μας στα απόλυτα ντουζένια τους. Οι πρώην Idle Hands, όπως ακόμα αρέσκονται να τους αποκαλούν οι εξ’αρχής φανατικοί τους, είχαν κάνει ένα πέρασμα από τη χώρα μας το 2019 όταν είχε βγει το εκπληκτικό “Mana” (μανούλα, μαμά) και από τότε διαφαινόταν ότι θα υπάρξει μία καθ’όλα ανοδική πορεία που δε θα είχε ταβάνι, όπερ και εγένετο. Από τότε το όνομα άλλαξε, μας επανασυστήθηκαν ως Unto Others, ξεπέρασαν και τον σκόπελο να τους γειώσει η Roadrunner και είναι εδώ πιο κραταιοί από ποτέ. Με το 2ο τους άλμπουμ ως Unto Others πριν 4 μήνες, το υπέροχο “Never, Neverland” να γίνεται δίσκος κοινής αποδοχής και την Century Media να τρίβει τα χέρια της για το λάθος που έκανε η Roadrunner, οι Unto Others μπήκαν βαθύτερα από ποτέ στις καρδιές του κόσμου, κάνοντας και τους λίγους που τσινίσανε μετά την κυκλοφορία του “Strength” συγκρίνοντας το (λογικό) με το “Mana”, να επαναοριοθετήσουν την πίστη τους το συγκρότημα. Περιμέναμε λοιπόν μία πληρέστερη εμφάνιση από το 2019, αλλά νομίζω τελικά και ο πιο αισιόδοξος δεν ήταν προετοιμασμενος.
Ξεκίνημα της βραδιάς με τους πάντα ευπρόσδεκτους και ποιοτικότατους Black Soul Horde, οι οποίοι είναι από τις περιπτώσεις που σου γίνεται το γκελ με τη μία και σε συνοδεύουν μετά σε ότι κάνουν. Θυμάμαι σαν χθες να έχει συμπέσει το ντεμπούτο τους “Tales Of The Ancient Ones” με το άλμπουμ των Mahakala “Devil’s Music” και στην πρώτη συζήτηση που είχα με τον κοινό παρονομαστή Δημήτρη Κότση, να του εξηγώ το κόλλημα μου με τους BSH κι ότι έπρεπε να έχει συνέχεια. Ευτυχώς όντως υπήρξε συνέχεια, παρότι άργησε λιγάκι, μας χάρισαν άλλα 2 πανέμορφα άλμπουμ κολλητά και πλέον είμαστε προ των πυλών του 4ου δίσκου με το νέο κομμάτι “Julian Graves” πολλά υποσχόμενο, το οποίο παίχτηκε και μας χαροποίησε ιδιαιτέρως. Δεν έχω να πω κάτι που δεν έχω πει σε παλιότερες ανταποκρίσεις, στιβαροί, δεμένοι, ανέμελοι, με γρήγορη ροή χωρίς να κουράζουν, ο Βασίλης Νάνος στα τύμπανα ανεβάζει πολύ το συνολικό αποτέλεσμα, οι έγχορδοι τα σπάνε με φοβερή χημεία και γενικώς αποδείχθηκαν άψογη επιλογή για να ζεστάνουν το κοινό. Ευχαρίστησαν το κοινό και μας έδωσαν μια μεστότατη εμφάνιση 40’ που ελπίζουμε να έχει συνέχεια μελλοντικά, αρχικά με την κυκλοφορία του δίσκου και πιθανή ζωντανή παρουσίαση του και γιατί όχι και με περισσότερες συναυλίες.
Έρχεται λοιπόν και η ώρα των Unto Others, οι οποίοι βρίσκονται ενώπιον ενός γεμάτου Temple και με το που σκάνε στη σκηνή έρχονται οι πρώτες επευφημίες που γίνονται άμεσα κραυγές με το που ξεκινάνε με το “Butterfly”. Χτύπημα κάτω από τη ζώνη από τους Αμερικάνους, οι οποίοι δείχνουν πλέον πόσο έχουν μεγαλώσει από εκείνη την πρώτη επίσκεψη ως Idle Hands, έχοντας αφήσει πίσω πολλές μπάντες που ξεκινούσαν παράλληλα μαζί τους και οδηγώντας πλέον τις εξελίξεις σ’αυτό το “όχι 100% metal αλλά ακόμα metal” στυλ τους. Ο Gabriel Franco με το μαύρο γυαλί και το απέριττο στυλάκι του δείχνει ότι μπορείς να είσαι φοβερός frontman ακόμα κι αν είσαι απόλυτα βιδωμένος στη σκηνή (βίδωμα φάση Cannibal Corpse, χωρίς τους ανεμόμυλους των τελευταίων) κε απλά κάνει πλάκα με τη φωνή του, κάνοντας και ότι θέλει το κοινό. Είναι εκπληκτικό αυτό που θα ακολουθήσει για τα επόμενα 84’ με 23 (ΕΙΚΟΣΙ ΤΡΙΑ) κομμάτια απ’όλη την καριέρα τους. Και τι δεν ξεθάψανε, το μπάσιμο του “Momma Likes The Door Closed” σε συνδυασμό με την επιστροφή στο “Mana” με το “Nightfall” είναι ξεκάθαρο “όβερ από ημίχρονο” σκηνικό και απλά στη συνέχεια η μπάντα έχοντας πάρει πλήρως τον κόσμο με το μέρος της, προχωράει ακάθεκτα.
ΜΟΡΦΑΡΑ Sebastian Silva στις κιθάρες δίπλα στον Franco, έχει ταυτόχρονα το ποζεριλίκι του Malmsteen και το παίξιμο για τη φανέλα του πρωτοεμφανιζόμενου που γουστάρει κάθε στιγμή, το μποτίνι που φόραγε μόνο μια τέτοια μορφή θα μπορούσε να το υποστηρίξει, στριφογυρνούσε, έπαιζε με τον κόσμο, το έζησε στο φουλ, ο φίλος που θες να έχεις και να σου φτιάχνει τη διάθεση. Το rhythm section τρομερό και με τα νεύρα του, ειδικά ο ντράμερ Colin Vranizan που τα έσπασε και έκανε κάτι γυρίσματα από άλλο πλανήτη σε κάτι σημεία. Αδύνατον να επιλέξω συγκεκριμένες στιγμές με βάση αυτό που είδα, βλέποντας τη συναυλία από τον πάνω όροφο (το έπαιξα κι εγώ ομπρελάκιας μια φορά), τολμώ να πω βάσει αντιδράσεων του κοινού ότι τα “Double Negative”, “Suicide Today” και το κορυφαίο “Raigeki” που παίχτηκαν το ένα μετά το άλλο καπάκι, αποτέλεσαν καίριο και κύριο σημείο που η συναυλία άρχισε να μπαίνει σε φρενήρες μοτίβο κι από κει και πέρα, σαν υπερταχεία έτοιμη να εκτροχιαστεί λόγω σπασμένων φρένων, ακολούθησε νέος χαμός με το “Heroin” και καπάκι το “When Will Gods Work Be Done”, ενώ λίγο πριν το encore, το “Flatline”με τη διασκευή του “Pet Sematary” των Ramones εκτόξευσαν τον παλμό του κοινού στο απόλυτα μέγιστο.
Οι Unto Others που τόνισαν ότι ακόμα θυμόντουσαν την εμφάνιση του 2019 αλλά και ότι ήταν η πρώτη εμφάνιση της περιοδείας, έδειξαν να το χαίρονται με την ψυχή τους και υποσχέθηκαν ότι δε θα κάνουν άλλα 6 χρόνια να έρθουν (μ’αυτό που είδα, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, το πολύ σε 2-3 χρόνια μπορούν και πρέπει να είναι πάλι εδώ). Λίγο πριν το τέλος πετάνε το “Dragon, Why Do You Cry?” σε παροξυσμό, με το “Give Me To The Night” να κλείνει το κύριο σετ και αφού φεύγουν για λίγο, επιστρέφουν με “το πρώτο κομμάτι που γράψαμε ποτέ” όπως λέει ο Franco. “Blade And The Will” και περνάνε από τα μάτια μου οι στιγμές που έσκασε το κορυφαίο “Don’t Waste Your Time” EP ως Idle Hands, ενώ νομίζω μαζί με το “It Doesn’t Really Matter” που παίχτηκε πιο πριν, το “Dalmatian” πριν το τελικό “Cosmic Overdrive” ήταν η μεγάλη έκπληξη, από μία μπάντα που αν μπορούσε να κάτσει άλλο τόσο στη σκηνή και να παίξει τα πάντα, έδειχναν ότι μπορούσαν να το κάνουν αβίαστα. Ειλικρινά τους αξίζουν συγχαρητήρια, όχι απλά για το πως έχουν εξελιχθεί, αλλά και πως υπηρετούν όλη τους την καριέρα που βρίσκεται σε σταυροδρόμι πριν γίνει πλήρης ανάφλεξη και εκτοξευτούν σε μεγέθη που δε θα πιστεύουμε.
Θυμάμαι που λέγανε πολλοί “ίσως να μην ξαναδούμε τους Idle Hands τόσο μεγάλοι που θα γίνουν” και πράγματι δεν τους ξαναείδαμε μια και τους είδαμε ως Unto Others, σε συνέχεια αυτού λοιπόν, θα πω με τη σειρά μου ότι έρχονται μεγάλες στιγμές γι’αυτό το συγκρότημα και την εμφάνιση αυτή θα τη θυμόμαστε ως μια από τις πληρέστερες όλων των εποχών και πως την επόμενη φορά που θα τους δούμε, θα έχουν αλλάξει πάρα μα πάρα πολλά στις τάξεις τους και θα έχουν γίνει ακόμα περισσότερο αποδεκτοί και ήδη το χαίρομαι σαν να έχει συμβεί. Μοναδικό “παράπονο” αν είναι δυνατόν μετά από 23 κομμάτια, ότι παίξανε ότι δεν παίζεται και άφησαν έξω το “By Way Of Kingdom”, αλλά αποτελεί πταίσμα, ίσως την επόμενη φορά.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος (https://www.instagram.com/alexandros_kat/)
Comments
