Bell Witch, Sunn O))), Om.
Υπάρχουν μπάντες που, όσες λέξεις και να χρησιμοποιήσεις για να περιγράψεις τον ήχο τους, όσο καλό και να είναι ένα live video που θα δεις, δε θα καταλάβεις ποτέ 100% τι είναι αυτό που παίζουν αν δεν το ακούσεις ο ίδιος ζωντανά.
Είναι η ένταση, είναι η κίνηση, η συνεύρεση με το κοινό, ακόμη και το ηχοκύμα που σε χτυπάει από τα ηχεία και τους ενισχυτές. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, τη δυσκολία του συγκεκριμένου review.
21:25 πήρε θέση το τρίο STOMA.
Με μία ιδιαίτερη σύνθεση — ντραμς, κιθάρα και ένα μέλος σε φωνή-πλήκτρα-samples & Squier Bass VI — μας ταξίδεψαν με έναν επίσης ιδιαίτερο τρόπο.
Δύσκολο να περιγράψεις τον ήχο τους. Φασματικές φωνές με μπόλικο reverb, jungle beats από τα ντραμς αλλά και ηλεκτρονικά τύμπανα, ρυθμική κιθάρα και ένα επιπλέον μπασοκίθαρο. Όλα αυτά χτίζανε ένταση και μας οδηγούσαν σε δυνατά ξεσπάσματα.
Υπήρξαν αυτοσχεδιαστικά μέρη, και με μαεστρία ένωσαν όλες τους τις συνθέσεις για να μας κρατήσουν σε ένταση, χωρίς διακοπή, μέχρι τις 22:00.
Απόλυτα ταιριαστό opening act. Αξίζει να τους ψάξετε.
22:30 τα φώτα έκλεισαν και μπήκε στα ηχεία ένα απαλό προηχογραφημένο.
Οι Ιταλοί ZU παίρνουν θέση και ακούγεται το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Α, στα ελληνικά. Κάτι που συμβαίνει σε όλη τους την περιοδεία!
Χωρίς μικρόφωνο για φωνή και περιττές συστάσεις, ο ήχος τους αμολιέται σαν άγριο ζώο.
Πρέπει να τον εντάξουμε σε κάποιο είδος; Hardcore free jazz με math, noise και avant-garde. Και πάλι, ίσως να τον αδικούμε.
Στα ντραμς, o Paolo Mongardi (aka ξάδερφος του Ψαραντώνη) να εξαπολύει ήχο σαν χταπόδι — πότε jazz, πότε heavy metal διπέταλα. Ο Luca Mai σε βαρίτονο σαξόφωνο και πλήκτρα περασμένα από πετάλια, να σε χτυπάνε πιο βαριά κι από distorted down-tuned κιθάρα. Και ο Massimo Pupillo σε μπάσο-οδηγό, να βγάζει ήχους που δεν έχεις ξανακούσει ποτέ και ούτε περιμένεις πως μπορεί να βγάλει αυτό το όργανο.
Pantokrator, The Unseen War, Chthonian, Conflict Acceleration — τίποτα δεν έλειψε από το setlist τους.
Τρομερό δέσιμο από το τρίο που άλλαζε μετρήματα, ταχύτητες, δυναμικές, έπαιζε tutti με φοβερή μαεστρία, χωρίς να χάνει νότα ή να κατεβάζει ταχύτητες.
Τις λίγες στιγμές που υπήρχε παύση από το σχήμα, ο κόσμος τους αντάμειβε με χειροκρότημα και φωνές.
Με ένα ωραίο προηχογραφημένο, πιθανόν από ταινία, που μας έλεγε πως οι Κυβερνήσεις δε λειτουργούν με τον τρόπο που πιστεύουμε και πως η Αστυνομία δεν είναι αυτή που νομίζουμε, μας αποχαιρέτησαν στις 23:27, για να επιστρέψουν 2’ αργότερα.
Μία extended εκδοχή του Goodnight, Civilization, που κράτησε σχεδόν 20 λεπτά, με την μπάντα να τα δίνει όλα και να εισπράττει ασταμάτητο χειροκρότημα και τον κόσμο να πλησιάζει στη σκηνή για να τους συγχαρεί και να τους αγκαλιάσει.
Για το RockOverdose,
Νίκος Χήναρης
Φωτογραφίες: Μιχάλης Παναγιώτου
Comments
