Το Ghostlands & Ravenlands Festival είναι σχετικά πρόσφατο φεστιβάλ (από το 2023), το οποίο ευτυχώς τείνει να γίνει θεσμός. Έχει τις ρίζες του στο Caravan of Shadows Festival, που είχε ως στόχο να γινόταν ένα περιοδεύον φεστιβάλ σε διάφορες πόλεις και πραγματοποιήθηκε μόνο 2 φορές: αρχικά στην πόλη της Κέρκυρας (Graal club, 13/5/2017) (https://rockoverdose.gr/ανταποκριση-1ο-caravan-shadows-festival-graal-club-corfou-κέρκυρα-1352017/) και τη δεύτερη φορά στο Ίλιον Plus (13/12/2019). Με τα lock-downs, κτλ το φεστιβάλ αυτό δεν διαφαινόταν να συνεχίζεται, όμως οι συμμετέχοντες The Silent Rage στο Power Metal Quest Fest στο Birmingham (1/10/2022) ήρθαν σε επαφή με τους διοργανωτές Amie Chatterley και Gemma Lawler, μέλη των Dakesis και είδαν από κοντά πως είναι η διοργάνωση ενός φεστιβάλ αποκλειστικά από μία μπάντα, γεγονός που τους έδωσε το έναυσμα για την διοργάνωση ενός πολυσυλλεκτικού (με συγκροτήματα από όλο το φάσμα του metal) φεστιβάλ. Έτσι το πρώτο Ghostlands & Ravenlands Festival διοργανώθηκε στο Κύτταρο (όπως και όλα τα υπόλοιπα) στις 14/1/2023 με 5 συγκροτήματα και μόνο αλλοδαπό τους Dakesis. Το 2ο φεστιβάλ ενώ ήταν προγραμματισμένο για τις 28/1/2024, αναβλήθηκε για λόγους ανωτέρας βίας και πραγματοποιήθηκε στις 23/2/2025, πάλι με 5 συγκροτήματα και μόνο αλλοδαπό τους αυστριακούς Dragony (πρώτη εμφάνιση τους στην Ελλάδα).
Στο φετινό φεστιβάλ όλα τα συγκροτήματα ήταν εγχώρια και 3 από τα 5 από τον ευρύτερο φάσμα του gothic metal. Ενώ η τουλάχιστον καλλιτεχνική επιτυχία των προηγούμενων 2 διοργανώσεων αποτελούσε εγγύηση και για φετινή, δυστυχώς η ημέρα διεξαγωγής του φεστιβάλ συνέπεσε με προειδοποίηση για ακραία πλημμυρικά φαινόμενα, είχαν προηγηθεί και πριν λίγες μέρες πλημμύρες στην Γλυφάδα και αλλού με δύο νεκρούς, γεγονός που ενδεχομένως να αποθάρρυνε κάποιους να προσέλθουν κυρίως από τις πέριξ των Αθηνών περιοχές. Προβληματιζόμουν και εγώ μήπως πέσω σε έντονη βροχόπτωση πηγαίνοντας προς ή αποχωρώντας από το Κύτταρο. Ευτυχώς την ώρα που πήγα και έφυγα ψιλόβρεχε, έβρεξε όμως έντονα κατά την διάρκεια του φεστιβάλ, οπότε κάποιοι προσερχόμενοι ίσως και να ήρθαν πολύ βρεγμένοι.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα οι πόρτες θα άνοιγαν στις 18:30 και το πρώτο συγκρότημα θα ξεκινούσε στις 19:00. Κατέφτασα στο club κατά τις 18:50 και οι πόρτες ήταν ακόμη κλειστές λόγω sound check. Μικρή αναμονή υπό το στέγαστρο του Κυττάρου στο ψιλόβροχο και ευτυχώς κατά τις 19:00 άνοιξαν οι πόρτες (με λιγοστό αρχικά κοινό) και σύντομα, λίγο μετά τις 19:10 οι Blossom Death εμφανίστηκαν στην σκηνή. Σχηματίστηκαν στα τέλη του 2018 από τον πρώην τραγουδιστή και στιχουργό των Sorrowful Angels, Κώστα Κατοίκο (μπάσο, φωνητικά), τη σύζυγό του Μαρίτα Μακαρονίδη (φωνητικά) και τον ντράμερ Αργύρη Δεληγιαννόπουλο. Το πρώτο τους ΕΡ “Mistaken” (2019) περιείχε 3 τραγούδια και μουσικά ήταν μείγμα southern rock και gothic metal, χρησιμοποιώντας πολλά στοιχεία από heavy, thrash, stoner και melodic death. Οι Blossom Death είναι ένα από τα πρώτα συγκροτήματα στην ελληνική σκηνή που προσπάθησαν να συνδυάσουν το southern rock με gothic metal, δημιουργώντας ένα πιο ευρωπαϊκό είδος southern gothic μουσικής χωρίς να χάσουν το αρχικό αμερικανικό του στοιχείο. Η μεταστροφή προς πιο gothic metal κατεύθυνση έγινε στην επόμενη κυκλοφορία, το split mini album “Eon Must Fail” (2023) που περιείχε 3 τραγουδιών των Blossom Death και 2 των In Burial, μέλη των οποίων ήταν ο Κώστας Κατοίκος (μπάσο, φωνητικά) και ο πρώην κιθαρίστας των Blossom Death Τάσος Γρυπαίος (θα τους χαρακτήριζα και ως side project των Blossom Death). Και τα 5 τραγούδια ήταν υπέροχα, όμως εκτός από την μετατόπιση μουσικής κατεύθυνσης ο πολυπράγμων Κώστας (και νυν μέλος των blacksters Corax BM και Eons Aura) είχε περάσει από το μπάσο στην κιθάρα.
Τα υπόλοιπα μέλη της παρούσας σύνθεσης είναι: Γιάννης Λιτινάκης (μπασίστας και των Reflection), Μιχάλης Νταρλής (κιθάρα), Βασίλης Κορώνας (κιθάρα), άρα 3 κιθαρίστες! Στο σύντομο σετ τους ερμήνευσαν αρχικά ένα τραγούδι από κάθε κυκλοφορία τους (τα “Beyond Time” και “Mistaken”), ενώ τα υπόλοιπα 4 ήταν καινούρια. Ο Κώστας υπέφερε λίγο από τενοντίτιδα, ενώ δεν έλειψαν και τα πειράγματα μεταξύ των μελών όπως π.χ. Κώστα - Αργύρη. Το τέλος ήταν έντονα συναισθηματικά φορτισμένο, καθώς ανέβηκε στην σκηνή η κόρη των Κώστα – Μαρίτας για να ερμηνεύσει το “Before I Can See”, το οποίο αφιερώθηκε στην 16χρονη φίλη της Αλεξία που έχασε την ζωή της πρόωρα, ένα τραγούδι που ξεκινάει ως rock μπαλάντα και προοδευτικά δυναμώνει. Από εκεί ψηλά στον ουρανό θα πήρε μεγάλη χαρά. Συμπερασματικά, σε ~ 28’ οι Blossom Death ερμήνευσαν 6 τραγούδια, 4 εκ των οποίων ήταν ακυκλοφόρητα, όλα πολύ ποιοτικά, αφήνοντας πολύ καλές εντυπώσεις και αποσπώντας το θερμό χειροκρότημα του κοινού που είχε αρχίσει να πυκνώνει.
Blossom Death setlist
- Beyond Time
- Mistaken
- Stone Kiss
- Morning After
- Fallen
- Before I Can See
Το πρόγραμμα έπρεπε να τρέξει λίγο, λόγω της μικρής αρχικής καθυστέρησης και σχεδόν στην ώρα τους, λίγο μετά τις 19:50 εμφανίστηκαν οι συναυλιακά έμπειροι Empty Mirror, τους οποίους έχω παρακολουθήσει ήδη 2 φορές (https://rockoverdose.gr/the-illusion-fades-empty-mirror-lachrymose-live-temple/ και https://rockoverdose.gr/the-illusion-fades-empty-mirror-soundpath-live-temple-01-04-2023/) και όπως τότε μου είχαν αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις, ούτε και τώρα με απογοήτευσαν. Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον “old school” gothic metal 7μελές συγκρότημα, στυλ Theatre of Tragedy, Tristania, Paradise Lost, αλλά και με πιο doom - death επιρροές στυλ Draconian, και με πολύ καλή σκηνική παρουσία.
Ξεκίνησαν υπό τους ήχους του ορχηστρικού intro “Exordium” από κασέτα, ενώ παράλληλα παιζόταν στην οθόνη αποσπάσματα από το videoclip του “Luminous Child”, το οποίο και επακολούθησε (ως φυσική συνέχεια) και ερμηνεύτηκε υπό λιγοστό φως (είπαμε gothic, αλλά όχι και έτσι). Αν πήγαινε έτσι όλη η συναυλία δεν θα «σταύρωνα» φωτογραφία, αλλά ευτυχώς «φωτιστικώς» η κατάσταση βελτιώθηκε στην συνέχεια (όχι δραματικά, αλλά σε ανεκτά gothic πλαίσια). Όλοι οι μουσικοί ήταν πολύ καλοί (όπως και των υπολοίπων συγκροτημάτων άλλωστε), προεξέχοντος του κιθαρίστα και φέροντος μεγάλο βάρος στις συνθέσεις Αντώνη Τσιτσεκλή. Δεν ξέρω για ποιο λόγο εντύπωση μου έκαναν όλοι οι drummers, οι οποίοι ήταν εξαιρετικοί (φυσικά και η Δήμητρα “Mechblastess” Σκούρτη). Αν και θεωρώ πως δεν υπήρξε μέτρια στιγμή στην εμφάνιση τους, θα χαρακτήριζα ως κορυφαία στιγμή την ερμηνεία στο “Deus Profanus”, όπου «έκλεψαν» την παράσταση στα φωνητικά το δίδυμο Ανδρέα - Αφροδίτης. Στο 35λεπτο σετ τους έπαιξαν άψογα 6 (7 με το intro) τραγούδια, εκ των οποίων 2 ήταν από το “Echoes of Eternity” ΕΡ και 5 από το “Deus Profanus”. Εννοείται ότι καταχειροκροτήθηκαν στο τέλος και απέσπασαν πολύ θετικά σχόλια ακόμη και από όσους δεν τους γνώριζαν.
Empty Mirror setlist
- Exordium
- Luminous Child
- Hummingbird
- Deus Profanus
- Medea
- Of Man & Elf
- Zephyros
Το πρόγραμμα είχε ομαλοποιηθεί πλέον, έξω πρέπει να έριχνε «καρέκλες», απ΄ ότι είδα προσεγγίζοντας την πόρτα και φυσικά παρέμεινα εντός της αίθουσας καθ’ όλη την διάρκεια του φεστιβάλ με το κοινό να έχει ήδη πυκνώσει. Αλλαγή μουσικού στυλ με τους melodic heavy metallers - hard rockers Wildfire, τους οποίους σε λιγότερο από ένα χρόνο έχω παρακολουθήσει άλλες 2 φορές (https://rockoverdose.gr/sirius-wildfire-fading-echoes-temple/ και https://rockoverdose.gr/silent-winter-wildfire-temple/). Διπλοβάρδια για τον Μάριο Θεοφιλάτο την συγκεκριμένη ημέρα στα πλήκτρα (και ο Tolis G. Pol ήταν μέλος των Empty Mirror για ένα μικρό διάστημα), ενώ οι Wildfire είχαν να διαχειριστούν την πρόσφατη αποχώρηση του επί σχεδόν 3ετιάς τραγουδιστή τους Βασίλη Χρέπα που μεταπήδησε στους Darklon. Το κενό κάλυψε επάξια ο πολυπράγμων Τάσος Λάζαρης (Fortress Under Siege, Steel Arctus και δεν ξέρω σε πόσα άλλα συγκροτήματα έχει συμμετάσχει ή είναι μέλος ταυτόχρονα).
Λίγο μετά τις 20:40 ακούστηκαν από τα ηχεία οι πρώτες νότες του επικά ορχηστρικού “Leap of Faith” με τα μέλη να εισέρχονται σταδιακά στην σκηνή και με το “Rise” ως πρώτο τραγούδι (όπως και στο άλμπουμ). Χαμός από κάτω από το ήδη πυκνωμένο κοινό! Ο Τάσος ανταποκρίθηκε επαξίως και ως (υπηρεσιακός) τραγουδιστής και των Wildfire και επιπλέον η προσωρινή αυτή αντικατάσταση επέφερε και μία μικρή αλλά αξιοσημείωτη ηχητική αλλαγή καθώς με τον υψίφωνο (στυλ Dickinson όχι μόνο στα φωνητικά, αλλά και αεικίνητο επί σκηνής) Τάσο, τα τραγούδια ακούγονταν προς το power metal (μήπως αυτό ήταν μία καλή αφορμή για να αλλάξουν λίγο το στυλ τους προς αυτή την κατεύθυνση?).
Οι Wildfire ερμήνευσαν όλα ανεξαιρέτως τα τραγούδια με πολύ ενθουσιασμό και πάθος, γεγονός που εκτίμησε το κοινό απεριόριστα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι ουκ ολίγες φορές έγινε headbanging στυλ Judas Priest από τους 2 εξαιρετικούς κιθαρίστες Τόλη G. Pol και Δημήτρη Βαρσάμη και τον ηχητικά «πανταχού παρόντα» μπασίστα Δημήτρη Μεγάλιο. Στην μέση του σετ έπαιξαν ένα τραγούδι που αρκετοί περίμεναν, το “Navigators” με την κλαρινική εισαγωγή του Τόλη. «Ε, ρε πατρίδα» αναφώνησαν κάποιοι από το κοινό. Ενώ ακολούθησε το “Red Sharks” (διασκευή Crimson Glory), όπου ο Τάσος πέταξε στο κοινό έναν τεράστιο φουσκωτό καρχαρία, ο οποίος περιφερόταν συνέχεια ανάμεσα στο κοινό. Ολοκλήρωσαν με ένα τραγούδι που όλοι περίμεναν, το “Night with a Witch” (το οποίο περιλαμβάνεται και στο Wildfire ΕΡ). Στο 36λεπτο σετ τους έπαιξαν σχεδόν όλο το “Rise” (7 από τα 9 τραγούδια του) και όπως και στην τελευταία συναυλία τους, στο τέλος του setlist αναγραφόταν με μικρά γράμματα συνταγή μαγειρικής (εν προκειμένω ταραμοσαλάτας) εκτελεσμένη υπό τους ήχους του “Rise”.
Wildfire setlist
- Leap of Faith (tape)
- Rise
- Inside the Box
- Far & Beyond (in Hell)
- Breaking Point
- Navigators
- Red Sharks (διασκευή Crimson Glory)
- Night with a Witch
Είχε φτάσει επιτέλους η ώρα για ένα από τα ιστορικότερα και αξιολογότερα ελληνικά gothic metal συγκροτήματα, τους Sorrowful Angels. Σχηματίστηκαν από τον πολλά έτη διαμένοντα στην χώρα μας Πολωνό κιθαρίστα Dariusz Sipiora το 1999 και μέχρι το 2002 μην έχοντας κυκλοφορήσει κάτι, αλλά έχοντας δώσει αρκετές συναυλίες, διαλύθηκαν. Επα-ενεργοποιήθηκαν το 2008 από τους Sipiora, Διονύση Χριστοδουλάτο (κιθάρα, φωνητικά) και Κώστα Κατοίκο (φωνητικά). Το 2009 κυκλοφόρησαν επιτέλους το πρώτο άλμπουμ τους “Ship in Your Trip”, το οποίο περιείχε μερικά αριστουργηματικά τραγούδια όπως: Denial, Laws Of Deceit, Red Sunrise, Final Win, Suicidal Manners, I'm Home. Αν και όπως δήλωναν τότε ότι είχαν πολλές επιρροές από συγκροτήματα τους είδους όπως: Moonspell (προς τιμή των οποίων κυκλοφόρησαν το 2012 ένα tribute ΕΡ 3 τραγουδιών), Theater of Tragedy, Anathema, Samael, κτλ θα έλεγα ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ ήταν περισσότερο επηρεασμένο από Paradise Lost (κύρια της μετά One Second εποχής). Στο τέλος του 2011 κυκλοφόρησαν το 2ο άλμπουμ τους “Omen”, σε πιο industrial, electro κατεύθυνση (ενδεικτικό και των 2 διασκευών που περιείχε: Apoptygma Berzerk και Code 64) ενώ ήδη είχε αποχωρήσει ο Dariusz και συνθέτης ήταν αποκλειστικά ο Διονύσης. Τρίτη και τελευταία κυκλοφορία το “Remedie” (2015) και μετά από συναυλιακή αποχή 10 ετών το αθηναϊκό κοινό επιτέλους θα τους απολάμβανε!
Εμφανίστηκαν στην σκηνή 21:35 σύμφωνα με το πρόγραμμα ερμηνεύοντας το “Mistress of Desire”. Η συγκίνηση ήταν διάχυτη σε κοινό και συγκρότημα, όμως δεν ακουγόταν και τόσο καλά (νομίζω υπήρχε πρόβλημα στα προηχογραφημένα samples). Όπως είπε και ο Διονύσης «10 χρόνια είχαν να παίξουν και παρουσιάστηκε τεχνικό πρόβλημα!», το οποίο ευτυχώς ξεπεράστηκε. Η παρούσα σύνθεση εκτός του Διονύση περιελάμβανε τον έμπειρο Ηλία Μπουζέα στο μπάσο, ο οποίος ήταν μέλος την περίοδο 2011-4 και τα πρόσφατα μέλη (από το 2025): τον ικανότατο 23χρονο drummer Dennis (Διονύση) Sampson και τον επίσης πολύ καλό κιθαρίστα Johnny Fixx. Γενικά έπαιζαν πολύ καλά και παρόλα τα μικροπροβλήματα στον ήχο υπήρχε διάχυτος ενθουσιασμός σε συγκρότημα και κοινό. Ακόμη και όσα τραγούδια ήταν πιο industrial και δεν μου πολύ-άρεσαν παιγμένα ζωντανά ακούγονταν καλύτερα. Προς την αρχή του σετ έπαιξαν και το καινούριο “Hope Untold”, που ως videoclip είχε κυκλοφορήσει 2 μέρες πριν. Ενώ αρχικά δεν μου πολύ-άρεσε η electro εισαγωγή του, όσο προχωρούσε βελτιωνόταν, ενώ μου άρεσε πολύ η κιθαριστική δεινότητα (solo) και ο τρόπος που τραγουδούσε ο Διονύσης. Στο τέλος του σετ κάποιος έδωσε μία ζωγραφιά στον Διονύση (υποθέτω ότι ζωγραφίστηκε από κάποιο από τα παιδάκια που ήταν στα δεξιά της σκηνής, λογικά θα ήταν παιδάκια μελών του συγκροτήματος ή κάτι τέτοιο) και ο Διονύσης την τοποθέτησε κοντά στα drums. Το 53λεπτο με 11 τραγούδια σετ τους ήταν προσανατολισμένο στο “Omens” album (6 τραγούδια), 3 ήταν από το “Ship in Your Trip”, 1 μόλις από το τελευταίο “Remedie” καθώς και 1 καινούριο (“Hope Untold”). Προσωπικά χάρηκα που άκουσα το “Denial”, όμως δεν έπαιξαν το καλύτερο κατ’ εμέ τραγούδι από το “Ship in Your Trip”, το “Laws Of Deceit”, ούτε τα υπόλοιπα αριστουργηματικά που προανέφερα, ενώ επέλεξαν από αυτό το άλμπουμ το electro rock - industrial “Leaving Earth” (που ήταν bonus track), ενώ και από το “Omens” δεν έπαιξαν το πολύ καλό “Stars Collide”. Αισθάνθηκα σαν σε συναυλία Iron Maiden και να μην έπαιζαν τα “Trooper” ή “Running Free” (που δεν το παίζουν τελευταία). Ναι μεν μου άρεσε πολύ η εμφάνιση τους, όμως αυτές οι επιλογές τραγουδιών μου άφησαν μία ολίγον γλυκόπικρη γεύση. Θα ήθελα να τους δω με πλήρες σετ και μάλλον κάτι ετοιμάζουν για το προσεχές μέλλον γιατί ο Διονύσης ανέφερε «θα τα ξαναπούμε και εδώ».
Sorrowful Angels setlist
- Mistress of Desire
- Leaving Earth
- Suicidal Manners
- Hope Untold
- Shatterbox
- Right of Way
- Unspeakable Cult
- Omens
- Mourn
- Shores of Capture
- Denial
Μετά από 4 ώρες που πέρασαν σαν «νερό» (ενώ απέξω έπεφτε κατά περιόδους πολύ νερό), ήρθε η ώρα για αποψινούς headliners και διοργανωτές The Silent Rage, οι οποίοι γιόρταζαν τα 20χρονα τους και θα είχαν και special guests όπως είχαν προαναγγείλει. Ήδη το πρόγραμμα είχα πάει 10΄ πίσω με την πιο εκτεταμένη εμφάνιση των Sorrowful Angels. Και τι έγινε? 10 χρόνια είχαν να παίξουν live, χαλάλι τους, άξιζε τον κόπο! Όμως υπήρξε και κάποια ενδογενή καθυστέρηση με αποτέλεσμα οι The Silent Rage να εμφανιστούν κάπως αργότερα. Η αναμονή έλαβε τέλος όταν λίγο πριν τις 23:00 ακούστηκαν από τα ηχεία οι πρώτες νότες του intro “Enemy at the Gates” με τα μέλη της μπάντας να εισέρχονται διαδοχικά στην σκηνή. Το set τους ήταν χωρισμένο σε 4 ενότητες όπου στην πρώτη έπαιξαν άλλα 5 (εκτός του intro) τραγούδια - ύμνους από τα 2 πλήρη albums που έχουν κυκλοφορήσει: “Nuances of Life” (2023), “The Deadliest Scourge” (2016) και το “Harvester of Souls” EP (2011) με το κοινό να παραληρεί. Σε κάποια σημεία το κοινό τραγουδούσε τα ρεφρέν με τον Μιχάλη Ρινακάκη να προτάσσει το μικρόφωνο προς το κοινό. Το γεγονός ότι σε 20 χρόνια κυκλοφόρησαν μόλις 2 πλήρη albums, 2 ΕΡs και αρκετά singles είναι ενδεικτικό των προβλημάτων που αντιμετώπισαν (όπως και τα περισσότερα συγκροτήματα εξάλλου).
Τα καλύτερα όμως θα έπονταν! Στην 2η ενότητα παρέμειναν επί σκηνής οι: Νίκος Σιγκλίδης (κιθάρα, φωνητικά, ιθύνων νους και frontman της μπάντας που αναφερόταν στην ιστορία των τραγουδιών, κυκλοφοριών, μελών, κτλ) και Γιώργος Χανιωτάκης (μπάσο) και αποχώρησαν οι: Σταμάτης Κατσαφάδος (drums), Νίκος Σαρμπάνης (κιθάρα) και Μιχάλης Ρινακάκης (φωνητικά). Αντ΄ αυτών προσήλθαν πρώην μέλη για να παίξουν 4 παλιά τραγούδια που είχαν καιρό να παιχτούν ζωντανά, 3 εκ των οποίων ήταν από το πρώτο τους demo “Perished in Flames” (2006) καθώς και το “The Silent Rage” (από το ομώνυμο ΕΡ του 2009). Ποιοί εισήλθαν και τι τραγούδια έπαιξαν μπορείτε να το διαβάσετε αναλυτικά στο setlist. Πάντως, πρώτη φορά είδα τον νυν τραγουδιστή των Reflection Κώστα Τόκα και ως κιθαρίστα.
Στην 3η ενότητα επανήλθαν τα αποχωρήσαντα μέλη για να παίξουν τα “Harvester of Souls (MMXXI)” (τραγούδι του 2011 σε επανεκτέλεση ως single το 2021) και “Sin of a Pilgrim”. Η 4η ενότητα περιελάμβανε 4 νεότερα τραγούδια, 3 εκ των οποίων από το “Nuances of Life” και για το τέλος κατά τις 12:15 επανήλθε στην σκηνή ο Κώστας Τόκας για το ιστορικό “Leading the Legions” μέσα σε αποθέωση από το δυστυχώς ελάχιστο κοινό είχε απομείνει κυρίως επειδή η επόμενη ημέρα ήταν εργάσιμη και τα ΜΜΜ σταματούσαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Σε ~ 80’ οι The Silent Rage έπαιξαν καταπληκτικά τραγούδια όλο το φάσμα της δισκογραφίας τους, ακόμη και από το πρώτο τους demo (ο ήχος τα χάλασε λίγο). Αποχωρώντας οι λίγοι πιστοί θεατές πήραν ως δώρο μία συλλεκτική μπύρα (αριθμημένες 100) Nomad pale ale beer παραγωγής - εμφιάλωσης Strange Brew (Περιστέρι) στα μωβ χρώματα του “Nuances of Life”.
The Silent Rage setlist
--- Scene A -- -
01 Enemy at the Gates - Intro (tape)
02 The Serpent Lord
03 Stormwarrior
04 Crows Fly Back
05 Exhaling Fear
06 Wings of Tragedy (MMXXV)
--- Scene B ---
07 A Sinner's Confession ft. Βασίλης Χάμος (drums) / Πάνος Λάμπρου (κιθάρα)
08 Perished in Flames ft. Βασίλης Χάμος (drums) / Πάνος Λάμπρου (κιθάρα) / Κώστας Τόκας (φωνητικά)
09 The Silent Rage ft. Κώστας Τόκας (φωνητικά - κιθάρα) / Λευτέρης Μόρος (drums)
10 Litany of Imprisoned Souls ft. Κώστας Τόκας (φωνητικά - κιθάρα) / Λευτέρης Μόρος (drums)
--- Scene C ---
11 Harvester of Souls (MMXXI)
12 Sin of a Pilgrim
--- Scene D ---
13 Nuances of Life
14 The Man in the Mirror
15 A Piece of Eden
16 The Serpent Lord
--- Finale ---
17 Leading the Legions ft. Κώστας Τόκας
Συμπερασματικά, η καλλιτεχνική επιτυχία του φεστιβάλ ήταν αδιαμφισβήτητη! (ευελπιστώ και σε εμπορική γιατί θα ήταν κρίμα για τους διοργανωτές). 5 και πλέον ώρες ποιοτικής μουσικής από 5 συγκροτήματα, με (ιστορική) επανεμφάνιση των Sorrowful Angels μετά από 10 χρόνια, με επετειακή εμφάνιση για τα 20χρονα των The Silent Rage παίζοντας τραγούδια απ’ όλες τις κυκλοφορίες τους, με guest εμφανίσεις μελών που έπαιξαν ιστορικά τραγούδια που είχαν να παιχτούν ζωντανά για αρκετά χρόνια και όλα αυτά στην τιμή των 15 € θα το χαρακτήριζα ως μία super συναυλιακή ευκαιρία. Εύχομαι το Ghostlands & Ravenlands Festival όχι μόνο να συνεχιστεί, αλλά και να γιγαντωθεί.
Για το RockOverdose,
Κείμενο - Φωτογραφίες: Παναγιώτης Παπανδρεόπουλος
Comments
