Band Of Friends και Ελλάδα. Μία σχέση που κρατάει χρόνια και που θέλουμε να κρατήσει όσα περισσότερα γίνεται. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να πούμε ότι κάθε χρόνο που έρχονται ο Gerry McAvoy και η παρέα του είναι η ετήσια γιορτή προς τιμή του Rory Gallagher ή μάλλον ακόμα καλύτερα η ετήσια συνάντηση φίλων του τεράστιου Ιρλανδού μουσικού. Γιατί αυτό ακριβώς είναι. Μια συνάντηση ατόμων που πιθανόν να βρίσκονται μόνο τη συγκεκριμένη ημέρα αλλά είναι σαν να είχαν να τα πουν λίγες μόνο ημέρες.
Και φέτος λοιπόν, όπως και πέρσι, τη συναυλία άνοιξαν οι Sakis Dovolis Trio, παρέα με το Νίκο Ντουνούση με ένα set αφιερωμένο στον Stevie Ray Vaughan. Νομίζω ότι και ο Νίκος και ο Σάκης είναι από τους πλέον καταλληλότερους κιθαρίστες σε παγκόσμιο επίπεδο για να αποδίδουν τη μουσική του Τεξανού κιθαρίστα. Μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια ο τίτλος του Έλληνα SRV ανήκει στον Ντουνούση ο οποίος αν άκουσα καλά ο ίδιος είπε ότι με χαρά πλέον παραδίδει στον Σάκη.
Στη μία περίπου ώρα που είχαν στη διάθεση τους ακούσαμε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του SRV παιγμένα από μία μπάντα που είναι λες και φτιάχτηκε για να κάνει ακριβώς αυτό και με το κοινό που είχε γεμίσει το Eightball (για ακόμα μία φορά το live ήταν sold out), να συμμετέχει ενεργά σε κάθε κομμάτι. Τζαμαρίσματα και τρομερή διάθεση από το κιθαριστικό δίδυμο, και ένα rhythm section των Νίκο Καλύβα και Φώτη Ντοβόλη να δίνουν το πρόσταγμα. Το είχα γράψει και πέρσι, θα το γράψω και φέτος. ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ!
Η ώρα είχε φτάσει για τους Band Of Friends! Αν και τους έχω δει αρκετές φορές, κάθε φορά η ανυπομονησία και ο ενθουσιασμός είναι ακριβώς τα ίδια. Για κάποιους από εμάς το να βλέπουμε τους Gerry McAvoy και τον Brendan O’Neill, ή παλαιότερα τον Ted McKenna (R.I.P.), και μάλιστα μόλις λίγα μέτρα μακριά μας, είναι κάτι που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ποτέ μεγαλώνοντας και ακούγοντας τις μουσικές του Gallagher. Και όμως κάθε χρόνο είναι εκεί κρατώντας το θρύλο ζωντανό. Είναι εκεί για να μας υπενθυμίζουν πόσο τεράστιος καλλιτέχνης ήταν ο Rory (και ας μη τον δούμε σχεδόν ποτέ σε λίστες με τους μεγαλύτερους κιθαρίστες κτλ. – όχι ότι θα τον ένοιαζε ποτέ) αλλά και οι ίδιοι.
Το να γράψω αν η μπάντα ήταν καλή η όχι, είναι το λιγότερο αστείο. Και οι 4 μουσικοί έχουν πολλά γαλόνια στους ώμους τους. Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι φυσικά. Ο Jim Kirkpatrick (μέλος των θρυλικών FM) αποδίδει άριστα το φωνητικό μέρος των κομματιών όπως επίσης και πολλά από τα κιθαριστικά μέρη. Το μεγαλύτερο βάρος στην κιθάρα το κουβαλάει ο βραβευμένος από τον ίδιο τον Rory Gallagher, Paul Rose, ο οποίος καταθέτει ψυχή στο σανίδι. Για τους McAvoy και O’ Neill ότι και να πούμε νομίζω είναι περιττό. Ο πρώτος δίπλα στον Rory από τον πρώτο δίσκο το 1971 έως και τον τελευταίο το 1990 και ο δεύτερος, ο αμέσως επόμενος μακροβιότερος συνεργάτης του. Αυτό που μπορώ με απόλυτη βεβαιότητα να πω είναι ότι η μπάντα σέβεται απόλυτα το κοινό της, όπως επίσης και την κληρονομιά του Rory αποδίδοντας τα κομμάτια όπως ακριβώς πρέπει. Με αγάπη και τρομερή διάθεση. Ειδικά ο McAvoy συνέχεια “έπαιζε” με το κοινό.
Φυσικά υπήρξαν και στιγμές που “έπεσαν οι στροφές”, η συγκίνηση έπιασε κόκκινο και παίζει να δάκρυσαν και τα ντουβάρια του Eightball. Φυσικά αναφέρομαι στα κομμάτια “I Fall Apart” και “A Million Miles Away” που προσωπικά θεωρώ ότι είναι από τα ομορφότερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Πόσα συναισθήματα να χωρέσουν σε 5-6 λεπτά; Λίγο πριν το κλείσιμο πάντως είχαμε και μία μεγάλη έκπληξη με το “Philby” που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να το ακούσουμε.
Για ακόμα μία φορά οι Band Of Friends μας ταξίδεψαν νοητά στην Ιρλανδία, στις pub, τα σκοτεινά γεμάτα υγρασία σοκάκια της και τα καταπράσινα τοπία της.
Band Of Friends και Rockin’ The Blues Events σας ευχαριστούμε και ελπίζουμε όντως να τα ξαναπούμε μέσα στο 2025!
Για το RockOverdose
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτογραφίες: Δημήτρης Καραγεωργίου
Comments
