Τη χρονιά που γεννιόμουν – για τους μη φίλους των μαθηματικών πριν 28 χρόνια – έγινε το μουσικό αντίστοιχο της λεγόμενης μεταγραφής αεροδρομίου. Ο Νορβηγός Roy Khan θα αφήσει τους Conception και την Ευρώπη και θα περάσει στην άλλη μεριά του Ατλαντικού για λογαριασμό των Kamelot. Στα 13 χρόνια που θα παραμείνει στις τάξεις της μπάντας από την Tampa της Florida ο Khan θα μεγαλουργήσει με συμμετοχή σε επτά στούντιο άλμπουμ και θα αποτελέσει τον καταλύτη για την εδραίωση των Kamelot ως ένα από τα καλύτερα gothic acts στην αρχή του 21ου αιώνα.
Τον Μάρτιο του 2005 συγκεκριμένα η δημοτικότητα των Kamelot θα εκτοξευθεί στη στρατόσφαιρα με την κυκλοφορία του "Black Halo", το κατά κοινή ομολογία ερμηνευτικό απόγειο του Νορβηγού. Ύστερα από αρκετή ταλαιπωρία και την αποχώρησή του από τη μπάντα που τον ανέδειξε, η φωνή που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά μουσικόφιλων ανά την υφήλιο επιστρέφει στο highlight της καριέρας του, 15 χρόνια μετά την αποχώρησή του από τους Kamelot.
Ως ένθερμος οπαδός του symphonic metal δεν θα μπορούσα να λείπω από ένα τέτοιο γεγονός, συνεπώς κατηφόρησα προς τον γνώριμο συναυλιακό χώρο του Eightball Club στα Λαδάδικα για να γίνω μέρος αυτού του ιστορικού live. Οι πόρτες πιθανώς άνοιξαν νωρίτερα από το προγραμματισμένο, διότι όταν έφτασα στο Eightball η συναυλία είχε ήδη ξεκινήσει και το venue ήταν γεμάτο και πάνω και κάτω. Στη σκηνή βρίσκονταν ήδη οι Αμερικανοί Seven Spires.
SEVEN SPIRES
Η τετράδα από τη Βοστόνη βρίσκεται σε ανοδική πορεία τα τελευταία χρόνια με ήδη τέσσερα άλμπουμ στο ενεργητικό τους. Είχα την τύχη να παρακολουθήσω την frontwoman τους Adrienne Cowan, πέρυσι τον Μάρτιο στο Βερολίνο με τους Avantasia και οι εντυπώσεις μου ήταν πολύ θετικές. Έχοντας πλέον τη δυνατότητα να την ξανακούσω με τη δική της μπάντα στα πάτρια εδάφη μπορώ να σχηματίσω μια πιο σφαιρική άποψη.
Τα μέλη των Seven Spires είναι απόφοιτοι του Berklee Music College, οπότε περίμιενα αρκετά τεχνικές και απαιτητικές συνθέσεις από μέρους τους. Και πράγματι η τετράδα βγήκε στη σκηνή με μια επτάχορδη κιθάρα κι ένα εξάχορδο μπάσο, ήταν άψογη μουσικά και μας παρουσίασε όσο πιο αντιπροσωπευτικά γίνεται τη δισκογραφία της, δίνοντας περισσότερη βαρύτητα στο εξαιρετικό τελευταίο τους άλμπουμ "A Fortress Called Home".
Όπως ήταν αναμενόμενο, η Cowan ήταν μαγνήτης επί σκηνής, επιδεικνύοντας φανταστικό έλεγχο της φωνής της με τις αλλεπάλληλες εναλλαγές μεταξύ clean και brutal φωνητικών. Ο γιος του Lawrence Gowan των Styx, Dylan, ήταν μετρονόμος πίσω από το drum kit, ενώ οι Jack Kosto και Peter Albert de Reyna σε κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα έδειξαν όλες τις μουσικές αρετές τους.
Η εμφάνισή των Seven Spires ήταν ένα ιδανικό ορεκτικό για ένα εκ προοιμίου χορταστικό κυρίως πιάτο. Χωρίς περιττές φανφάρες οι Αμερικανοί έδωσαν ένα άκρως επαγγελματικό show με μια επαγγελματική άνεση που δείχνει την αυτοπεποίθηση που έχουν χτίσει τα τελευταία χρόνια τώρα που η μετοχή τους βρίσκεται σε ανοδική πορεία.
Setlist:
A Fortress Called Home / Songs Upon Wine-Stained Tongues / Almosttown / No Words Exchanged / Succumb / Ghost Of Yesterday / Portrait Of Us / Love’s Souvenir / Wanderer’s Prayer / Gods of Debauchery / Through Lifetimes
ROY KHAN
Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια. Καλοί κι οι Seven Spires, αλλά το κοινό είχε έρθει στο Eightball για έναν και μοναδικό λόγο και άκουγε στο όνομα Roy Khan. Τα φώτα χαμήλωσαν και όλοι ήξεραν τι σήμαινε αυτό: "When The Lights Are Down" there’s no more to say. Ο Νορβηγός ανέβηκε στη σκηνή και όλο το κοινό κρεμόταν από τα χείλη του. Μπορεί ο 56χρονος καλλιτέχνης να έχει πέσει σε αντοχές και το ερμηνευτικό εύρος του να μην είναι όπως πριν από 20 χρόνια – τα πρώτα κομμάτια του σετ παίχτηκαν σε πιο χαμηλό κούρδισμα για να εξασφαλιστεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα –, αλλά παραμένει ακόμα ο ίδιος φανταστικός frontman με εξίσου φανταστικό crowd play.
To "Black Halo" είχε σαφώς την τιμητική του, γι αυτό πήγαμε εκεί εξάλλου, το ερώτημα ήταν πόσες και ποιες θα ήταν οι επιλογές από τις υπόλοιπες στιγμές της δισκογραφίας που κυκλοφόρησε με τους Kamelot. O Khan έπαιξε εκ του ασφαλούς, επιλέγοντας μόνο το "Karma", το "Epica" και το "Ghost Opera". Τα κομμάτια που επέλεξε από εκεί ωστόσο ήταν όλα ένα κι ένα, σε ένα πραγματικά σπουδαίο setlist που ικανοποίησε και τον τελευταίο παρευρισκόντα στο Eightball.
Δεν μπορώ να επιλέξω κάποια στιγμή που αξίζει να μνημονευτεί περισσότερο από τις υπόλοιπες, καθώς όλο το set είχε εξίσου θερμή ανταπόκριση από το κοινό, το οποίο σαφώς γνώριζε όλους τους στίχους και τους βροντοφώναζε καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Τα φωνητικά της Adrienne Cowan στον ύμνο "Somewhere In Time (The Haunting)" ήταν ξεσηκωτικά, το πιάνο του Lars Andre Kvistum στο "Memento Mori" συγκινητικό, εκεί όμως που ίσως να έχουμε το highlight της συναυλίας ήταν στο "Forever". Σύσσωμο το κοινό του Eightball τραγούδησε όλους τους στίχους παρέα με τον Roy και το sing along συνέχισε για περίπου δέκα λεπτά, αφήνοντας τον μουσικό με το στόμα ανοιχτό για το πάθος και την αγάπη που του προσέφερε η Θεσσαλονίκη.
Το κλείσιμο του encore με το all-time classic goth αριστούργημα "March Of Mephisto" έριξε την αυλαία σε μια συναυλία που όλοι απολαύσαμε και κανείς δεν θυμάται τα ψεγάδια της –αν υπήρχαν. Η αποθέωση για τον Khan ήταν ενθουσιώδης, οι επευφημίες έπεφταν βροχή μετά το τέλος του set και η υπόσχεση για την επιστροφή του σύντομα στην Ελλάδα ήταν αρκετή για να ολοκληρωθεί ιδανικά μια βραδιά που θα μνημονεύεται για χρόνια λόγω της σημασίας της. Εις το επανιδείν μέγιστε Roy, σε ευχαριστούμε για όλα –κι ας μην έπαιξες τίποτα από Conception.
Setlist:
When The Lights Are Down / Soul Society / Moonlight / Center Of The Universe / Abandoned / Somewhere In Time (The Haunting) / Rule The World / Memento Mori / Karma / Forever
Encore:
Ghost Opera / Epilogue / March of Mephisto
Για το Rockoverdose.gr
Άγγελος Χατζηγιάννης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Καραγεωργίου
Comments
