Ας ξεκινήσουμε τα βασικά. Οι Hooters είναι μία μπάντα που δεν περίμενα ποτέ να δω στην Ελλάδα. Για την ακρίβεια όταν ανακοινώθηκε ότι το συγκρότημα – το οποίο φέτος φτάνει τα 45 χρόνια ύπαρξης – έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας, έπρεπε να μπω να δω αν είναι ακόμα ενεργό ή έρχεται στα πλαίσια κάποιου reunion / farewell tour! Εν τέλει είναι πλήρως ενεργό όλα αυτά τα χρόνια και μάλιστα κυκλοφόρησε και τον 7ο δίσκο του “Rocking & Swing” πριν από 2 χρόνια.
Κάθοδος λοιπόν για ακόμα μία φορά στην πρωτεύουσα για να δούμε ένα συγκρότημα που έχει γράψει τη δικιά του ιστορία, η οποία όμως στην Ελλάδα δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστή. Πέρα από το πασίγνωστο “Johnny B” και τα αρκετά γνωστά “All You Zombies” και “Satellite” δεν έχουν πάρει ιδιαίτερο airplay στη χώρα μας πράγμα αρκετά περίεργο γιατί έχουν πολλά και πολύ καλά hits. Το γιατί δεν έγινε αυτό δε ξέρω αν θα το μάθουμε ποτέ και δεν είναι της παρούσης.
Το live ξεκίνησε λίγο μετά τις 21:15 με το “I’m Alive” και αμέσως να μεταφερόμαστε σε μία πιο απλή εποχή, πιο χαλαρή, πιο ξέγνοιαστη. Και η μπάντα από τη Philadelphia κατάφερε να μας κρατήσει εκεί για τις επόμενες 2 ώρες! Αυτό που μου έκανε έκπληξη ήταν ότι περίμενα ένα μέσο όρο ηλικίας κοντά στα 55+ αλλά με πολύ χαρά είδα νεότερο κόσμο που μάλιστα δεν βρέθηκε εκεί τυχαία αλλά συμμετείχε ενεργά τραγουδώντας συνεχώς.
Πριν το live δεν ήξερα τι να περιμένω. Ναι δισκογραφικά είναι μία μπάντα που μου αρέσει πολύ αλλά από θέμα απόδοσης που θα ήμασταν; Ε λοιπόν οι διανύοντες την 7η δεκαετία της ζωής τους μας έβαλαν τα γυαλιά. Δε θα μιλήσω για τις μουσικές ικανότητες. Αυτό μιλάει από μόνο του. Τη μία έβλεπες τον frontman Eric Bazilian (συγνώμη κύριε μου αλλά είστε σίγουρος ότι είστε 72 ετών;) να παίζει κιθάρα, την άλλη μαντολίνο, μετά σαξόφωνο, φυσαρμόνικα, φλογέρα. Κάτι παρόμοιο αλλά σε μικρότερο βαθμό έκαναν και τα υπόλοιπα μέλη. Το πιο σημαντικό για μένα σε μία συναυλία είναι να βλέπω ότι αυτός που είναι πάνω στη σκηνή, κάνει κάτι που θέλει, το ευχαριστιέται και το κάνει από τη ψυχή του. Και αυτό ακριβώς έκαναν οι Hooters. Έβλεπες στα δεξιά της σκηνής τον συνιδρυτή της μπάντας Rob Hyman να το διασκεδάζει ίσως περισσότερο και από εμάς. Έβλεπες τον drummer David Uosikkinen να κοπανάει τα τύμπανα λες και δεν υπήρχε αύριο. Το ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη, John Lilley (κιθάρα), Fran Smith Jr. (μπασο) και ο “νέος” της παρέας Tommy Williams ο οποίος μας χάρισε μία τρομερή διασκευή του “Lucy In The Sky With Diamonds” των Beatles.
Το setlist ήταν όπως ακριβώς θα ήθελα και ίσως ακόμα καλύτερο. Ακούσαμε όλες τις γνωστές τους επιτυχίες, μια τρομερή διασκευή του “The Boys Of Summer” του τεράστιου Don Henley των Eagles και το “500 Miles” της Hedy West, το νέο τους τραγούδι "Pendulum" αλλά και κομμάτια που έγραψαν οι ίδιοι για άλλους καλλιτέχνες όπως το “One Of Us” της Joan Osborne, και το “Time After Time” της Cyndi Lauper με το οποίο έκλεισε και η βραδιά. Μια καταπληκτική βραδιά για την χαίρομαι ιδιαιτέρως που ήμουν εκεί.
Setlist: I'm Alive / Silver Lining / Hanging On A Heartbeat / Day By Day / Why Won't You Call Me Back / Brother, Don't You Walk Away / Engine 999 / The Boys Of Summer (Don Henley cover) / 500 Miles (Hedy West cover) / South Ferry Road / Johnny B / Lucy In The Sky With Diamonds (The Beatles cover) / All You Zombies / Boys Will Be Boys / Karla With A K / Twenty-Five Hours A Day - Jigs & Reels / Satellite / And We Danced
Encore: Pendulum / One Of Us (Joan Osborne cover) / Time After Time (Cyndi Lauper cover)
Για το RockOverdose,
Απόστολος “Astaldo” Πανταζόγλου
Φωτοφραφίες/Video: Δημήτρης “Photoshooter” Καραγεωργίου
Comments
