Το να προσπαθήσει κάποιος να εξηγήσει στο πλήρες εύρος της την λατρεία των Ελλήνων για τους Iced Earth μέσα στα χρόνια, ίσως και να ήταν ένα από τα πιο μάταια εγχειρήματα που θα μπορούσαν να μπουν υπό σκέψη. Κι αυτό γιατί απλά κάποια πράγματα τα βιώνεις όταν αυτά συμβαίνουν και δεν χρειάζεται απαραίτητα να εξηγηθούν αλλά να είσαι εκεί στη σωστή στιγμή και με τα σωστά άτομα για να το νιώσεις στο έπακρο τους. Έτσι συνέβη λοιπόν ειδικότερα με την ευρύτερη γνωριμία τους με το Ελληνικό κοινό που προήλθε με την κυκλοφορία του 4ου άλμπουμ τους εν έτει 1996. Το “Τhe Dark Saga” μπορούσε πλέον να δικαιώσει τους λάτρεις των τριών πρώτων δίσκων που πέταγαν τη σκούφια τους για το πόσο σπουδαία μπάντα θα γινόντουσαν, όσο κι αν κάποιοι τους κοίταζαν σαν να ήταν τρελοί. Από την άλλη υπήρχαν και αυτοί που σταδιακά τους ακολουθούσαν και περισσότερο, αλλά σίγουρα όταν βγήκε το “The Dark Saga” ενώθηκαν παλιοί και νέοι οπαδοί με ένα κοινό σκοπό, την έκφραση της λατρείας τους σ’αυτήν την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που περικύκλωνε τους Έλληνες και που μεγάλωνε όλο και περισσότερο όσο περνούσε ο καιρός. Το να ακούσουμε λοιπόν όλο το άλμπουμ ζωντανά, σήμαινε βίωμα ζωής το λιγότερο.
Οι συμπατριώτες μας Dexter Ward ήταν οι τυχεροί, άξιοι και όπως αποδείχθηκε και μοναδικοί αυτό το διήμερο που έπαιξαν στο πλάϊ των Ashes Of Ares, σαφώς και η προσθήκη τους αντιμετωπίστηκε με χαμόγελο για όσους ξέρουν την αξία τους δισκογραφικά. Όμως η μπάντα φαίνεται να παθαίνει κάτι όταν ανεβαίνει στη σκηνή και να παίζει τόσο καλύτερα κάθε φορά, που η απόλαυση είναι εγγυημένη και το πως λάμπουν τα πρόσωπα των οπαδών αλλά και τα δικά τους σε κάθε συνάντηση, πρέπει να τονιστεί ως μεγάλο προτέρημα τους. Ο Marco Concoreggi είναι ο τρελός Ιταλός που όλοι θέλουμε δίπλα μας σε ένα γήπεδο σαν φανατικοί τιφόζι, το ζει με πάθος μια και λατρεύει τη χώρα μας και παίρνει τη μπάντα από το χέρι και οδηγούνται όλοι μαζί σε μία ξεκάθαρη μεγάλη στιγμή της καριέρας τους σε ένα sold out Gagarin.
Ο Μανώλης και ο Άκης στις κιθάρες υφαίνουν ριφφάρες, ο Γιάννης στο μπάσο και ο Στέλιος στα τύμπανα αποτελούν rhythm section – πολυτέλεια για κάθε συγκρότημα, ο ήχος είναι φοβερός και στο πλευρό τους και τόσο όταν παίζονται νεότερα έπη όπως το “Conan The Barbarian” ή το παλιό και αρχετυπικό “Metal Rites”, οι Dexter Ward δείχνουν γιατί ο κόσμος τους θέλει περισσότερο στις επάλξεις και να τους βλέπει και συχνότερα ζωντανά. Μία καθ’όλα μεστή, πλήρης, άψογη εμφάνιση 45’ που δεν ήταν απλά πρόγευμα για ότι ακολούθησε αλλά κυρίως πιάτο από μόνη της και ειδικά για όσους αγαπούν την Ελληνική σκηνή. Τους εύχομαι περισσότερες συναθροίσεις και ένα νέο 4ο άλμπουμ που όταν βγει, θα είναι 101% το καλύτερο όλων όσων έχουν κάνει με τέτοια φόρμα. Το momentum είναι μαζί τους και είναι καλύτεροι απ’ότι υπήρξαν ποτέ αυτή την περίοδο. Εύγε!
Οι Ashes Of Ares θα έχουν σχεδόν το ίδιο σετ τα 2 βράδια, θα συνοψίσω τις 2 εμφανίσεις συνολικά στο κείμενο επισημαίνοντας τις διαφορές. Αρχικά την Τετάρτη (1η μέρα) πρέπει να τονιστεί ότι το κοινό ήταν τουλάχιστον 10 φορές ανώτερο από την Πέμπτη (2η μέρα), όλοι συντονισμένοι αν όχι ορκισμένοι, χωρίς καν να χρειάζεται ο Matt Barlow να δίνει το έναυσμα για το οτιδήποτε, τους υποδέχτηκαν με τιμές αρχηγών κράτους. Όπως ανέφεραν πολλοί που δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν εισιτήριο έγκαιρα μια και έγιναν καπνός, “δεν ακούγεται η μπάντα από τον κόσμο”! Και πράγματι, ενώ το ξεκίνημα με τα 2 δικά τους κομμάτια “New Messiahs” και “Two Graves” αντιμετωπίζεται ένθερμα, με το κοινό να φωνάζει συνεχώς το όνομα του Barlow, αυτό που γίνεται όταν ξεκινάει να παίζεται στην ολότητα του το αντικείμενο της φρενίτιδας δεν έχει περιγραφή. Στο “Dark Saga” ήδη έχουν ξελαρυγγιαστεί όλοι και όλες, αν η αρχή είναι έτσι, πραγματικά τι θα γίνει μετά; Ο Barlow που πραγματικά λατρεύει τη χώρα μας, πάντα προσπαθούσε να’ναι εγκρατής και επαγγελματίας και να προστατεύει τη φωνή του, είναι σε τρομερή κατάσταση φωνητικά, καίριος και άψογος σε κάθε νότα, αλλά δε μπορεί να κρύψει το λαμπερό του χαμόγελο με όσα βλέπει και λάμπει ολόκληρος.
Ο Freddie Vidales δίπλα του έχει σιγοντάρει τα μέγιστα, ενώ και ο κιθαρίστας Charlie Honig παίζει αξιοπρεπέστατα τα leads που συνόδευσαν γενιές οπαδών. Στο rhythm section για αυτές τις 2 συναυλίες θα βρεθούν 2 δικά μας παιδιά, ο Γιάννης Λιτινάκης των Reflection στο μπάσο, παιδί για όλες τις δουλειές πραγματικά, ενώ στα τύμπανα ο Μηνάς Χατζημηνάς τα σπάει κυριολεκτικά. Τι τύχη να παίζεις πριν λίγες μέρες κομμάτια του Ozzy, του Dio κι όλων των μεγάλων δίπλα στον Gus G. και τον Ronnie Romero, και καπάκια να παίζεις όλο το “The Dark Saga”, πιστεύω άλλος θα’χε βγάλει 3ο πόδι από τη χαρά του και δε θα χωρούσε στο drum kit, αλλά όταν έχεις διαπρέψει στους Kafrillion, αυτά είναι λεπτομέρειες γιατί στην καθημερινότητα σου, δεν σου πέφτει ποτέ. Πριν το “I Died For You” και τις 2 μέρες ο Barlow θα αναφέρει ότι όταν αγαπάς κάποιον τόσο πολύ όσο αγαπάει ο ίδιος τη γυναίκα του τη Heather, είσαι διατεθειμένος να πεθάνεις γι’αυτήν. Δεν συζητώ καν τι συμβαίνει στο Gagarin, ειδικά την 1η μέρα. Αρχίζουν και τα πρώτα κλάματα, “καλά θα πάει αυτό” θα σκέφτηκε ο καθένας, ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει καπάκια το “Violate” για να θυμηθεί το κοινό ότι υπάρχει και κοπάνημα και έρχονται όλοι στα ίσα τους.
To “The Hunter” είναι η στιγμή που θα πέσει το Gagarin από τις αντιδράσεις, έχετε δεί ήδη βιντεάκια, ανάθεμα αν μπορώ να το αποτυπώσω ως εικόνα, εδώ και τη 2η μέρα πράγματι ο κόσμος ήταν σούπερ. Θεωρούσα πάντα σημαντικό το δίδυμο των “The Last Laugh” και “Depths Of Hell”, για το οποίο ειδικά τονίστηκε ότι είναι από αυτά τα κομμάτια που μένουν έξω γιατί το’χει η μοίρα τους. Το χαρακτήρισε μάλιστα ο Barlow “An ideal middle-of-the-album song” κι έχει απόλυτο δίκιο. Στο 2ο μισό του δίσκου που ξεκινάει με το θεϊκό “Vengeance Is Mine”, θαυμάζουμε το εύρος της φωνής του μέγα αυτού τραγουδιστή αλλά και ακόμα μεγαλύτερου ανθρώπου, ο οποίος όπου χρειάστηκε έπιασε ψηλές και χαμηλές νότες με χαρακτηριστική ευκολία, με τον κόσμο να τραγουδάει κάθε στίχο (την 1η μέρα βασικά δεν υπήρξε στίχος που δεν τραγουδήθηκε από όλους και όλες), σε σημείο ο ίδιος ο Barlow να αναφέρει αστειευόμενος “σαν να ξέρετε απ’εξω τι συμβαίνει με αυτό το άλμπουμ”, ενώ για μένα προσωπικά έρχεται μια τεράστια στιγμή και απωθημένο στη συνέχεια. Το ξεκίνημα της τριλογίας “The Suffering” έρχεται με το “Scarred”, το μοναδικό κομμάτι του δίσκου που δεν ακούσαμε ποτέ σε συναυλία Iced Earth πρότερα, παιγμένο άψογα και άκρως ατμοσφαιρικά.
Υπέροχο το γεγονός ότι παίχτηκε αδιάκοπα και το “Slave To The Dark” με τον κόσμο να ξεσπάει και να βγάζει από μέσα του όσα προσπαθούσε να κρατήσει, ενώ το τέλος της ενότητας του δίσκου τονίζεται με το γεγονός ότι αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του ίδιου του Matt, που ανέφερε επιγραμματικά ότι του αρέσει να τονίζει ερμηνείες με συναίσθημα. Εδώ πρέπει επίσης να υπογραμμιστεί ότι αναφερόμενος “στον άνθρωπο που έγραψε όλα αυτά τα τραγούδια” ότι είναι πραγματική ιδιοφυϊα κι ότι πρέπει να’σαι πραγματικά σπουδαίος συνθέτης για να έχεις γράψει όλο αυτό το υλικό. Μπορεί και πάλι διακριτικά να μην κατονόμασε τον Jon Schaffer, αλλά και πάλι δεν δίστασε να πάρει θέση υπέρ όσον αφορά το καθαρά μουσικό έργο του και είναι προς τιμήν του που δεν ξεχνάει με αρκετό κόσμο μάλιστα να φωνάζει είτε το όνομα του Schaffer είτε των Iced Earth, ότι κι αν έχει γίνει, να ξέρετε το αίμα νερό δε γίνεται. Το “Α Question Of Heaven” μεγαλοπρεπώς κλείνει με πλήρη συγκίνηση -όπου εκεί λύνονται όλοι και φεύγει το δάκρυ ποτάμι- την ενότητα του δίσκου με διαρκείς επευφημίες και παρατεταμένο χειροκρότημα. Δεν έχει τελειώσει όμως τίποτα, καθώς την πρώτη μέρα παίζονται το “Emperors And Fools” (δεν παίχτηκε τη 2η μέρα) και το “This Is My Hell”.
Για το τελευταίο μάλιστα μας είπε ο Matt ότι ήταν το 1ο κομμάτι που γράψανε με τον Freddie από κοντά μια και μένουν πολύ μακριά μεταξύ τους, πριν καν η μπάντα αποκτήσει όνομα. Και στο τέλος του κομματιού… Ω ΘΕΟΙ! Παίζεται ένα μικρός μέρος από το 3ο και τελευταίο μέρος του “Dante’s Inferno”, το περίφημο “Angel Of Light”, όπου ακόμα κι ο πιο θεοσεβούμενος άνθρωπος έχει κραυγάσει αυτό το περιβόητο “LUUUUCIIIIFEEEER” του Barlow σαν να τον επικαλείται σε κάθε του ανάσα. Τρομερό τέλος πριν το encore, που την 1η μέρα θα έχει το “Burning Times” (χαμός στο ίσωμα, παίρνουμε πίσω την Κωνσταντινούπολη στεγνά) και τη 2η μέρα το “Melancholy (Holy Martyr)” με έντονη τη συγκίνηση, τρομερή αντίφαση αντιδράσεων, φανατισμού την 1η μέρα, συναισθήματος τη 2η, ενώ το σετ έκλεισε και τις 2 μέρες με το The One-Eyed King” και τους Ashes Of Ares για πάνω από 90’ κάθε μέρα (σχεδόν 100’ την 1η για την ακρίβεια) να δείχνουν αν και πόσο άξιζε να τους δει κανείς και με τον κόσμο να φεύγει λυτρωμένος για όσα έζησε. Δε μιλάμε απλά για κάτι που ήταν εορταστικό και διεκπεραιωτικό, αλλά για άψογη παρουσίαση του δίσκου με μία πολύ δεμένη μπάντα σε κάθε περίπτωση.
Ένα μεγάλο μπράβο πάει και στα 2 δικά μας παιδιά, τον Γιάννη και τον Μηνά, που με χαρά οι Αμερικάνοι συνάδελφοι τους αγκάλιασαν στο τέλος για να υποκλιθούν όλοι μαζί. Αξίζει να τονίσουμε το χαμόγελο του Freddie όποτε ακουγόταν το όνομα του Matt, μάλιστα τη 2η μέρα στο encore βγήκε με μπλουζάκι που έγραφε Matt Fucking Barlow, δείχνοντας ότι είναι πραγματικό κόσμημα σαν συνεργάτης αλλά και άτομο. Για τον ίδιο τον Barlow θεωρώ μίλησε η όλη εικόνα του. Κατ’αρχάς τρομερά fit, τρομερά προσεγμένη φωνή, τρομερός επαγγελματίας, τρομερή επαφή με τον κόσμο χωρίς να κάνει τον καραγκιόζη όπως άλλοι, το πήρε όλο αυτό το (συν)αίσθημα μέσα του και το κλείδωσε μια για πάντα, έχει ζήσει στιγμές δόξας που άλλοι θα ονειρευόντουσαν, μάλιστα δε δίστασε να χαρακτηρίσει με στόμφο ως “The highlight of my career” την ηχογράφηση του ζωντανού δίσκου των Iced Earth στην Αθήνα και η πληρότητα που μας πρόσφερε όλους και δεν είναι δεδομένη και δεν πρέπει να ξεχαστεί. Ξέρω όπως είναι λογικό ότι έγιναν πολλοί -και πολύ- συνειρμοί σκέψεων αλλά κάθε πράγμα στον καιρό του. Κρατήστε όλοι μέσα σας όσα ζήσατε γιατί μερικά πράγματα γίνονται μόνο μια φορά. Κι ας ορέγεστε πολλοί -και πολύ ξανά- ανάλογο σετ με όλο το “Burnt Offerings” ή όλο το “Something Wicked This Way Comes”.
ΔΕΝ είναι κάθε μέρα Πασχαλιά και καλό είναι να το θυμόμαστε σε κάθε δυνατή ευκαιρία.
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Φωτογραφίες:
Day 1: Γιάννης Λιβανός @John Metalman Photography
Day 2: Χριστόφορος Φίλης @christof_on_stage
Comments
