Αύγουστος μήνας, έχουν ήδη περάσει οι διακοπές για πολλούς, τα Release, Rockwave τα είδανε όσοι τα είδανε, τι θα λέγατε όμως για μια μικρή εκδρομή στην παραλία της Αγχιάλου, δίπλα στο Βόλο όπου λαμβάνει θέση ένα τριήμερο ή διήμερο/μονοήμερο αναλόγως τα γούστα, Metal Festival που πιάνει από hard’n’heavy μέχρι extreme metal οπαδούς; Για δείτε τι έγινε φέτος και σκεφτείτε το καλύτερα αν θα θέλετε ή όχι να το χάσετε του χρόνου.
Άφιξη στο σημείο νωρίς το απόγευμα και η υγρασία έκανε την ζέστη να φαίνεται λίγο παχιά αλλά μασάει το μέταλλο; Ευτυχώς είχε σημεία και μπροστά στην πολύ ωραία σκηνή και διάσπαρτα στα γύρω δέντρα οπότε δεν καιγόσουν από τον ήλιο που ήταν στα high του. Τα απαραίτητα κιόσκια με μπύρες, νερά και σουβλάκια ήταν στη θέση τους, ο ουρανός καθαρός, τα soundcheck γίνανε, άρα έτοιμοι...
DAY 1, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29/08/25
Η πρώτη μέρα του φεστιβάλ (29/08/2025) ξεκίνησε με τους Braveride, που δε χρειάστηκαν πολύ για να ζεστάνουν το κοινό! Το συγκρότημα του Μάριου Χρηστάκη, αποτελεί μια epic-symphonic μουσικής προσέγγισης με απαιτητικές συνθέσεις, οι οποίες υποστηρίζονται πλέον απ' τη φωνή του Μιχάλη Λίβα στο μικρόφωνο και νέα προσθήκη στα τύμπανα τον Γιώργο “Dino” Σταμόγλου. Έπαιξαν κομμάτια κυρίως απ' το το νέο τους άλμπουμ “The Great Awakening” και κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή!
Σκυτάλη πήραν οι Speedrush, που δεν ανέβηκαν απλώς στη σκηνή – την κατέλαβαν με ορμή, σαν θύελλα. Από την πρώτη νότα, η ένταση εκτινάχθηκε, οι κιθάρες των Nir Beer και Τάσου Παπαδόπουλου, πήραν φωτιά, και η όλη εμφάνιση των Αθηναίων θύμισε τις καλές εποχές του αμερικανικού thrash. Το setlist περιλάμβανε υλικό και από τα δύο full-length τους, με έμφαση στο πιο πρόσφατο “Division Mortality” - δοσμένο με ακρίβεια, νεύρο και σαρωτική αυτοπεποίθηση. Η εμφάνιση των Αθηναίων είχε χαρακτήρα, και απέδειξε πόσο φορμαρισμένοι είναι!
Ήρθε η σειρά των Order of the Ebon Hand – που έχει αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις σε όσους την έχουν παρακολουθήσει. Η εμφάνισή τους είχε ψυχή και χαρακτήρα, με τον Ορέστη στα φωνητικά να αποτελεί όχι απλώς έναν frontman — αλλά ένα πραγματικό performer που επικοινωνούσε με ένταση αυτό που έβγαινε από μέσα του σαν κύμα! Το φως του ήλιου δεν ευνόησε να επιτευχθεί το απόλυτο - δηλ. η σκοτεινή, τελετουργική ατμόσφαιρα που επιδιώκει το black metal των Order Of The Ebon Hand αλλά ακόμη και με τον ήλιο κατακούτελα, εκείνοι κατάφεραν να στήσουν ένα σκηνικό που σε τραβούσε μέσα του. Κι αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Συνέχεια με τους θρυλικούς Acid Death, οι οποίοι με την άρτια εμφάνισή τους υπενθύμισαν σε παλαιότερους και έμαθαν στους νεότερους γιατί κρατούν ακόμη και σήμερα μια τόσο ιδιαίτερη θέση στην ελληνική metal σκηνή. Το τεχνικό τους death metal ξεδιπλώθηκε με ακρίβεια και ορμή, ταρακούνησαν τη σκηνή και παρέδωσαν μια εμφάνιση γεμάτη ουσία και νεύρο. Η setlist τους ήταν δομημένη γύρω από το πιο πρόσφατο υλικό αλλά και με σαφείς αναφορές στο επερχόμενο άλμπουμ "Evolution", το οποίο έχει κερδίσει το κοινό πριν καν κυκλοφορήσει.
Κι όταν νομίζαμε πως η πρώτη μέρα είχε δώσει σχεδόν τα πάντα, ήρθε η έκπληξη: ο θρυλικός Mutilator ανέβηκε στη σκηνή μαζί με μια all-star ομάδα μουσικών ως Sons Of Damnation — τον Βασίλη Σταυριανίδη (Yothiria, Ignominous), τον Χρήστο Κοσμίδη (Ignominous) και τον εκρηκτικό Ιορδάνη Σιδηρόπουλο — και ξεκίνησαν ένα αυθόρμητο, δυναμικό τζαμάρισμα με αγαπημένα κομμάτια από rock, heavy και πιο ακραίους ήχους. Στα φωνητικά προστέθηκε ο Ορέστης Οικονομόπουλος, ενώ η στιγμή απογειώθηκε όταν ο Μάριος Ηλιόπουλος (Nightrage) ανέβηκε για να χαρίσει μια δυναμική εκτέλεση του "Enter Sandman", που ξεσήκωσε το κοινό κερδίζοντας το θερμό του χειροκρότημα.
Λίγο πριν το φινάλε της πρώτης μέρας, οι Iron Savior ανέβηκαν στη σκηνή και προσέφεραν μια παράσταση που δύσκολα ξεχνιέται. Με χρόνια εμπειρίας να βαραίνουν την πλάτη τους, η μπάντα έπαιξε με απόλυτη άνεση και αψεγάδιαστη τεχνική, καλύπτοντας ένα μεγάλο κομμάτι της πλούσιας δισκογραφίας τους. Η στιγμή που ξεχώρισε ήταν αναμφίβολα ο ύμνος “Heavy Metal Never Dies”, που ξεσήκωσε το κοινό που τραγούδησε κάθε λέξη μαζί τους, ζωντανεύοντας το πνεύμα του heavy metal στην πιο αγνή του μορφή. Και όταν ήρθε η ώρα για το κλείσιμο, ήρθε και η έκπληξη: η εκτέλεση του μοναδικού έπους “Atlantis Falling” από το ντεμπούτο άλμπουμ τους, που απογείωσε την ατμόσφαιρα και άφησε όλους με την αίσθηση πως είχαν ζήσει κάτι πραγματικά ξεχωριστό.
Είχε έρθει η στιγμή για τους headliners της πρώτης μέρας του Golden R. Festival! Ο Fabio Lione μαζί με τους Dawn of Victory ανέβηκαν στη σκηνή και έδωσαν μια εμφάνιση που δεν περιγράφεται με λόγια — ήταν κάτι που ζεις και το νιώθεις μέχρι τα κόκκαλα.
Πλαισιωμένος από μια μπάντα εξαιρετικών μουσικών, ο Fabio απέδωσε με απόλυτη μαεστρία και πάθος τα επικά κομμάτια της χρυσής εποχής των Rhapsody. Από το εντυπωσιακό εναρκτήριο “Dawn of Victory” μέχρι το μοναδικό “Unholy War Cry”, περνώντας μέσα από το προσωπικά αγαπημένο μου “Village of Dwarves” που με ξάφνιασε ευχάριστα, και φτάνοντας στο επικό δεκατριάλεπτο “Symphony of Enchanted Lands”, κάθε στιγμή ήταν μαγική.
Ιδιαίτερη στιγμή ήταν ο φόρος τιμής που απέδωσε ο Fabio στον τεράστιο Christopher Lee. Μεγαλειώδης στιγμή και γεμάτη συναίσθημα η ερμηνεία του “Lamento Eroiko”, όπου νιώσαμε πως σταμάτησε ο χρόνος. Η φωνή του Fabio Lione συγκλονιστική!
Η πρώτη μέρα - νύχτα του festival ανέβασε τον πήχη των προσδοκιών πολύ ψηλά αλλά και την προσμονή για τις επόμενες μέρες....
DAY 2, ΣΑΒΒΑΤΟ 30/08/25
Τη δάδα σήκωσαν οι Αθηναίοι Illusive Mirrors (ωραίο όνομα by the way), οι οποίοι είναι και πρωτοεμφανιζόμενοι δισκογραφικά φέτος με το ομώνυμο EP τους. Το μισάωρο περίπου σετ τους εστίασε σε υλικό από το δίσκο που ετοιμάζουν και παρόλη την κάψα, τον κόσμο που δεν είχε μαζευτεί ακόμα και την ώρα, βγήκανε όπως πρέπει, με κέφι να ροκάρουν, να μας σπάσουν λίγο τα άλατα κουνώντας κάνα σβέρκο και να μείνουμε έκπληκτοι με την γλυκύτατη Δήμητρα Κοένκα που με την φωνή της μας τράβηξε τα βλέμματα αλλά όχι μόνο, γιατί η τσαχπινιά της έκανε το κοινό μπροστά της να τραγουδάνε το ρεφρέν του Save A Bullet, έδειξε και το χιούμορ της ταυτόχρονα λέγοντας σε έναν οπαδό αν χρειάζεται αντηλιακό αστειευόμενη την ζέστη. Το σύγχρονο Hard/Heavy ύφος της μουσικής τους όμως, δεν περνάει απαρατήρητο επίσης, όντας ένα συνονθύλευμα από Dio, Twisted Sister, Skid Row, Crashdiet, Halestorm, Doro, κάνοντας το πολύ ευχάριστο και easy listening άκουσμα. Δεν είχανε κανένα θέμα ούτε στο παίξιμό τους, φαίνονται άλλωστε δεμένοι πολύ καλά, ούτε στον ήχο και γενικά το διασκέδαζαν με αυτοπεποίθηση αδιαφορώντας πόσοι ήταν από κάτω. Θα έλεγα να πάτε κατευθείαν να ακούστε το Save A Bullet που ανέφερα και πριν γιατί είναι τέρμα ραδιοφωνικό, σούπερ κολλητικό και θα καταλάβετε γιατί πρέπει να τους έχετε στο νου σας για το μέλλον. Διάλειμμα να αράξουμε λίγο γιατί έχουμε δρόμο μπροστά μας, όχι ότι δεν αντέχουμε, αμέσως να βγάλετε συμπεράσματα.
ILLUSIVE MIRRORS @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
ILLUSIVE MIRRORS @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
ILLUSIVE MIRRORS @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
ILLUSIVE MIRRORS @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
Από την φτωχομάνα Θεσσαλονίκη μας έρχονται οι End Of Dawn των οποίων ντεμπούτο άλμπουμ Primordial Darkness κυκλοφόρησε πέρυσι. Είναι η δεύτερη φορά που τους βλέπω και ομολογώ ότι το Symphonic/Gothic Black τύπου Cradle Of Filth, Dimmu Borgir, Covenant στυλ τους δύσκολα το βρίσκεις γενικά, πόσο μάλλον στην Ελλάδα πλέον. Είναι πολύ καλό το υλικό τους, το προτείνω σε όσους τους έχει λείψει κάτι παρόμοιο, έχουν το απαραίτητο βαμπιρικό image με βαψίματα, ειδικά ο τραγουδιστής ήταν ντυμένος αλά King Diamond με καπέλο και μπαστούνι κιόλας και είναι 7 άτομα εις το σύνολο, οπότε η σκηνή ήταν γεμάτη. Αυτό δεν ξέρω αν τους προκάλεσε κάποιο θέμα στον ήχο, που ήταν ελαφρώς μπουκωμένος αλλά τίποτα το σοβαρό, οι ίδιοι έκαναν το καθήκον τους, δώσανε ότι καλύτερο μπορούσαν, φαίνονται εντυπωσιακοί, τα spoken φωνητικά της Mynoghra πιάνουν τον αισθησιασμό και την επιτακτικότητα της Sarah Jezebel Deva και γενικά το majestic ύφος τους σου δίνει το μήνυμα ότι θέλεις να τους τσεκάρεις σπίτι. Με καταλαβαίνετε χλιαρό λίγο για κανένα άλλο λόγο πέρα από δικό μου προσωπικό κόλλημα (έχω και τέτοια ναι) που λέει ότι και τις μεγάλες μπάντες (μην πω ΟΛΕΣ τις black metal) του είδους όταν τις είδα μέρα μου φαίνονταν ότι χάνανε την μισή ατμόσφαιρα και σκοτεινή αίγλη τους. Δεν λέω, μπράβο στα παιδιά που καταφέρανε και παίξανε και τους εύχομαι τα καλύτερα γιατί, όπως είπα αξίζουν, αλλά επί σκηνής όσο και αν είναι δυνατόν κανα δίωρο αργότερα ή σε κλειστά μαγαζιά.
End Of Dawn @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
End Of Dawn @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
End Of Dawn @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
End Of Dawn @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
End Of Dawn @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
End Of Dawn @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
Επόμενοι στη σειρά, οι Αθηναϊκής προέλευσης power metalers Powercross, με πίσω απ’το μικρόφωνο τον Γιάννη Μπρίτσα που, για όσους δεν γνωρίζουν, είναι επίσης μέλος των Crimson Fire, το κατέχει το “άθλημα”, σαν καθηγητής φωνητικής που εργάζεται και επίσης γουστάρει 80s και δεν μασάει να το δείξει στιλιστικά κιόλας. Respect. Η μουσική τους βασίζεται στη δεκαετία του 90’, με στοιχεία από Hammerfall, Gamma Ray, Stratovarious (ακούστε το Eternity και θα καταλάβετε). Η μπάντα και ειδικά ο τραγουδιστής βγήκαν με άνεση και σιγουριά για τις δυνατότητές τους, προσπαθούσε να ξεσηκώσει το κοινό, το ευχαριστούσε με την κάθε ευκαιρία, κάπου προς το τέλος βγήκαν και οι πρώτοι καπνοί στην σκηνή, μας μάγεψαν με τον λυρισμό του The Lost Empire, οι lead κιθάρες τους σου μένανε στο μυαλό και γενικά είχαν πάρα πολύ καλή εμφάνιση. Ξανά άραγμα και πάμε για το πρώτο ακραίο γκρουπ της ημέρας πάνω που άρχισε να σουρουπώνει κιόλας.
Powercross @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
Powercross @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
Powercross @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
Powercross @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
Οι Βολιώτες Death/Black metallers Exilium Noctis έχουν κάνει αίσθηση με την συναυλιακή παρουσία τους τα τελευταία χρόνια και με το φετινό Pactum Diaboli άλμπουμ τους, ανεβάζουν κι άλλο τον πήχη δείχνοντας τα δόντια τους. Καταρχάς έχουν έναν πάρα πολύ καλό drummer στην σύνθεσή τους πλέον να τους συμπληρώνει στα live, ο οποίος είναι δυναμίτης και το αναφέρω γιατί το υλικό τους είναι απαιτητικό άρα πέρα από τους υπολοίπους της μπάντας που ήταν πένα, το γεγονός ότι ακούς μια πυροβολαρχία από πίσω μετράει πολύ. Το άλλο δυνατό χαρτί τους είναι ο τραγουδιστής τους Thyragon που έκανε διαφορά με τον τσαμπουκά που μπήκε στην σκηνή μαζί τους υπολοίπους μετά το intro. Αλώνιζε την σκηνή, γονάτιζε μιμούμενος με τα χέρια του το Baphomet στο All Shall Burn, πήρε ένα δισκοπότηρο και λούστηκε με κάτι που έμοιαζε με αίμα και ήταν στην τσίτα σχεδόν όλο το σετ. Όπως ήταν αναμενόμενο στο ομώνυμο του δίσκου, όπου κάνει guest ο Henri Sattler από God Dethroned, ανέβηκε ο καράφλας στο σανίδι να τιμήσει τη φάση και ναι σωστά μπορείτε να υποθέσετε, έγινε ένας πανικούλης από κάτω. Μας αποχαιρέτησαν με το Night Witches από το πρώτο τους αφήνοντας μας με τις καλύτερες εντυπώσεις και ένα διαπιστευτήριο ότι, όχι αδίκως, ακούγονται όλο και πιο πολύ.
EXILLIUM NOCTIS @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
EXILLIUM NOCTIS @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
Powercross @ GOLDEN R FESTIVAL 2024 - credits: Tasos Agapis photography
EXILLIUM NOCTIS @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
EXILLIUM NOCTIS @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
Reflection για τη συνέχεια! Στους κύκλους του Epic Heavy δεν χρειάζονται συστάσεις και αναφορά για την σημαντικότητα αυτής της μπάντας αλλά και οι υπόλοιποι όλο και κάτι θα έχετε ακούσει για αυτούς ή ότι ο τελευταίος δίσκος τους φέτος πήρε παντού σχεδόν άριστες κριτικές. O drummer βγαίνει με μπλουζάκι Sarcastic Terror (cult ελληνική death/black μπάντα των 90s) και ο μπασίστας με μπαντάνα. Αυτό είναι True-ίλα. Δεν ήρθαν να δείξουν τίποτα άλλο πέρα από την μουσική τους και την όρεξή τους η οποία φάνηκε μέσω της αλάνθαστης απόδοσής τους.
Η μαγεία του Lord of the Wind με τα κλασσικά παλαμάκια στον αέρα με το κοινό, οι doom καταβολές στο Sirens' Song, οι εμψυχωτικοί στίχοι με την κορώνα στο τέλος του τέρμα Manowar ογκόλιθου The Battles I Have Won, όχι μόνο δεν αγγίζουν αλλά δικαιώνουν την παρουσία τους στον χώρο όλα αυτά τα χρόνια, άλλωστε δεν είναι πιτσιρικάδες, την έχουν ζήσει την σκηνή. Πολύ καλοί και αυτοί άρα και δεν έχουμε τίποτα άσχημο, αδιάφορο ή ενοχλητικό μέχρι τώρα (πέρα από την ζέστη και τον ήλιο πριν).
REFLECTION @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
REFLECTION @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
REFLECTION @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
REFLECTION @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
REFLECTION @ Golden R Festival 2025 credits Tasos Agapis photography
Lucifer’s Child, το σχήμα του Γιώργου Εμμανουήλ, που όλοι τον γνωρίζουμε από την θητεία του σε Rotting Christ, Necromantia, είναι ο άνθρωπος πίσω από τις κονσόλες των Pentagram Studios όπου έχει περάσει η μισή και παραπάνω ελληνική σκηνή, ήρθε να μας δείξει τι μπορεί να κάνει επί σκηνής. Και ΑΜΑΝ τι είδαμε! Πραγματικά για μένα οι καλύτεροι της ημέρας, δεν περίμενα να πάθω τόσο σοκ. Τέσσερις μαυροντυμένοι τύποι, με αρβύλες, αμάνικα jacket, χωρίς βαψίματα, ούτε με stage show, με μόνο όπλο το attitude θα σας πάρουμε τα σώβρακα! Όλοι τους, πέραν του drummer, δεν αφήνανε κενό ακάλυπτο από headbanging ή να γκαρίζουν στον κόσμο μακριά από το μικρόφωνο, ο τραγουδιστής, μόνο και μόνο με το στήσιμο του σε κέρδιζε, αλλά και η χροιά του ακόμα καλύτερη ζωντανά, αποκάλυπτε πλήρως την λύσσα στο λαρύγγι του, κάνοντας το κοινό να ανταποκρίνεται στο κάλεσμά του “Θέλω να δω πόλεμο” προκαλώντας πανικό στο κοινό υπό το άκουσμα του Through The Fire We Burn. Βέβαια, δεν χρειάζονταν να μας προκαλέσει κιόλας, πήραμε φόρα μόνοι μας από τους ρυθμούς του Fall Of The Rebel Angels, ή τα mid tempo κοπανήματα στο The Order (ήταν το άλμπουμ που επικεντρώθηκαν πιο πολύ στο σετ τους) με το οποίο μας αποτέλειωσαν, παίρνοντας θριαμβευτικά χειροκροτήματα. Η μπάντα κοντράρει σε τσατίλα, μαυρίλα και τσαμπουκά τους Marduk, τι άλλο να σας πω? Ο κόσμος το απέδειξε άλλωστε και με την συμμετοχή του. Μπράβο και πάλι μπράβο!
Οι μικροί Ολλανδοί του Blackened Death Metal, God Dethroned πάρκαραν το πλοίο τους στις ακτές τις Αγχιάλου για να αποδείξουν τι σημαίνει το όνομά τους και έχει τόσο σεβασμό στους κύκλους της ακραίας μουσικής, τρεισήμισι δεκαετίες σχεδόν πλέον. Ο συμπαθέστατος Henri και η παρέα του ανέβηκαν στο σανίδι οπλισμένοι με τα όργανά τους, την εμπειρία χρόνων με ένα μικρό κοινό για τον χώρο μεν, αφοσιωμένο και πωρωμένο δε. Τα δύο πρώτα κομμάτια φύγαν άκλαυτα σαν κεραυνός, ειδικά το Rat Kingdom δεν μας άφησε χωρίς σβέρκο να κουνιέται. Ο μπασίστας έδειξε πόσο χαβαλές, ωραίος και ακομπλεξάριστος τύπος είναι δηλώντας “Τι τέλειο είναι να πίνεις μπύρα και να ακούς metal” ή όταν είχανε κάποιο τεχνικό θέμα με τον ήχο μας ενημέρωσε ότι “We got some issues, do you got any issues? Ahhh, mental isuues”. Φάνηκε πόσο αγαπητοί είναι στο ελληνικό κοινό, μιας και από το Spirit Of Beelzebub ξεκίνησαν τα mosh, τα οποία συνεχίστηκαν στο Soul Sweeper και φυσικά το ξύλο έπεφτε κι άλλο όταν μας ρώτησε αν ξέρουμε το Bloody Blasphemy τον δίσκο. Ε καλά τώρα, τον καλύτερό τους? Εννοείται παίξανε το Serpent King και όχι μόνο, καπάκια πέταξαν στα μούτρα μας ένα Boiling Blood για να τους θυμόμαστε. Και ναι, στο super heavy Illuminati άναψαν καπνογόνο, όπως αρμόζει σε τέτοιες συναυλίες. Κατά την γνώμη του main man το No Man’s Land είναι το κατάλληλο τραγούδι για να σπάσεις σβέρκο αλλά το δοκιμάσαμε δεν έγινε τίποτα, παρόλα αυτά το καταευχαριστηθήκαμε μαζί με το τελευταίο Nihilism όπου τα maiden-ικά lead στο σβήσιμο ήταν ό,τι πρέπει για να μας αποχαιρετήσουν βγάζοντας selfie κιόλας με το κοινό. Εύγε παιδιά να μας ξανάρθετε!
Μεγάλο νέο η επαναδραστηριοποίηση των Old Man’s Child, πόσο μάλλον το γεγονός ότι επισκέπτονται την χώρα μας κιόλας. Ο Galder είναι ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες της σκηνής, συνέβαλε με τους Old Man’s Child στα θεμέλια του είδους, ήταν παρών στην χρυσή εποχή των Dimmu Borgir και συμμετείχε στο ανατρεπτικό EP των Dodheimsgard, Satanic Art. Άρα δεν παρακολουθήσαμε απλά μια σημαντική νορβηγική μπάντα αλλά έναν θρύλο, συνοδευόμενος στα άλλα όργανα με μέλη από Suspiria! Τα πομπώδη μαγευτικά πλήκτρα του Towards Eternity ήταν ότι έπρεπε για ξεκίνημα στο ταξίδι του αστερισμού τους. King Of Dark Ages για να μαυρίσουμε εντελώς και κολλητά σχεδόν The Dream Ghost όπου στο φαντασμαγορικό σκηνικό προστέθηκε και το άναμμα καπνογόνου. Περνάμε στα πιο power μονοπάτια τους από το The Pagan Prosperity με το Soul Possessed, τιμούνε το Revelation 666 με Unholy Vivid Innocence, περνάνε στο Doommaker και καπάκια με Born Of The Flickering πριν την πρώτη παύση. Το τίμησαν αρκετά και το Ill-Natured Spiritual Invasion επανερχόμενοι με το God Of Impiety, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι πέρα από την ποιότητα του δίσκου, τα τύμπανα τα είχε αναλάβει ο Gene Hoglan. Ξανά εξεπλάγην που επέστρεψαν στο ντεμπούτο με Demons of the Thorncastle και τα χαμόγελα ευχαρίστησης στα χείλη μας δεν λένε να διαγραφούν. Hominis Nocturna και για επίλογο το πασίγνωστο και μη εξαιρετέο The Millennium King όπου μας αποχαιρέτησαν. Ο Galder απλός και καθόλου υπερβολικός, έκανε απλά τις κλασσικές γκριμάτσες του δείχνοντας τα δόντια του, βγάζοντας την γλώσσα του και κρατώντας την Flying-V του, μας είπε “Γεια μας” και μέχρι εκεί γιατί δεν χρειαζόταν κάτι άλλο. Ήταν περισσότερο οπτικοακουστικό το show τους, να μπορείς να χαθείς στο διάστημα των κομματιών τους αν το ήθελες, χωρίς αυτό να χάνει τον metal χαρακτήρα του, μην παρασύρεστε.
DAY 3, ΚΥΡΙΑΚΗ 31/08/2025
Η τρίτη μέρα του Golden R Festival 2025 είχε όλες τις προϋποθέσεις να κλείσει εντυπωσιακά το φεστιβάλ, με ένα line-up που κάλυπτε όλες τις εκφάνσεις του ροκ και metal. Παρά τη μεγάλη αναμονή για τους θρυλικούς Nazareth, δυστυχώς η μπάντα δεν κατάφερε να εμφανιστεί πλήρης, καθώς πλην του τραγουδιστή Carl Sentance οι υπόλοιποι "κόλλησαν" στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης και η εμφάνιση τους αναβλήθηκε, αφήνοντάς μας ένα απρόσμενο κενό - ωστόσο η έμπειρη διοργάνωση με γρήγορα αντανακλαστικά, αντιμετώπισε την ατυχία άψογα και σύντομα θα ανακοινωθούν ημερομηνίες νέων εμφανίσεων στη χώρα μας.
Οι Secret Range, ανέβηκαν πρώτοι στη σκηνή και με τις δυναμικές μελωδίες και το φρέσκο αέρα τους, ανέβασαν αμέσως τη διάθεση του κοινού. Το set τους βασίστηκε στις δικές τους κυκλοφορίες και εμπλουτίστηκε με διασκευές, με τον συνήθη ύποπτο Μάριο Ηλιόπουλο να επιστρέφει στη σκηνή για να παίξει με την υπόλοιπη μπάντα το “Holy Diver”. Άψογα!
Ακολούθησαν οι Blacken, οι οποίοι με τον "βρώμικο" southern rock τσαμπουκά τους, απέδειξαν πως δεν χρειάζεσαι δεκαετίες πορείας για να σταθείς επάξια στη σκηνή. Με ένα μόνο album στο ενεργητικό τους, αλλά σε φοβερή φόρμα και με ξεκάθαρη όρεξη, κατάφεραν να κερδίσουν το ενδιαφέρον.
Οι Telma σε πιο thrash ήχους ανέβηκαν στη σκηνή με φόρα για να τα κάνουν όλα λαμπόγυαλο! Οι Λαρισαίοι, με δύο killer albums στην πλάτη τους και ένα groove που δε συγχωρεί, έπαιξαν με αυτοπεποίθηση και νεύρο και κατάφεραν να σαρώσουν!
Επόμενοι, η επτάδα των Afterimage που ανέβασαν τον ρυθμό με πιο δυναμικά riffs και καθαρές ερμηνείες που δεν άφησαν κανέναν αδιάφορο. Δεμένοι, δυναμικοί και τολμηροί θα λέγαμε, παρουσίασαν μεταξύ άλλων και τρία ακυκλοφόρητα κομμάτια από το επερχόμενο άλμπουμ τους, αφήνοντάς μας να περιμένουμε πως και πως για τα επόμενα βήματά τους!
Η εμφάνιση των Blues Wire που ακολούθησε συνδύασε την αυθεντική ενέργεια του blues με την εκρηκτική ένταση του rock. Από την πρώτη κιόλας νότα, κατάφεραν να αναδείξουν την πλούσια ιστορία του blues, ενώ ταυτόχρονα έδωσαν τη δική τους σύγχρονη εκδοχή, αναμιγνύοντας παραδοσιακά blues στοιχεία με σύγχρονα rock ερεθίσματα. Οι χαρακτηριστικοί αυτοσχεδιασμοί του κιθαρίστα και οι έντονοι ρυθμοί του drummer, μαζί με την άψογη φωνή του τραγουδιστή, έφεραν το κοινό σε μια κατάσταση σχεδόν μαγευτικής ευφορίας.
Σειρά είχε ο Κύριος (με Κ κεφαλαίο) Κώστας Τουρνάς, ένας θρύλος της ελληνικής σκηνής που μας υπενθύμισε γιατί παραμένει ένας από τους πιο σημαντικούς και αγαπημένους καλλιτέχνες της χώρας μας. Με την ιδιαίτερη και χαρακτηριστική γλυκιά φωνή του, είτε στα πιο κλασικά του τραγούδια, είτε με τα πιο προσωπικά του κομμάτια, μας χάρισε μια αυθεντική ροκ εμπειρία που συγκίνησε.
Η σκηνική του παρουσία, γεμάτη αυτοπεποίθηση και σοφία που έρχεται από τα χρόνια εμπειρίας, φάνηκε από την πρώτη στιγμή. Ο ήχος της κιθάρας του, πάντα μελωδικός μας ταξίδεψε σε εποχές που η ροκ μουσική στην Ελλάδα είχε μια πιο αυθεντική και πιο επαναστατική χροιά. Ευχαριστούμε Κύριε Τουρνά, για όσα έχεις κάνει δε μετανιώνουμε που τα ακούμε ακόμα...
Οι Bonfire ανέλαβαν να κλείσουν την αυλαία του Golden R Festival 2025 ως headliners, δίνοντας μια ανεπανάληπτη εμφάνιση. Ο Hans Ziller, με την υπόλοιπη ομάδα μας πρόσφεραν μια αψεγάδιαστη μουσική εμπειρία με τον "δικό μας" Dyan Mair, σε απίστευτη φόρμα να είναι άκρως απολαυστικός και γεμάτος ενέργεια! Το set τους ηταν γεμάτο instant classics αλλά και νέα κομμάτια από την πιο πρόσφατη δουλειά τους ενώ δεν έλειψαν και μερικά εντυπωσιακά solo από τον Frank Pane στην κιθάρα αλλά και από τον drummer Fabio Alessindrini που τα έσπασε!
Η παρουσία του τραγουδιστή των Nazareth, Carl Sentance, αποτέλεσε μία από τις πιο δυνατές στιγμές του φεστιβάλ, προσφέροντας στο κοινό μία ξεχωριστή νοσταλγική εμπειρία που γέμισε με την αυθεντική αύρα του classic rock στην ατμόσφαιρα.
Ο Carl Sentance, με την απαράμιλλη φωνή του και το δυναμικό του παρουσιαστικό, ανέλαβε να «αναστήσει» τα αγαπημένα κομμάτια της μπάντας, προσφέροντας μια αυθεντική εκδοχή των θρυλικών τραγουδιών τους. Η ιδιαίτερη φωνητική του τεχνική, που θύμιζε τον εκλιπόντα Dan McCafferty, αλλά με τη δική του προσωπική σφραγίδα, ενίσχυσε το συναισθηματικό φορτίο των τραγουδιών, κάνοντάς τα ακόμα πιο ζωντανά και συγκινητικά.
Ιδιαίτερη στιγμή για το κοινό ήταν το "Love Hurts", το οποίο με τη ρομαντική του μελαγχολία και τη διαχρονική του δύναμη, έφερε μια γλυκιά νότα νοσταλγίας και συγκίνησης, καθώς το φεστιβάλ πλησίαζε προς το τέλος του. Οι ήχοι της κιθάρας, το χαρακτηριστικό πιάσιμο της φωνής του Sentance και οι στίχοι που αγαπήθηκαν από εκατομμύρια, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που έκανε το κοινό να σιγοτραγουδάει και να ταξιδεύει σε εποχές που η ροκ μουσική ήταν ακριβώς αυτό: ένας τρόπος ζωής.
Το Golden R. Festival 2025 στον Βόλο ήταν μια τριήμερη γιορτή γεμάτη ενέργεια και καλοκαιρινή διάθεση! Στο Πολιτιστικό & Αθλητικό Κέντρο Ν. Σαρμάνης στη Νέα Αγχίαλο, μουσική, πάθος και καλό κλίμα ενώθηκαν δίπλα στη θάλασσα, δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα. Κάθε μέρα είχε τον δικό της χαρακτήρα και ζωντάνια, με το κοινό να ζει την εμπειρία στο έπακρο και να απολαμβάνει αυθεντικές στιγμές που μόνο τέτοια φεστιβάλ ξέρουν να προσφέρουν.
Ως παρατήρηση έχω να πω το εξής μόνο: Χαμηλή προσέλευση από κόσμο σε μια τόσο άψογη απ' όλες τις απόψεις διοργάνωση. Ήχος πένα, stage όπως ανέφερα πολύ ωραίο (ούτε τεράστιο, ούτε μια σταλιά), οι μπάντες όλες έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, σκιά είχες άμα ήθελες, stand είχαν τοποθετήσει για όσους άραζαν με το ποτό τους, το merch εννοείται υπήρχε και θέτω ένα ερώτημα...Δεν είναι καθόλου δελεαστικό ακόμα...; Ίσως η αλλαγή ημερομηνιών για του χρόνου βοηθήσει την μεγαλύτερη προσέλευση, εκεί θα είμαστε να στηρίξουμε! Και του χρόνου λοιπόν ακόμη πιο σπουδαία! Συγχαρητήρια σε όλους όσους συνέβαλαν σε αυτό που ζήσαμε!
Για το RockOverdose,
Δημήτρης "Ronin"
Φωτογραφίες : Άννα - Μαρία Κέκια - @annamariakz_concerts
Τάσος Αγάπης - @agapis.t
Comments
