Ξεκίνημα Μαϊου και με τη συμπρωτεύουσα να καλωσορίζει κάπως νωρίς το καλοκαίρι, το Eightball φιλοξένησε μια βραδιά με βαθιές ρίζες στη Σιβηρία. Έπειτα από μία αποτυχημένη προσπάθεια των Grima και των Ultar να παίξουν στη χώρα μας πριν έναν περίπου χρόνο, οι Ρώσοι κατάφεραν πλέον να αναπληρώσουν εκείνο το μεγάλο κομμάτι της περιοδείας τους που αναγκάστηκαν να ακυρώσουν. Μαζί τους, οι Γερμανοί Non Est Deus, τους οποίους είδαμε πρόσφατα στην πόλη μας στα πλαίσια του Mammothfest το φθινόπωρο του προηγούμενου έτους.
Πρώτοι οι επιθετικοί και καταιγιστικοί Non Est Deus, οι οποίοι για ακόμα μία φορά παρέδωσαν μια εμφάνιση που επιβεβαίωσε τη φήμη τους ως μιας από τις πιο ωμές και ασυμβίβαστες φωνές στο σύγχρονο extreme metal. Η σκηνική τους παρουσία, πάντα βασισμένη σε θεάματα, αλλά και στην καθαρή, εκρηκτική ενέργεια και το βάρος του υλικού τους, δεν σου επιτρέπει στιγμή να πάρεις τα μάτια σου από πάνω τους. Πολλοί θυμηθήκαμε γιατί μας έκαναν τόσο καλή πρώτη εντύπωση τον Οκτώβρη, σε έναν κατάμεστο Μύλο. Εδώ, η παρουσία του κοινού ήταν αρκετά πιο μετρημένη, αλλά αρκετά υπολογίσιμη για την ώρα.
Το σετ άντλησε κομμάτια κυρίως από τους δύο δίσκους τους, “Legacy” και “Impious”, προσφέροντας μια αντιπροσωπευτική τομή του ηχητικού και θεματικού κόσμου του σχήματος. Οι Non Est Deus δεν παίζουν για να εντυπωσιάσουν τεχνικά — παίζουν για να δηλώσουν θέση. Προσωπικά, ήταν από τις λίγες φορές που ένα συγκρότημα με τόσο στιβαρό concept δεν ένιωθε εγκλωβισμένο από αυτό. Όλα έδεσαν αρμονικά: ο ήχος, η παρουσία, και, κυρίως, το συναίσθημα που άφησε στο τέλος — ένα αίσθημα καθαρτικής οργής, σχεδόν απελευθερωτικό, ειδικά με την επιλογή των τελευταίων τριών κομματιών να είναι τα ‘Burn It Down”, “A Thousand Years of Sand” και “The Last Act”.
Σειρά για τους Ultar, με μία ελάχιστη καθυστέρηση και λίγο μετά τις 21:00. Ομολογώ πως περίμενα το σετ τους περισσότερο από αυτό των Grima. To “Pantheon MMXIX” ήταν επί τρία χρόνια σταθερά στα most played albums μου όσον αφορά το streaming, και ένας δίσκος που στην live εμφάνισή τους τον πήρα στο χέρι, για να μην εκφραστώ διαφορετικά, αφού τον έχουν εξαφανίσει από το σετ τους. Προσπερνώντας αυτήν την (τεράστια κατά τ’άλλα) πικρίλα, θα σταθώ στο ότι τουλάχιστον ακούσαμε κάτι παραπάνω από το “Kadath”, καθώς πέρα από το “Azathoth”, συμπεριέλαβαν και το ομότιτλο κομμάτι με το οποίο και ξεκίνησαν την εμφάνισή τους. Όλα τα υπόλοιπα κομμάτια προέρχονταν από τον πιο πρόσφατο δίσκο τους, “At The Gates of Dusk”, τον οποίο έχω προσπαθήσει να συμπαθήσω περισσότερο από τις πρώτες γεύσεις που μου άφησε τον πρώτο καιρό κυκλοφορίας, αλλά δε βρίσκω τα στοιχεία που με έκαναν να νιώσω στο πετσί μου το “Pantheon”.
Παρ’όλ’αυτά, η εμφάνισή τους προφανώς και ήταν εξαιρετική, αν και δεν έλειπαν ατυχηματάκια εδώ κι εκεί στον ήχο. Το καλό είναι ότι δεν τους εμπόδισε να μεταδώσουν αυτήν την ηχητική εμπειρία που περισσότερο τείνει να γίνει υπαρξιακή. Ο Gleb Sysoev δε, παραδίδει οριακά σεμινάριο στα ακραία φωνητικά και παραμένει τρομερή ευχάριστη έκπληξη όταν θυμάσαι ότι πρόκειται να το κάνει και σε δεύτερο σετ με τους Grima αυτό εντός ολίγου και με ένα μισάωρο διάλειμμα ανάμεσα. Ωστόσο, το κοινό, θαρρώ, δεν πείστηκε και πολύ από τους Ultar. Τουλάχιστον στη μεριά την οποία επέλεξα να σταθώ, η σνομπαρία και η κάποια αδιαφορία μαζί με σχολιασμό πήγε σύννεφο. Δεν είναι όλα για όλους, το κατανοώ, αλλά τουλάχιστον θα μπορούσαμε να κρατήσουμε ένα επίπεδο για τους άλλους που πιθανότατα θέλησαν να απολαύσουν κάτι.
Επομένως, δεν έμενε κάτι άλλο παρά μόνο για τη σειρά των Grima. Οι Grima έκλεισαν τη βραδιά με τον τρόπο που μόνο εκείνοι ξέρουν: μετατρέποντας τον συναυλιακό χώρο σε κάτι που θύμιζε δάσος μυσταγωγικό, μέσα από μια αλληλουχία ήχων που παρέπεμπαν σε τελετουργία. Ή τουλάχιστον θέλησαν, καθώς σχόλια και γελάκια μέσα στην ησυχία συνέχισαν να υπάρχουν. Τέλος πάντων η μπάντα κατάφερε να χτίσει μια ατμόσφαιρα ακουστικής αποξένωσης που συνδέει τον ακροατή με το φυσικό, το αρχέγονο και το πένθιμο.
Το setlist, βασισμένο σε μεγάλο βαθμό στο φρέσκο “Nightside” αλλά και με μία ακόμα μικρή έμφαση στο ”Will of the Primordial”, από το οποίο το “The Shrouded In Darkness” live θα το θυμάμαι για πολύ καιρό . Ανάμεσα σε κομμάτια σαν το “Moonspell and Grief” ή το “Flight of the Silver Storm”, παρά την παραπομπή στο κρύο και στον πάγο, το κοινό ζεστάθηκε, και ενώ η γλωσσική επικοινωνία δεν υπήρχε από την μπάντα, φρόντιζαν να δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους όπως μπορούσαν. Ενώ ούτε εδώ δεν έλειψαν τα παραπτώματα στον ήχο, με ένα θεματάκι παραπάνω που προέκυψε με τα drums, οι Ρώσοι δεν πτοήθηκαν. Παρουσίασαν ένα σετ περίπου 70 λεπτών καθαρής διάρκειας, αποδεικνύοντας πώς το black metal μπορεί να είναι ένα μέσο υπαρξιακής ενσυναίσθησης — όχι μόνο αγριότητας.
Συνολικά, η βραδιά λειτούργησε σαν ένα σπονδυλωτό αφήγημα για το πώς η σύγχρονη black metal σκηνή μπορεί να συνδυάσει την ιδεολογική φόρτιση, την τεχνική αρτιότητα και την συναισθηματική πυκνότητα. Τρία διαφορετικά πρόσωπα ενός κοινού οράματος, με τους Grima στο τέλος να δίνουν μια εμφάνιση που δικαίως θεωρήθηκε highlight, υπογράφουν το μέλλον του ακραίου ήχου και μας καθησυχάζουν ότι βρίσκεται σε καλά χέρια. Το Eightball κατάφερε να γεμίσει, πράγμα που πολλοί ξέρουμε ότι δεν είναι δεδομένο. Το τελευταίο διάστημα όμως φαίνεται πως κάτι αλλάζει και δίνει τη δυνατότητα για καινούρια και φρέσκα ονόματα να εμφανιστούν στην πόλη μας. Και το κοινό ανταποδίδει.
Για το Rock Overdose,
Κείμενο/Φωτογραφίες: Γεωργία Λαδοπούλου
Comments
