Οι Harakiri for the Sky επιστρέφουν στη χώρα μας για δύο ξεχωριστές εμφανίσεις στην Αθήνα στις 4 και 5 Απριλίου, στο Temple, έτοιμοι να μας χαρίσουν -με το μελαγχολικό, νοσταλγικό τους ύφος- δύο ατμοσφαιρικές black και post-metal βραδιές. Σαφώς, η setlist θα είναι διαφορετική για κάθε ημέρα, έχοντας ετοιμάσει για το αθηναϊκό κοινό δύο διαφορετικές εμπειρίες. Στις 4 Απριλίου, το set θα είναι ένα αφιέρωμα-επέτειος για τα δέκα χρόνια του τρίτου full-length άλμπουμ τους, “III: Trauma”. Και είμαστε εδώ για να θυμηθούμε αυτόν τον δίσκο-σταθμό για την πορεία τους που πολλοί το χαρακτήρισαν ως μία από τις καλύτερες δουλειές τους.
Δεν πρόκειται για ένα άλμπουμ που ακούει κανείς μία φορά στα γρήγορα και μετά τέλος. Πρόκειται για οκτώ κομμάτια, κανένα κάτω από οκτώ λεπτά (με συνολική διάρκεια δίσκου γύρω στα εβδομήντα πέντε), τα οποία απαιτούν τον χρόνο σου και ίσως και λίγη συναισθηματική διαθεσιμότητα.
Αυτό που κάνουν εδώ οι Harakiri for the Sky μοιάζει πολύ μελετημένο, αλλά ποτέ άκαμπτο. Η ισορροπία μεταξύ black metal και post εναλλάσσεται μέσα από εκρήξεις έντασης και στη συνέχεια μακρά διαστήματα μελωδίας. Υπάρχει πάντα κίνηση, ακόμα και στις πιο ήσυχες στιγμές. Ή ίσως ειδικά εκεί.
Υπάρχουν στιγμές στο άλμπουμ που ξεχωρίζουν για τους ακροατές. Δέκα χρόνια μετά και ακόμη αγαπημένο, βρισκόμαστε στη θέση να εξερευνήσουμε εκ νέου αυτά τα κομμάτια, τα οποία πλημμυρίζουν τα αυτιά μας με μία πεσιμιστική διάθεση, αλλά με ταυτόχρονα με χάος και ηρεμία ταυτόχρονα -ακροβατώντας σε παράλληλα σκοινιά.
Το «Calling the Rain» ξεκινά από ένα εύθραυστο σημείο, με καθαρές κιθαριστικές μελωδίες που μοιάζουν σχεδόν διστακτικές, πριν χτίσει σιγά-σιγά κάτι πιο γεμάτο. Όχι ακριβώς εκρηκτικό, αλλά σίγουρα γεμάτο και μεστό. Στα έντεκα λεπτά της διάρκειάς του μιλάει για την απώλεια ενός κοντινού ανθρώπου (καταλαβαίνω -μάλλον- φίλου), με σπαρακτικούς στίχους όπως:
“I can‘t hear myself think, no love left for another
This first night of winter was unison my own death…”
«Δεν μπορώ να ακούσω τις σκέψεις μου, δεν έχει μείνει αγάπη για κανέναν άλλον
Αυτή η πρώτη νύχτα του χειμώνα ήταν ταυτόχρονα και ο δικός μου θάνατος…»
Το «Funeral Dreams», γρήγορο, μελωδικό, σχεδόν συντριπτικό στην αρχή, πριν εξελιχθεί σε κάτι πιο βαρύ και πιο σταθερό. Και τότε μπαίνει η μελωδία του σόλο, και ξαφνικά όλα φαίνονται πιο μεγαλειώδη από ό,τι πριν από ένα λεπτό.
Και μετά υπάρχει το «Thanatos», το οποίο προβάλλει μαεστρικά την ανησυχία για την ύπαρξη και το τέλος των πάντων με προσωπικούς, ενδοσκοπικούς στίχους όπως:
“Within the end of every day I get more paranoid
By the certainty of mortality and death
Lunatic, I know, but just because I‘m paranoid
Doesn’t mean they are not after me at all”
(«Καθώς πλησιάζει το τέλος της κάθε μέρας, γίνομαι όλο και πιο παρανοϊκός
από τη βεβαιότητα της θνητότητας και του θανάτου
Είναι τρελό, το ξέρω, αλλά το γεγονός ότι είμαι παρανοϊκός
δεν σημαίνει ότι δεν με κυνηγούν καθόλου»)
Αλλού, κομμάτια όπως το «The Traces We Leave» και το «Viaticum» κλίνουν προς εκείνη την αίσθηση που βιώνεις αργά το βράδυ, όταν η μελαγχολία χτυπά την πόρτα σου. Μία σειρά κομματιών που -ναι- είναι μελαγχολικά, χωρίς όμως να είναι στιγμή στατικά, πάντα σε ροή, όσο χρειάζεται για να σε κρατήσουν εκεί.
Μέχρι τη στιγμή που το «Bury Me» κλείνει το άλμπουμ και όλα φαίνονται ξανά απογυμνωμένα, σαν ό,τι έπρεπε να ειπωθεί να έχει ήδη περάσει (στα αυτιά των ακροατών). Μετά τον θάνατο “Thanatos” έρχεται η ταφή (“Bury Me”). H λυρικότητα των στίχων έρχονται και τσιμπούν την ψυχή σου, κάνοντας μάλιστα αναφορά σε αρχαίες ελληνικές ταφικές παραδόσεις.
“It won’t be long, until I will face the ferryman…
I’m sure he will be good to me, eventually set me free…
I’m sure I will find peace now, finally eternal rest…
For cartage, please withdraw the obolos off my tongue…
…and let me sleep…”
“Δεν θα αργήσει πολύ, μέχρι να συναντήσω τον βαρκάρη…
Είμαι σίγουρος ότι θα μου φερθεί καλά, και τελικά θα με ελευθερώσει…
Είμαι σίγουρος ότι θα βρω τώρα την ειρήνη, επιτέλους την αιώνια ανάπαυση…
Ως αντίτιμο, παρακαλώ πάρε τον όβολο από τη γλώσσα μου…
…και άσε με να κοιμηθώ…”
Η φωνή του J.J. βρίσκεται κάπου στη μέση, δεν είναι ούτε πολύ απόμακρη, ούτε υπερβολικά θεατρική, μεταφέροντας εκείνο το γνωστό μείγμα μελαγχολίας και ήρεμης περισυλλογής. Οι στίχοι έχουν μια ποιητική χροιά, αλλά ο τρόπος ερμηνείας δεν ακούγεται “αποστειρωμένος” ώστε να τους μαλακώνει υπερβολικά.
Κάτω από όλα αυτά, η κιθάρα του M.S. αναλαμβάνει μεγάλο μέρος του συναισθηματικού βάρους. Οι μελωδίες δεν διακοσμούν απλώς τα τραγούδια, είναι τα τραγούδια. Μερικές φορές παρασύρονται σε σχεδόν κάτι ελπιδοφόρο, μόνο για να επιστρέψουν σε κάτι βαρύτερο λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.
Η επέτειος συνήθως συσχετίζεται με μία αίσθηση απόστασης -ότι δηλαδή κάτι τελείωσε και επιστρέφουμε για να το θυμηθούμε. Το “III: Trauma” δεν το επιτρέπει αυτό. Ίσως επειδή τα θέματα ου πραγματεύεται -η απώλεια, η απογοήτευση, αυτή η βαθιά, επίμονη θλίψη- δεν παλιώνουν ποτέ στην πραγματικότητα. Το τραύμα είναι πάντα εκεί, ολοζώντανο. Απλώς υπάρχει στον δικό του συναισθηματικό χώρο, περιμένοντας τον ακροατή να το συναντήσει εκεί.
Για το RockOverdose,
Μαρία Τριανταφύλλου
Harakiri for the Sky Live in Athens
- Saturday, April 4th — Reliving the Trauma w/ Karg & Winter Eternal
- Sunday, April 5th — Scorched Europe Tour – Part II w/ Harakiri for the Sky & MØL, support Euphrosyne
TICKETS: https://dguproductions.com/upcoming-events/
Comments
