Το σαξόφωνο είναι ένα όργανο με ισχνότατη παρουσία στο rock στερέωμα, παρ’ όλα αυτά κατάφερε και είχε την τιμητική του την περασμένη Παρασκευή, τουλάχιστον για όσους βρέθηκαν εντός των τειχών του ανανεωμένου Gazarte.
Kαταρχάς με τους “δικούς μας” MOb, την ύπαρξη των οποίων ομολογώ ότι μέχρι πρότινος αγνοούσα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η άγνοια μου, μόνο ευδαιμονία δε συνεπαγόταν, καθώς στερούσα άθελα από τον εαυτό μου, την ευκαιρία να απολαύσω ένα εκπληκτικό συγκρότημα. Το τρίο μπλέκει την ενέργεια του σκληρού ήχου, τα jazz παιξίματα και τον ηλεκτρονικό ήχο, με το μπάσο του Αλέξανδρου Δελή να έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο επί σκηνής, τα τύμπανα του Παναγιώτη Κωστόπουλου να βάζουν όλο το αλατοπίπερο και τον Mάριο Βαληνάκη να φέρει εις πέρας τη βρώμικη δουλειά του να χειρίζεται μια συστοιχία εφέ, που ήταν παρατεταγμένη εμπρός του και παράλληλα να βγαίνει και μπροστά όταν οι συνθέσεις το απαιτούσαν, δίνοντας ουσιαστική πνοή στο υλικό τους, με το σαξόφωνο του.
Αυτό το αμάλγαμα που συνδύαζε noise rock πατέντες με avant garde/jazz λογικές και ταυτόχρονα φίλτραρε μέσα του από πατροπαράδοτες kraut ψυχεδέλειες μέχρι σύγχρονη electronica, κάπως αυτοί οι τρεις τύποι το έκαναν όχι απλά να βγάζει νόημα, αλλά να αφήνει και μπόλικο κόσμο με ανοικτό το στόμα. Το γεγονός ότι το “VAG” έχει πάρει αρκετό airplay στο BBC ή ότι το “5055” έχει γίνει remix από UNKLE, μάλλον θα με είχε αφήσει άναυδο αν είχε φτάσει στα αυτιά μου πριν το live. Έχοντας πλέον δει τους MOb στη σκηνή, απλά βγάζει απόλυτο νόημα.
Στη συνέχεια, είχαμε τη δεύτερη κιόλας εμφάνιση των Μaruja στην Αθήνα εντός του 2024. Με μόλις δύο EP στο ενεργητικό τους τούτοι εδώ οι τύποι από το Manchester, έχουν ψήσει μεγάλη μερίδα του μουσικού τύπου, αλλά και του κοινού να ασχολείται μαζί τους. Μετά το sold out του περασμένου Φεβρουαρίου στο Τemple, μεταφερθήκαμε λίγα μόλις μέτρα πιο κάτω, για να παρακολουθήσουμε εκ του σύννεγγυς το τωρινό πρόσωπο της μπάντας.
Το στίγμα δίνεται άμεσα με τα “The Invisible Man”, “Zeitgeist”, “Break The Tension” και “One Hand Behind The Devil”, που απαρτίζουν το πρώτο μέρος της εμφάνισης τους. Πρόκειται για νεότερο υλικό, κυρίως από το “Conla’s Well” EP, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλιο. Mε το σαξόφωνο του μανιασμένου Joe Carroll στη θέση του οδηγού, αλλά και τον ενεργητικότατο frontman Harry Wilkinson επίσης πρωταγωνιστή, έδειξαν ευθύς εξαρχής τις διαθέσεις τους. Παρά τις εμφανείς jazz/prog επιρροές και τα φρενήρη χτύπηματα των τυμπάνων του Jacob Hayes, οι Maruja στοχεύουν και επιτυγχάνουν να λειτουργήσουν σε λογική τραγουδιών. Το μπάσο του Matt Buonaccorsi βγάζει μπόλικο όγκο και η τετράδα προτάσσει το punk νεύρο της, ενώ ταυτόχρονα επιδιώκει να groove-άρει με την πρώτη ευκαιρία.
Το (μερικώς) αυτοσχεδιαστικό jam που ακολουθεί φανερώνει ένα διαφορετικό, πιο ατμοσφαιρικό πρόσωπο των Maruja και ταυτόχρονα πιο απελευθερωμένο. Κατά τον Harry Wilkinson, αποτελεί το αγαπημένο σημείο του set για το σχήμα και κρίνοντας από τις εκφράσεις στα πρόσωπα τους, σίγουρα το ευχαριστήθηκαν. Το ακυκλοφόρητο “Look Down On Us” έβγαλε ξεκάθαρα Rage Against The Machine vibes, το οποίο σε συνδιασμό με το πρώτο μισό του “Thunder” ανέβασαν προσωρινά την αδρεναλίνη στα ύψη. Στο δεύτερο μισό του ο Harry αποφασίζει να αξιοποιήσει και επί της ουσίας την κιθάρα του, με τον Joe Carroll να παίζει τα ρέστα του στο σαξόφωνο και όλοι μαζί να αποδίδουν υποδειγματικά το οργανικό μέρος του. Με το “Kakistocracy” και το instrumental “Resisting Resistance” οι Maruja επιλέγουν να επενδύσουν στην ατμόσφαιρα και να κλείσουν τη δεύτερη εμφάνιση τους στην Αθήνα, με ένα ωραιότατο fade out.
Έχοντας τα φρένα ξεχαρβαλωμένα για μεγάλο μέρος του set τους, με τους κυρίους Wilkinson και Caroll μάλιστα να κατεβαίνουν κατά το δοκούν και να παίζουν μέσα από το κοινό, κατέδειξαν επίσης αναμφίβολα την ικανότητα τους στα jam/ατμοσφαιρικά σημεία, χαρίζοντας μας εν τέλει μια ολοκληρωμένη μουσική εμπειρία. Ο ήχος θα μπορούσε να ήταν λίγο δυνατότερος, αλλά δεν αποτέλεσε dealbreaker, τουλάχιστον για εμένα. Το μέλλον φαντάζει λαμπρό για την τετράδα από το Manchester και κάτι μου λέει ότι εδώ θα είμαστε πάλι σε μερικούς μήνες, να γευόμαστε ζωντανά τους καρπούς των μελλοντικών τους επιτευγμάτων.
Για το Rock Overdose,
Δημήτρης Σούρσος
Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Καταστρόφος @alexandros_kat
Comments
