Αρχικά να τονίσω πόσο μεγάλη χαρά και τιμή ήταν να είμαστε καλεσμένοι των Θρυλικών Reflection σε ότι αφορά την παρουσίαση και προακρόαση του επερχόμενου σπουδαίου άλμπουμ τους, “The Battles I Have Won”, το οποίο μας έρχεται 8 ολόκληρα χρόνια από το κατά γενική ομολογία κορυφαίο τους άλμπουμ, “Bleed Babylon Bleed”. Οι Reflection θεωρώ είναι γνωστό σε όλους πόσο μεγάλη προσφορά έχουν στην ευρύτερη Ελληνική σκηνή, αλλά ακόμα γνωστότερο και μάλιστα με έργα κι όχι απλά λόγια, είναι το γεγονός της μεγάλης αγάπης και του άκρως φανατικού κοινού που τους συνοδεύει μέσα στα χρόνια. Μπορεί οι ίδιοι όπως λένε να κυκλοφορούν τα άλμπουμ τους ως ψυχολογική ανάταση για τους ίδιους, αλλά το αν και πόση ψυχολογική ανάταση δίνουν σε όσους τους αγαπούν, δεν μπορεί να περιγραφεί αν δεν το έχετε δει να εκτυλίσσεται σε συναυλίες ή και σε κατ’ιδίαν συζητήσεις.
Ως Rock Overdose μάλιστα, είχαμε διπλή εκπροσώπηση, καθότι ήμουν με τον αγαπημένο συνάδελφο και άνθρωπο Παύλο Γιαννακόπουλο, ο οποίος για χάρη τους έκανε το ταξίδι εκτός Αθήνας, ως ελάχιστο χρέος που θεώρησε πως είχε προς την αγάπη του για το συγκρότημα αλλά και την προσωπική του γνωριμία με τα παιδιά εδώ και πολλά χρόνια, συνεπώς το κλίμα ήταν ευχάριστο εξ αρχής.
Η παρουσίαση και προακρόαση του δίσκου έλαβε χώρο στον Κορυδαλλό, “έδρα” της μπάντας εδώ και χρόνια, στην αίθουσα “Πλειάδες” του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Κορυδαλλού “Μελίνα Μερκούρη”, σε άκρως κεντρικό σημείο πάνω στην Γρηγορίου Λαμπράκη για τους γνώστες της περιοχής, συνεπώς μας ήταν και εύκολη η πρόσβαση και ευχαριστούμε έξτρα τη μπάντα γι’αυτό. Χρέη παρουσιαστή σαφώς ανέλαβε ο κιθαρίστας Στάθης Παυλάντης, νομίζω ότι δεν χρειάζεται να αναλύσουμε το εκτόπισμα του -το καλλιτεχνικό, μη σκεφτείτε κάτι άλλο οι κακιασμένοι- ως καλλιτέχνης αλλά και μουσικάνθρωπος γενικότερα, καθώς έχει βοηθήσει πάρα πολύ κόσμο μέσα στα χρόνια δίνοντας τα φώτα του και σώζοντας τον κώλο τους κυριολεκτικά, από απλές συμβουλές ως χείρα βοηθείας ηχοληπτικά.
Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε λίγο πως φτάσαμε από το 2017 ως το 2025, καθώς μπορεί οι Reflection να παίρνουν τον χρόνο τους συνήθως, αλλά αυτή τη φορά ήταν πάνω από τις δυνάμεις τους και σ’αυτό έπαιξε το ρόλο της και η ίδια η μοίρα. Πέραν του COVID-19 που αφαλόκοψε κάθε συγκρότημα εκεί έξω, αναποδιές που μόνο σε πολύ εφιαλτικά σενάρια συμβαίνουν, πήγαν την κυκλοφορία του δίσκου αρκετά πίσω. Στο τέλος όμως σημασία έχει ότι η μπάντα είναι πάλι εδώ, γνωστή άλλωστε για το αν και με τι τρόπο μπορούσε να υπερπηδάει εμπόδια.
Ξεκινάμε με δεδομένα που πρέπει να αναφερθούν. Το “Bleed Babylon Bleed” έγινε sold out, η μεγάλη του επιτυχία οδήγησε τη μπάντα μέχρι και στη Ρωσία με τις εμφανίσεις να είναι θριαμβευτικές, πράγμα που παρατηρήσαμε όσες φορές τους είδαμε. Το 2019 επανηχογραφήθηκε το επος “Children Of War” σε γενική φρενίτιδα, ενώ από το 2022 μας είχαν δώσει ως δείγμα το “March Of The Argonauts”, με το οποίο έπαθαν όλοι αμόκ και τους έτρεχαν τα σάλια για το δίσκο. Την ίδια χρονιά το συγκρότημα αποτίει φόρο τιμής στον συγχωρεμένο William J. Tsamis με την διασκευή του “Winter Tears” για το tribute album “A Crack In The Sky – A Tribute To William J. Tsamis” που κυκλοφόρησε από την Κυπριακή Pitch Black Records, η οποία αποτελεί και το “σπίτι” της μπάντας εδώ και χρόνια.
Ο Γιώργος Παυλάντης, αδερφός του Στάθη και ντράμερ της μπάντας, αναγκάστηκε να υποβληθεί σε σοβαρή εγχείριση στη μέση του όπου και για 9 μήνες έπρεπε να περάσει τον Γολγοθά της ακινησίας, ενώ στη συνέχεια έγινε μάρτυρας και παρολίγον μοιραίου δυστυχήματος, όπου για άλλους 8 μήνες έπρεπε να κάνει υπομονή να έρθει στα ίσια του. Το πόσο στα ίσια του ήρθε φαίνεται στο αποτέλεσμα του δίσκου όπου και τα σάρωσε όλα.
Ο δίσκος είναι αποτέλεσμα φυσικής ηχογράφησης, καθώς το συγκρότημα έχει την τύχη να κατέχει την Midas 1998 κονσόλα, αντικείμενο πόθου πολλών εκεί έξω. Βασική αλλαγή στο line-up είναι η έλευση του Κώστα Τόκα στα φωνητικά, ο οποίος μάλιστα έχει βοηθήσει παλιότερα το συγκρότημα σε οδηγούς τραγουδιών, μπήκε μέσα και άφησε άπαντες άναυδους με την απόδοση τους, με τα κομμάτια να μην αλλάζουν τόσο πολύ μορφή από όταν προωτοσυντέθηκαν. Άλλωστε όπως μας δήλωσαν, είναι πολύ συγκεκριμένο αυτό που κάνουν πάντα που οι δίσκοι βγαίνουν ακριβώς όπως τους θέλουν. Τα πλήκτρα στο δίσκο έπαιξε ο Ηρακλής Λουκάκης, μόνιμος σύντροφος της μπάντας και πάντα στο πλευρό τους. Το θεϊκό εξώφυλλο είναι αποτέλεσμα του Αλέξανδρου Βασιλόπουλου, ελαιογραφία σε καμβά και με το δίσκο να “φωνάζει” πόλεμο από το περιτύλιγμα του και μόνο. Η μπάντα παρέμεινε στην Pitch Black Records ως δείγμα εμπιστοσύνης και αγάπης, καθώς ο Φοίβος Παπαδόπουλος τους έχει στηρίξει και ενώ είχαν προτάσεις από άλλες εταιρείες, θέλησαν να μείνουν στο “σπίτι” τους όπως τόνισαν, με τη σχέση αυτή να είναι πιο δυνατή από ποτέ, πράγμα που αντικατοπτρίζεται κι από το τελικό αποτέλεσμα του δίσκου. Τώρα που τα αναφέραμε -σχεδόν- όλα, ας περάσουμε στο να δούμε ένα ένα τα 9 πανέμορφα κομμάτια:
1) Only The Swords Survive
Κομμάτι που υμνεί τον πολεμιστή στη μάχη, πολύ γρήγορη αρχή για το δίσκο με μπομπάτο ξεκίνημα που προδιαθέτει την φοβερή συνέχεια. Στιχουργικά πραγματεύεται την οπτική του πολεμιστή ενώ κοιτάζει το πεδίο μάχης, γνωρίζοντας ότι μπορεί να πεθάνει, γονατίζει θρηνώντας τους πεσόντες και μπαίνει στη μάχη ακάθεκτος. Εμβατηριακό πολύ, ανεβάζει ταχύτητες και επαναλαμβάνει το φοβερό lead θέμα στην αρχή, όπου οδηγεί σε μία υμνική γέφυρα, ενώ το solo του Στάθη έχει ξεκάθαρο ‘80s Malmsteen vibe, το μπάσο ακούγεται δυνατά, τα τύμπανα κάνουν ένα πολύ όμορφο break και όταν η αρχή επαναλαμβάνεται με πιο δυνατή δίκαση, είναι το κάτι άλλο. Η καλύτερη δυνατή αρχή που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.
2) The Battles I Have Won
Το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου ξεκινάει με ένα Mid-tempo Manowar σημείο, ένας γέρος σκέφτεται τις μάχες που έχει κερδίσει και είναι ακόμα ζωντανός, το κομμάτι μιλάει και για τις μάχες που έχουμε δώσει όλοι με σθένος, ενώ είναι σίγουρα αυτοβιογραφικό για το συγκρότημα και μας τόνισαν ότι σίγουρα θα αποτελεί μέρος των επερχόμενων συναυλιών. Πολύ δυνατή η αρχή και πάλι, ειδικά στα τύμπανα, με ρεφρέν που ακολουθείται από στακάτο θέμα με το riff από πίσω πολύ δυνατό, συνεχίζεται στο ίδιο μοτίβο μέχρι που ένα lead break σε προετοιμάζει για σολάρα που λαμβάνει χώρο, από πίσω υπάρχει μία πολύ δυνατή αλλαγή ρυθμού και τελειώνει με καταπληκτική επανάληψη του βασικού θέματος σε πιο δυνατή ένταση και τέμπο.
3) Lord Of The Wind
Το κομμάτι έκανε πάταγο που ακόμα και η μπάντα δεν το περίμενε, έπρεπε να γίνει ολοκλήρωση του καθώς εκκρεμούσε ως ιδέα για καιρό. Μιλάει για τους ασκούς του Αιόλου και είναι ένα φοβερό κομμάτι που θα αποτελεί κι αυτό μέρος των συναυλιών τους, το αρχικό θέμα δίνει πάλι τη θέση του σε ένα πανέμορφο lead και το riff που αλλάζει το ρυθμό οδηγεί σε πολύ ψηλά φωνητικά, σαν έντονο κομμάτι Nocturnal Rites των τριών πρώτων δίσκων, με ρεφρέν-ανατριχίλα, αλλαγή με πολύ δυνατότερο το ρεφρέν το οποίο συνεχίζει και η αλλαγή ρυθμού με τα τύμπανα δίνει τη θέση της σε φοβερό solo ενώ έχουμε και νέα αλλαγή ρυθμού με τα τύμπανα, ένα απαλό σημείο με το μπάσο να ακολουθεί αεράτο και πολύ εκφραστικό, οδηγεί στο ρεφρέν σχεδόν σε a capella ρυθμό. Μεγαλειώδες κομμάτι το δίχως άλλο.
4) The Siren Song
Από τα πιο αγαπημένα τους κομμάτια και κατ’εμέ η κορυφή του δίσκου. Πιο αργό επικό doom κατά την άποψη του Στάθη, προς Solitude Aeturnus/Candlemass, αλλά η αρχή είναι ξεκάθαρα Tad Morose, με τη συνέχεια σε ανατολίτικο ρυθμό α λα Memento Mori και έντονο “Maleficium” των Morgana Lefay vibe στο κουπλέ, κοινώς δοξασμένη Black Mark 30 χρόνια πριν από τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να παίξει σαν τον Mike Wead και να το κάνει να φαίνεται δικό του. Τα τύμπανα αλλάζουν πάλι το ρυθμό, η συνέχεια του κομματιού γίνεται βαρύτερη σε πιο ξεκάθαρο Morgana Lefay tempo και το κομμάτι όσο πάει γίνεται βαρύτερο προς το τέλος, ένα τέλος με μία τσιρίδα που δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης και με τους εκπροσώπους του Τύπου να καταχειροκροτούν για ώρα στο τέλος του.
5) Once Again Crime In The Valley Of Death
U.S. metal μοτίβο ξεκάθαρα, ένα κομμάτι γραμμένο για το δυστύχημα στα Τέμπη, αφιερωμένο στις οικογένειες των θυμάτων και όσους είχαν απώλειες ανθρώπων γενικότερα. Αποτέλεσε αρχική ιδέα για single αλλά η μπάντα το απέφυγε για να μη φανεί ότι θέλει να πατήσει πάνω στο δυσάρεστο θέμα. Κατά την άποψη τους μία μέρα θα συναντηθούμε όλοι εκεί ψηλά. Πολύ γρήγορο με φουλ δίκαση, ρυθμική αρχή με σηκώματα στην κιθάρα, απαλή η φωνή με ανάπτυξη του θέματος, πολύ κολλητικό ρεφρέν, το θέμα της αρχής ανεβάζει το τέμπο σιγά-σιγά, μπαίνει και η σολάρα κάποια στιγμή για να επιστρέψει το κομμάτι στο αρχικό θέμα. Έτσι τιμώνται οι νεκροί αρσενικά και με πράξεις,όχι απλά λόγια.
6) Celestial War
Ένα κομμάτι γραμμένο από τον μπασίστα Γιώργο Λιτινάκη, μιλάει για τον πόλεμο των αγγέλων, ήταν το τελευταίο κομμάτι που ηχογράφησε ο Κώστας Τόκας και μιλάει για τους αποστάτες που έπεσαν στην κόλαση, υπάρχει φοβερό θέμα μπάσου και ένας ρυθμός σαν Καλαματιανός με το κομμάτι να ακολουθεί τέμπο 7/8 και επηρεασμένο από τους Sarissa. Το μπάσο αρκετά μπροστά, με σηκώματα στην κιθάρα, με τον Κώστα πολύ δυνατό στην ερμηνεία, βαριά αλλαγή μετά το κουπλέ και με σηκώματα στο ρεφρέν. Η καλύτερη ερμηνεία του στο δίσκο με τη μπάντα να αστειεύεται σε φάση “καλά στο τέλος βρήκες να το κάνεις;” πηγαίνοντας το πιο μακριά τύπου “θα θέλει τώρα ο Λιτινάκης να γράφει κι άλλα”. Και πολύ καλά θα κάνει κατά τη γνώμη μου. Τρομερές αλλαγές στις κλίμακες και μεγάλο τελείωμα με το μπάσο σ’ενα από τα πιο ξεχωριστά κομμάτια του δίσκου.
7) March Of The Argonauts
Πιο λυρικό κι ορχηστρικό κομμάτι που μιλάει για την Αργοναυτική Εκστρατεία από την εκδοχή των Ορφικών, ένα φοβερό sing along ρεφρέν, σίγουρα το πιο ευκολομνημόνευτο κομμάτι του δίσκου, εμβατηριακό riff που μαρσάρει λες και τα πλοία σχίζουν τη θάλασσα, δεν είναι τυχαίο ότι είδα πολλά χαμόγελα στην αίθουσα ενώ ακουγόταν, υλικό που σκοτώνει και δίνοντας το συναίσθημα ότι είναι το πιο έξω καρδιά κομμάτι που γράφτηκε, το φαντάζομαι ζωντανά και κάνω σκέψεις που δεν μπορούν να γραφτούν δημόσια!
8) Lady In The Water
Αυτό είναι μία ιστορία ψαράδων για την Κυρία του Νερού, από προσωπική εμπειρία του Στάθη, όταν εγκλωβίστηκε στη θάλασσα με το σκάφος του και είδαν μία γυναίκα πνιγμένη στη θάλασσα, συγκλονίστηκε τόσο που αποφάσισε να το κάνει κομμάτι από την ταραχή του. Βαρύ κεντρικό riff με τον Κώστα Τόκα να έχει κάνει τη φωνή του να ακούγεται σαν γυναίκας, απίστευτο εύρος και δέος. Απαλή αρχή με όμορφο ρεφρέν και δυνατά τύμπανα που όσο πάει ο χρόνος γίνονται δυνατότερα, ενώ μετά το Lead η φωνή ανεβαίνει κλίμακα κι έχουμε ένα από τα καλύτερα solo στο δίσκο. Το riff γίνεται βαρύτερο και η φωνή έρχεται πιο μπροστά σε ένα από τα συναισθηματικότερα κομμάτια της ιστορίας των Reflection.
9) City Walls Of Malta – The Great Siege
Γνωστή η αδερφική σχέση των Reflection με τον πρώην τραγουδιστή τους, τον Μαλτέζο Leo Stivala. O Στάθης ήθελε να γράψει ένα κομμάτι για το υπέροχο νησί που έχει επισκεφτεί πολλάκις. Το 1565 έγινε μία από τις μεγαλύτερες μάχες της ιστορίας, όπου ο Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής καλοβλέπει την Μάλτα κι εξαπολύει 60.000 στρατό με 6.500 γενίτσαρους για να καταλάβει το νησί. Ο Jean Parisot de Valette όντας ο 49ος ηγέτης του τάγματος της Μάλτας, ήταν ένας τύπος που από 20 χρονών ήταν μέσα στις Σταυροφορίες και στα 71 του έδωσε τη μεγάλη αυτή μάχη που κράτησε 5 μήνες, με μόλις 700 στρατιώτες και 8.000 ακόμα ως βοήθεια από την Ισπανία. Οι Ισπανοί κατέφθασαν τον Σεπτέμβριο και στις 8 Σεπτεμβρίου είναι η Εθνική γιορτή της Μάλτας για τη μεγάλη αυτή νίκη εναντίον ενός υπεράριθμου στρατού. Το κομμάτι αποτελεί μια φαντασίωση τι μπορεί να είπε ο Jean στους στρατιώτες του. Αρχή με μπάσο και υμνικά chants στο υπόβαθρο, ο Τόκας μπαίνει αργά και σχεδόν a capella, τρομερά δυνατά τύμπανα σαν να ζεις τη μάχη πραγματικά, πιο ψηλά ανεβαίνει η φωνή στη συνέχεια, με τα τύμπανα να δυναμώνουν κι άλλο όσο εξελίσσεται το κομμάτι, έρχεται ένα βασικό riff στο προσκήνιο, με ένα αργό δυνατό σημείο να ακολουθεί και να φέρνει το riff πιο μπροστά, ακούγεται η θάλασσα με τους γλάρους στο τέλος ως προσφιλή συνήθεια της μπάντας. Να σημειωθεί ότι η Βαλέτα, πρωτεύουσα της Μάλτας, πήρε το όνομα της από τον ήρωα Σταυροφόρο και το κομμάτι κλείνει ιδανικά το δίσκο ως το πιο επικό του δίσκου σε πλήρη ανατριχίλα.
Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει τον Ιούνιο με επίσημη ανακοίνωση σύντομα, ενώ ο δίσκος θα βγει και σε βινύλιο αλλά και σε κασέτα, 95% του υλικού ήταν ήδη με έτοιμη μορφή, δε θα άλλαζαν κάτι όπως μας είπαν γιατί πάντα δούλευαν συγκεκριμένα ως συγκρότημα. Το 2023 μπήκε ο Κώστας Τόκας στη μπάντα με τα τραγούδια ήδη έτοιμα, υπήρξε όπως πάντα μεγάλη προπαραγωγή με τη μπάντα να μπαίνει πανέτοιμη και το αποτέλεσμα να είναι άλλη μία Δ-Ι-Σ-Κ-Α-Ρ-Α που όχι απλά θα θεμελιώσει την αξία των Reflection στο μεταλλικό στερέωμα, εντός κι εκτός χώρας, αλλά είναι πολύ πιθανό και λόγω διαφοράς χρονικού εύρους, να τους ανακαλύψουν ακόμα περισσότεροι οπαδοί νεότερης ηλικίας.
Αυτό που θέλω να τονίσω πέραν από την ζεστή φιλοξενία και την εγκάρδια κουβένα που είχαμε με όλους, είναι ότι η μπάντα μοιάζει πολύ δεμένη, δεν την λύγισαν οι αναποδιές και εισπράξαμε μεγάλο σεβασμό από τα παιδιά, ενώ κανονικά θα έπρεπε να γίνει το αντίθετο. Μόνο χαμόγελα μπορούσε να δει κανείς μετά την ολοκλήρωση της προακρόασης, όπου ο καθένας μιλούσε για τα δικά του αγαπημένα σημεία και ανυπομονούσε για την κυκλοφορία. Ο Στάθης έχει κάνει θαύματα και πάλι, τόσο ηχητικά όσο και παικτικά. Ο Γιώργος Λιτινάκης έχει γεμίσει υπέροχα τον δίσκο με γλυκό και δυνατό μπάσο, ενώ το κομμάτι που έγραψε είναι χάρμα ώτων. Ο Κώστας Τόκας έχει έρθει με τρελό αέρα φαβορί και έχει ανεβάσει το επίπεδο των κομματιών στο Θεό, χαριτολογώντας του είπα “δώσ’τους βίτσα και πήγαινε τους γ...ωντας”, δεν διαφώνησε και πολύ. Θα ήθελα όμως να σταθώ λίγο παραπάνω στον Γιώργο, ο οποίος έπαιξε τα τύμπανα της ζωής του, ίσως γιατί είδε την ίδια του τη ζωή στο όριο της και πέρασε πάρα πολλά. Ο ήχος του είναι ο ήχος της νίκης απέναντι σε ότι πάει να σε ρίξει και στέκεσαι όρθιος ακόμα κι όταν όλα είναι εναντίον σου.
Μιλάμε για ένα αντικειμενικά σπουδαίο άλμπουμ, ένα άλμπουμ που μόνο αυτό ως φαίνεται, θα μπορούσε να έρθει μετά το “Bleed Babylon Bleed” και όχι απλά να το κοιτάξει στα μάτια, αλλά να είναι εκφραστικά διαφορετικό, Μεγάλο συν και μαγκιά των Reflection ότι δεν πήγαν να το επαναλάβουν, αλλά από την άλλη δεν επανέλαβαν ποτέ τους εαυτούς τους γι’αυτό και οι δουλειές τους μέχρι σήμερα λαμβάνουν θερμή υποδοχή και συζητιούνται με την ίδια αγάπη. Δεν το συζητάμε ότι πρέπει να αγοράσετε το δίσκο, όχι απλά λόγω του ονόματος της μπάντας που είναι εγγύηση ούτως ή άλλως,αλλά και γιατί είναι σπουδαίο σύνολο. Άρτιο, λυρικό όπου πρέπει, βαρύ κι ασήκωτο σε σημεία, με τρομερές μελωδίες, με διάρκειες που καθιστούν εύκολη την αφομοίωση και πάνω από όλα, βαρύ μεταλλικό σε απενοχοποιημένο βαθμό, βγαίνει μέσα από την καρδιά και θα μπει αντίστοιχα μέσα σε κάθε καρδιά που θα το ακούει και θα το ξανακούει επανειλημμένα, με το συναίσθημα των ακροάσεων να είναι πάντα ίδιο με αυτό που θα νιώσει ο καθένας την πρώτη φορά.
Μία παρουσίαση του δίσκου έμεινε τώρα και ποιός είδε τους φανατικούς οπαδούς τους και δεν τους φοβήθηκε ήδη…
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας
Comments
