Οι Blues Pills, έχουν χτίσει μια ιδιαίτερη σχέση με το ελληνικό κοινό, προσφέροντας πάντα shows γεμάτα ενέργεια και μπόλικο συναίσθημα.
Από την πρώτη τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους μέχρι την επόμενη ... το RockOverdose, θυμάται και σας παρουσιάζει τις εντυπώσεις των συντακτών του, απ' τις εμφανίσεις των κορυφαίων Σουηδών Heavy Psychedelic Blues Rockers που σε λίγες μέρες επιστρέφουν στην Ελλάδα για τρεις συναυλίες!
Διαβάστε τις εμπειρίες των συντακτών μας και ετοιμαστείτε για μία ακόμη αξέχαστη συναυλιακή εμπειρία, μια blues rock μυσταγωγία που μόνο οι BLUES PILLS ξέρουν να δημιουργούν!
TICKETS
Αθήνα 24 & 25 Απριλίου: https://www.more.com/.../blues-pills-live-piraeus-club.../
Θεσσαλονίκη 26 Απριλίου: https://www.more.com/.../tickets/music/blues-pills-live-we/
"Για το επόμενο τρίωρο όμως το Release Festival μετατρέπεται αποκλειστικά σε Σουηδική υπόθεση και η αρχή γίνεται με τους ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΥΣ Blues Pills σε απίστευτα κέφια και για την επόμενη ώρα, το κοινό μαγεύεται από την απαστράπτουσα παρουσία της ΘΕΑΣ –ηχητικά και οπτικά- Elin Larsson, όπου μας αποδεικνύει ότι κάποιες φορές, το ταλέντο δίνεται λίγο περισσότερο σε κάποιους ανθρώπους και είναι κάτι με το οποίο γεννιέσαι και δε μπορείς να αποκτήσεις στην πορεία όσο κι αν προσπαθήσεις. Το λευκό φόρεμα της με τα κόκκινα κρόσια ασορτί με τις λευκές μπότες τραβάνε το μάτι, σέξι αλλά όχι ξέκωλη, η Elin παίρνει άμεσα τον κόσμο από το χέρι με την αρχή του “Proud Woman” και μέσα σε 60’ οι Blues Pills διδάσκουν τι θα πει live ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ και με κομμάτια κυρίως από το πρώτο ομότιτλο άλμπουμ τους και το τελευταίο “Holy Moly!”. Η κοπέλα χοροπηδάει, τρέχει, πάει πάνω-κάτω-πέρα-δώθε, γονατίζει, χτυπιέται κρατώντας το μικρόφωνο, κάνει ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ και έχει χαζέψει τον κόσμο. Δε χάνει ανάσα, ακούγεται τουλάχιστον 10 φορές καλύτερη απ’ότι στους δίσκους (πραγματικά μπάντα που αδικείται τέρμα στα cd) και σε κομμάτια όπως τα “High Class Woman”, “Lady In Gold”, “Bye Bye Birdy” όπου κάνει ΚΑΙ crowdsurfing (χουλιγκάνα, δικό μας κορίτσι), δείχνει τι θα πει αβίαστη frontwoman.
Η υπόλοιπη μπάντα δεν πάει πίσω με μπροστάρη τον επίσης «παλιό» Zack Anderson στην ερυθρόλευκη κιθάρα να παίζει παπάδες και με ένα πεντακάθαρο ήχο που δείχνει πόσο απόλυτα επαγγελματίες και προετοιμασμένοι ήταν για την εμφάνιση τους. Στιβαρός ο μπασίστας Kristoffer Schander, έξω καρδιά και κρατώντας τις μπαγκέτες πιο ψηλά απ’ότι έχουμε συνηθίσει ο ντράμερ André Kvarnström, γενικώς οι Blues Pills είναι μια καλοδουλεμένη μηχανή που δείχνει να μη μπορεί να σταματήσει σε τίποτα, κι αν μέσα σε κλαμπ είναι δολοφονικοί, σε εξωτερικό χώρο με μεγάλη σκηνή δείχνουν ότι μπορούν να βάλουν κάτω τον οποιονδήποτε, ακόμα και πολύ μεγαλύτερες σε όνομα και ιστορία μπάντες. Η Elin αφού μας αναφέρει ότι η Αθήνα είναι μακράν η αγαπημένη της πόλη για να παίζει, βγάζει μια τελευταία γνώριμη κραυγή όπου το “Devil Man” παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο, με τον κόσμο να μαζεύει σαγόνια και να χειροκροτάει με πάθος και ορμή. Χαρακτηρισμοί όπως «λευκός άγγελος», «ξανθιά μάγισσα» και πολλά άλλα που δε γράφονται ξεστομίζονται γύρω μου, δείγμα του αποτυπώματος που άφησε κατά μήκος της Πλατείας Νερού. 60’ γεμάτα πραγματική χαρά, ανεμελιά και πληρότητα που ήταν το κατάλληλο ορεκτικό για το Πάνθεον που ακολούθησε. Εύχομαι ολόψυχα σύντομα να μας έρθουν μόνοι σε κλειστό χώρο να μη μείνει τίποτα όρθιο." - Μιχάλης Τσολάκος
"Οι αγαπημένοι Σουηδοί μας επισκέφτηκαν ξανά για δύο συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η άνοιξη και τα '70s πάνε πακέτο (παρ’ όλη τη σημερινή νεροποντή), για αυτό και όλοι χαιρετήσαμε την επιστροφή στη χώρα μας του φαινομένου Blues Pills, της ταχύτερα ανερχόμενης vintage/blues rock μπάντας των καιρών μας, δύο χρόνια (και κάτι) μετά την αξέχαστη θριαμβευτική εμφάνισή τους στην Αθήνα..!
Η επιστροφή τους μόνο αυτονόητη μπορεί να θεωρηθεί, μετά το πρώτο τους θριαμβευτικό sold out show, όπου ένα ολόκληρο venue ενώθηκε σαν μία παρέα κάτω από την blues μαγεία της πολυεθνικής μπαντάρας από το Örebro. Η υπέροχη πενταετής πορεία τους είναι γνωστή, επειδή ασφαλώς μιλάμε για μία από τις ελάχιστες rock μπάντες που στην σύγχρονη εποχή του κορεσμού και της υπερπληροφόρησης, κατάφερε επιδεικτικά να ξεχωρίσει και να τραβήξει διεθνώς πολυάριθμα βλέμματα.
Στο σήμερα όμως, οι Blues Pills, μας ήρθαν με το νέο full length - διαμάντι τους, που ακούει στο όνομα “Lady In Gold”, ανανεωμένοι και έτοιμοι να γράψουν μια νέα χρυσή σελίδα στη συναυλιακή μας πραγματικότητα. Μαζί τους ήταν οι Riverbed, ένα επίσης ανερχόμενο σχήμα από την Αθήνα που παίζει rock επηρεασμένο από Rival Sons, Led Zeppelin, Richie Kotzen, Winery Dogs, Uriah Heep, Deep Purple, Whitesnake και Graveyard και στους οποίους δινόταν η ευκαιρία να παρουσιάσουν τον μοναδικό τους δίσκο, ονόματι “Face of Reality”, του 2014.
Μέσα σε μιάμιση ώρα οι Blues Pills μας παρουσίασαν 16 κομμάτια από το σύνολο των κυκλοφοριών τους μέσα σε ψυχεδελική ατμόσφαιρα, ποτισμένη και με ηλεκτρισμένα blues παλαιάς κοπής. To “Elements and Things” (διασκευή σε Tony Joe White) ξεχωρίζει σαν προσωπικό αγαπημένο, το κοινό όμως ξεσηκώνεται με το “High Class Woman” από το ντεμπούτο τους και μαγεύεται από το “I Felt A Change”, με την Elin Larsson να γοητεύει τραγουδώντας και παίζοντας πιάνο την ώρα που τα υπόλοιπα μέλη αποσύρονταν για διάλειμμα.
Όταν επέστρεψαν έπαιξαν το “Gone So Long” για να κλείσει η βραδιά με μια άψογη εκτέλεση στο “Somebody to Love” των ΘΕΩΝ Jefferson Airplane και στο “Devil Man”, αφήνοντας πάντως την εντύπωση ότι μπορούσαν να παίξουν τα “Jupiter”, “River” και το “No Hope Left For Me”. Στιλιστικά θύμισαν κάτι από Janis Joplin και Hendrix, ενώ μας ταξίδεψαν με τη μουσική τους. Ο Dorian Sorriaux είναι εξαίρετος κιθαρίστας και έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού με την ξανθομαλλούσα στο μικρόφωνο που έχει και το ρόλο της frontwoman και ανταποκρίνεται με επιτυχία. Περιμένουμε την επόμενη φορά, τους χειροκροτήσαμε και φύγαμε αγκαλιά με το μπλε φουτεράκι που τόσο λιμπιζόμασταν στο merch." - Μιχάλης Τσολάκος
"Δυόμιση-τρία χρόνια το είχαμε άχτι στην παρέα να δούμε από τα μέρη μας τους Blues Pills, με τις συζητήσεις να ξεκινούν στις αρχές από το χιλιοειπωμένο “δεν είναι αρκετά γνωστοί για να τους φέρουν” για να καταλήξουν τον τελευταίο καιρό στο πολυφορεμένο “πλέον παραείναι γνωστοί για την Ελλάδα της κρίσης”. Στο μεταξύ, είχα φροντίσει να συγκεντρώσω αρκετά φίλια πυρά προς το μέρος μου, έχοντας εμβόλιμα παρακολουθήσει το συγκρότημα στο Roadburn και παράλληλα διαδόσει ότι είδα τουλάχιστον δέκα μπάντες καλύτερες τους το συγκεκριμένο τριήμερο.
Ευτυχώς, που τελικά βρέθηκε ο μερακλής να με βγάλει από τη δύσκολη θέση, κλείνοντας τους από μία εμφάνιση σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, ούτως ώστε όλοι να βγάλουν τα συμπεράσματα τους ιδίοις όμμασι.
Όλα τα φώτα, όπως ήταν εύλογο, είχαν στραφεί πάνω στην Elin Larsson, η οποία εκτός του ότι διαθέτει μια συγκλονιστική φωνή είναι -κακά τα ψέμματα- και μια ιδιαίτερα γοητευτική γυναίκα. Αυτό όμως, που μας απέδειξε περίτρανα το Σάββατο το βράδυ είναι επίσης ότι πρόκειται για μια μπαρουτοκαπνισμένη frontwoman, η οποία μπορεί να επικοινωνήσει με το κοινό άκοπα, χωρίς καν να χρειαστεί να του απευθύνει το λόγο.
Στα μετόπισθεν, ο τεράστιος Zack Anderson -χωρίς υπερβολή η ραχοκοκκαλιά των Blues Pills- αποτελούσε με την καβλερή μπασαδούρα του, τον εγγυητή του τελικού ηχητικού αποτελέσματος, έχοντας αναπτύξει εντυπωσιακή “χημεία” με τον νεοφερμένο André Kvarnström -ο οποίος πάντως Cory Berry δεν είναι-, ενώ ο Dorrian Sorriaux στην κιθάρα διατράνωνε εαυτόν ως υποδειγματικό μαθητή των Eric Clapton, Jimmy Page και Leigh Stephens.
Εντύπωση προξένησε η επιλογή του συγκροτήματος να προκρίνει την αρχική εκδοχή του "Devil Man”, αφήνοντας την άκρη την πιο πρόσφατη που περιλαμβάνεται στο full length, όπως και το ότι προτιμήθηκε το σουηδόφωνο “Bliss”, αντί του “Jupiter”. Κι αν η προηγούμενη παρατήρηση δε φέρει κάποιο πρόσημο, είτε θετικό είτε αρνητικό, τα μόλις εβδομήντα λεπτά που κράτησε η εμφάνιση τους, προξένησαν ένα κάποιο “μούδιασμα”, παρά την κατά τα άλλα αψεγάδιαστη παρουσία τους. Όταν διαθέτεις ως δισκογραφία ένα full length κι ένα EP όλα κι όλα, επιβάλλεται να τα παίξεις εξ' ολοκλήρου. Ας είναι. Τουλάχιστον, η επιλογή για κλείσιμο με το “Black Smoke” αποδείχθηκε ιδανική κι έσβησε μέσα μας γλυκά κάθε παράπονο." - Δημήτρης Σούρσος
"Είναι γνωστό, αλλά και χιλιοειπωμένο ότι μια rock band επιβεβαιώνεται σε ζωντανές εμφανίσεις και αυτές δείχνουν και την πραγματική αξία της. Έτσι είναι άτοπο να κρίνει κανείς ένα πραγματικό rock συγκρότημα μέσα από τα ακουστικά του. Σίγουρα είναι απαραίτητη, αλλά και πρακτική η πρώτη αυτή προσέγγιση. Η σφαιρική εικόνα επιτυγχάνεται όμως και από τις δύο αυτές προσεγγίσεις. Οι Blues Pills είναι από τα πιο γρήγορα ανερχόμενα ονόματα των τελευταίων ετών και αυτό προσελκύει, μαζί με τους θαυμαστές και επικριτές. Η πιο συχνή επίκρισή τους είναι, πάντα βασισμένη σε εικασίες, η υπερβολική προώθηση τους. Και η σωστή απάντηση και στις δύο συνιστώσες μπορεί να δοθεί μόνο στην σκηνή. Άλλωστε όπως αναφέρει και ο Miguel de Cervantes Saavedra μέσα από τον Δον Κιχώτη: «… τα σκυλιά μας γαβγίζουν, άρα προχωράμε». Και το συγκρότημα με βάση την Σουηδία, απέδειξε, σε μια από τις καλύτερες συναυλίες των τελευταίων ετών, ότι προχωράνε και με ταχύ βήμα μάλιστα.
Οι μουσικοί των Blues Pills ανέβηκαν επάνω στην σκηνή μέσα σε μια αποθέωση. Οι απαραίτητες χαιρετούρες από την Elin Larsson ζέσταναν ακόμα πιο πολύ το θερμό κοινό, όταν οι πρώτες νότες του High Class Woman άρχισαν να ηχούν. Ξαφνικά η σκηνή γέμισε με ξανθό μαλλί της τραγουδίστριας και μια παρουσία που υποδήλωνε τι θα επακολουθούσε. Η γοητεία της άνετα μπορεί να συγκριθεί με αυτήν της Tarja, αν και μεγάλη η διαφορά εμπειρίας και του μουσικού είδους. Το χαμόγελο της δεν έφευγε από τα χείλη της, ξαφνιασμένη από την ανταπόκριση του κόσμου. Η σοβαρή στάση του ταλαντούχου κιθαρίστα Dorian Sorriaux, μπορεί και εκληφθεί σαν αμηχανία και όχι άδικα. Τα κρουστά του André Kvarnström εντυπωσίασαν από την αρχή και με το μπάσο του Zack Anderson να εκπέμπει σιγουριά και στους υπόλοιπους μουσικούς.
Το δαιμονιώδες τέμπο του μπάσου και των ντραμς και με το Γάλλο κιθαρίστα να ξεδιπλώνει σιγά σιγά τις ικανότητες του, ξεκίνησε και το Ain't No Change. Για το χειροκρότημα του κοινού και τα απανωτά «thank you» της Elin προς αυτό, δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνομαι, μιας που υπήρχαν σε κάθε τραγούδι. Το Dig In συνέχιζε το πρόγραμμα τους ρίχνοντας το τέμπο, αλλά όχι τον ενθουσιασμό κανενός. Ακολούθησε το No Hope Left For Me με τα μάτια όλων να είναι στραμμένα στην front-woman σε ένα τραγούδι που αναρωτιέται κανείς αν είναι φτιαγμένο ακριβώς για αυτή ή απλά η ερμηνεία της είναι τόσο καταπληκτική. Με το The Time Is Now ανέβηκε ο ρυθμός και νεαρός κιθαρίστας άρχισε διακριτικά να κλέβει την παράσταση. Συνέχισαν με το Astralplane ένα σκληρό blues από την πρώτη τους δισκογραφική απόπειρα το ΕΡ Bliss, του οποίου το ομώνυμο ακολούθησε.
Η διασκευή του Tony Joe White, το Elements and Things ακολούθησε, με τον Dorian να ξεδιπλώνει πλήρως το ταλέντο και να γίνεται το επίκεντρο σε μια σχετικά άγνωστη σε ευρύ κοινό σύνθεση. Αν και οι τόνοι λίγο έπεσαν, στο επόμενο Devil Man απλά … χάθηκε το πάτωμα κάτω από τα πόδια. Οι Θεσσαλονικείς προφανώς έδειξαν ποιο τραγούδι βρίσκεται στην κορυφή της προτίμησή τους. Σε κάποια στιγμή, περίπου στο κέντρο δημιουργήθηκε ατμόσφαιρα μιας … punk συναυλίας και ο υπόλοιπος χώρος γέμισε …«μαλλιούρα» από το Headbanging. Και έχω την εντύπωση πως παίχτηκε σε λίγο πιο γρήγορο τέμπο. Το καταπληκτικό Little Sun ήρθε σαν ένα όμορφο «σβήσιμο», κάτι σαν coda (ουρά στα ιταλικά, που σαν όρος της κλασικής μουσικής σημαίνει επίλογος μιας σύνθεσης) σε μια μοναδική βραδιά. Κανείς φυσικά δεν κουνήθηκε από την θέση και το «we want more!!!» δεν άργησε να ηχήσει. Η ανταπόκριση ήρθε με το με το παρατεταμένο intro και το Black Smoke.
Πραγματικά έχω στερέψει από λέξεις για να περιγράψω αυτό το live. Και δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητη η επιτυχία τους ούτε η τακτική τους παρουσία στα μεγαλύτερα φεστιβάλ. Η Elin υποσχέθηκε να ξανα-επισκεφτεί την χώρα μας σύντομα, όντας ενθουσιασμένη από την υποδοχή που δέχτηκε το συγκρότημα της. Αξιοσημείωτη είναι και συμπεριφορά των μελών της Γαλλο-Σουηδικής μπάντας που με ευγένεια και υπομονή δώσανε άπειρα αυτόγραφα, αλλά και κάθισαν αν φωτογραφηθούν με όλους τους φαν τους." - Jacek Maniakowski
Comments
