Mε την ευκαιρία της συμπλήρωσης 20 ετών του Ejekt Festival, η διοργάνωση έπρεπε να πετάξει ένα πολύ δυνατό χαρτί στο τραπέζι, κάτι που ιδανικά δεν θα είχε ξανάρθει στην Ελλάδα. Οι GREEN DAY ήταν ο άσσος στο μανίκι των διοργανωτών. Μπορεί να καθυστέρησε ο ερχομός τους, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ δεν λένε; The Kooks, Inhaler και The Overjoyed θα πλαισίωναν τους headliners, σε μια συναυλιακή μέρα που θα ξεκινούσε από τις 17.30 για να κορυφωθεί μία ώρα πριν τα μεσάνυχτα. Στο χώρο, και το λέω γιατί μου έκανε εντύπωση, μέτρησα 3-4 μπλουζάκια Βehemoth (!), Death, Madrugada, Sabaton και Motörhead μεταξύ άλλων, ενώ και αρκετός μεταλλόκοσμος είχε έρθει για να δει την παρθενική εμφάνιση των Αμερικάνων στη χώρα μας.
THE OVERJOYED
Την αυλαία άνοιξαν οι Overjoyed, ένα ελληνικό punk rock σχήμα που αποδείχθηκε η ιδανική επιλογή για την έναρξη του φεστιβάλ. Γεμάτοι όρεξη και ενθουσιασμό, έδειχναν να απολαμβάνουν κάθε στιγμή πάνω στη σκηνή, ανοίγοντας για τους Green Day. Ο ήχος τους ήταν εξαιρετικός, χωρίς προβλήματα, και η απόδοσή τους άψογη. Ξεχώρισαν όχι μόνο για τη μουσική τους, αλλά και για την αναφορά τους στην Παλαιστίνη, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στην αντίσταση. Παρά το γεγονός ότι ήταν το πρώτο act, το setlist τους ήταν ικανοποιητικό, επιβεβαιώνοντας πως το punk ζει και βασιλεύει. Η ενέργειά τους ήταν αδιαμφισβήτητα η πιο ταιριαστή με το ύφος των Green Day, και θα μπορούσαν κάλλιστα να εμφανιστούν ακριβώς πριν από αυτούς, ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο την
αδρεναλίνη του κοινού.
INHALER
Η βραδιά συνεχίστηκε με τους Ιρλανδούς Inhaler, οι οποίοι έφεραν στη σκηνή τους σαγηνευτικούς indie rock ήχους τους. Αν και το είδος τους ταίριαζε με τη γενικότερη εικόνα του Eject Festival, το οποίο έχει καθιερωθεί να φιλοξενεί ονόματα του indie και alt rock χώρου, η επιλογή τους ως support για τους Green Day φάνηκε λίγο άστοχη. Παρόλα αυτά, προσέφεραν ένα ποιοτικό υλικό στο είδος τους, με μια λιτή αλλά αυθεντική παρουσία, χωρίς πολλά visuals ή επιβλητικά σκηνικά, προσφέροντας μια πιο γήινη συναυλιακή εμπειρία. Παρά τη ζέστη, οι Ιρλανδοί στάθηκαν αντάξιοι των προσδοκιών, με εξαιρετικό ήχο, και έστρωσαν το απόγευμα με χορευτικούς ρυθμούς.
KOOKS
Η σκυτάλη δόθηκε στους Βρετανούς The Kooks, στην παρθενική τους εμφάνιση στην Ελλάδα. Κινούμενοι σε παρόμοιο μήκος κύματος με τους Inhaler, επίσης δεν εφάπτονταν
πλήρως με το ύφος των Green Day. Ωστόσο, κατάφεραν να κερδίσουν αρκετό κοινό που
ήταν πιο εξοικειωμένο μαζί τους. Τώρα προσωπικά στα αυτιά μου οι The Kooks είχαν μια
γλυκανάλατή αισθητική προσφέροντας όμως την ευκαιρία να πάρουμε μπύρες, ποτά και να χαλαρώσουμε ώστε να ετοιμαστούμε για τον χαμό που θα ακολουθούσε με τους Green
Day.
Στις 21.15 ακριβώς όλα τα φώτα σβήνουν και οι γλυκιές μελωδίες του ανυπέρβλητου “Bohemian Rhapsody” κάνουν πιο όμορφη τη νύχτα μας, διότι αυτό είναι η έναρξη του τελετουργικού των Green Day. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά, μικροί και μεγάλοι μπροστά και πίσω έχουν κάθε στίχο στο στόμα, ενώ η ανεπίσημη έναρξη του πάρτι δίνεται με τον μεθυσμένο κούνελο επί σκηνής στο “Blitzkrieg Bop”. Αυτό ήταν, η ώρα είχε έρθει. Και μόλις είδαμε την τεράστια φουσκωτή χερούκλα με τη βόμβα σφιχτά να κρατιέται, ξέραμε πως η μπάντα θα κάνει το μπάμ με το “American Idiot”. Τι να πρωτοπείς από ‘κει και μετά, κάθε τραγούδι και μια μικρή ιστορία. Αντιπολεμικά μηνύματα στο “Holiday”, η κοπέλα στη σκηνή μαζί με τον Billie Joe Armstrong στο “Know Your Enemy” να ουρλιάζουν «Well, silence is the enemy, so gimme, gimme revolution», η ολική συμμετοχή του κοινού στο “Boulevard of Broken Dreams”, το “One Eyed Bastard” που έδεσε πολύ ευχάριστα με τα παλιά κομμάτια, το “Hitchin' a Ride” που στο κλείσιμό του η μπάντα κόλλησε κι ένα δείγμα “Iron Man" σαν φόρο τιμής στους Black Sabbath, το “Basket Case” που δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό και το “When I Come Around” επίσης κομματάρα.
Παύση εδώ για να σταθούμε στα του ήχου βεβαίως, ποιοτικότατος, καθαρός πολύ, απόλυτη ισορροπία όλων των οργάνων και γενικά μιλώντας 100% επαγγελματικός για μπάντα τέτοιου βεληνεκούς. Απόδοση κι ενέργεια στον υψηλότερο βαθμό, είτε μιλάμε για τα τρία βασικά μέλη, Armstrong, Mike Dirnt και Tré Cool, είτε για τους αφανείς ήρωες, όπως οι Kevin Preston (ρυθμική κιθάρα), Jason White (lead κιθάρα) και Jason Freese (πλήκτρα). Το όλο show είχε τη μεγαλοπρέπεια που απαιτείται, με υπέροχα φώτα, φωτιές, ελεγχόμενες εκρήξεις επί σκηνής, κορδελάκια και μικρές ιπτάμενες μπαλονοβόμβες. Φυσικά το κοινό ρούφηξε ως το μεδούλι κάθε δευτερόλεπτο, μέχρι να έρθει η κορύφωση με τα “Wake Me Up When September Ends”, “Jesus of Suburbia” και “Bobby Sox” (κι ας είναι καινούργιο). Το τέλος ήρθε ήρεμα κι ωραία με το “Good Riddance (Time of Your Life)”, αποθέωση και «βανδαλισμοί» του drum set από Tré Cool και μια γλυκιά νοσταλγία. Νοσταλγία για το 2004, όταν έσκασε το “American Idiot”.
Για τις ατέλειωτες ακροάσεις του “Wake Me Up When September Ends” σε ράδια, MTV κτλ., για τις ατέλειωτες προβολές του DVD από το “Bullet In A Bible” ένα χρόνο μετά, για το “21st Century Breakdown” μετά από 4 χρόνια και το “Awesome As F**k” που το ακολούθησε, για την πρώτη φορά που τους είδα στην Ιταλία το 2017 και για το ξεψάχνισμα της δισκογραφίας τους μέσα στα χρόνια. Ό,τι και να λέμε όμως, η κοσμογονία με το “American Idiot” και το ταρακούνημα του χεβιμεταλλά εαυτού μου δεν περιγράφεται με λόγια. Δύσκολο και να καταλάβει κανείς το μέγεθος του άλμπουμ αυτού. Από τα σημαντικότερα του 21ου αιώνα, μιλώντας για το ευρύτατο φάσμα της rock μουσικής και δίσκος αγαπημένος μέχρι θανάτου. Αυτή η pop punk/alternative rock μπάντα από το East Bay της California, επιτέλους έγραψε το όνομά της και στη συναυλιακή ιστορία της χώρας μας. Greece Day λοιπόν, όπως εύστοχα είπε ο αεικίνητος Billie. Ο θεός μάς ευλόγησε και τους είδαμε έστω τώρα, που είναι ακμαίοι μετά από 35 χρόνια πορείας και μια από τις καλύτερες stadium rock μπάντες εκεί έξω. Και επίσης, δεν δίνω δεκάρα αν μερικοί τους λένε φλώρους, συγκρότημα για 15άχρονα και τα σχετικά. Οι GREEN DAY ΓΑΜΑΝΕ, τους ακούω, θα τους ακούω και λογαριασμό δεν δίνω. Άι σιχτίρ, τα είπα…
Για το Rock Overdose,
Μιχάλης Τσολάκος (Green Day)
Νικόλας Καλογήρου ( The Kooks, Inhaler, The Overjoyed)
Φωτογραφίες: Γιάννης Λιβανός - John Metalman Photography - Light & Motion Photography
Comments
