Γερμανία...από τις μεγαλύτερες δυνάμεις στην αγορά και την παραγωγή metal και γενικότερα σκληρής μουσικής.
Πάτησε πάνω στην παράδοση της Αγγλίας και έδειξε κι αυτή από νωρίς τα δόντια της με μπροστάρηδες τους Accept,οι οποίοι όρθωσαν το ανάστημά τους και βροντοφώναξαν την παρουσία του Heavy Metal στην Γερμανία.
Πολύ πιο πριν βέβαια η χώρα αυτή είχε γεννήσει ένα από τα καλύτερα και εμπορικότερα συγκροτήματα του Rock,μιλάμε φυσικά για τους τεράστιους Scorpions!Κάπως έτσι λοιπόν και με το Νew Wave Of British Heavy Metal να λυσσομανάει, μπάντες σε όλη την Γερμανία άρχισαν να δημιουργούνται, να προβάρουν και να κάνουν σιγά σιγά τα πρώτα τους βήματα στην δισκογραφία. Συγκροτήματα τιτάνες όπως οι Iron Maiden,οι Judas Priest,οι Accept,οι Led Zeppelin,οι Motorhead,οι AC/DC,οι Thin Lizzy και άλλοι, μπαίνουν στην μπετονιέρα για μια ιδέα, ένα πάθος και έναν σκοπό που δημιούργησε έναν τυφώνα στην Γερμανία εκείνη την εποχή, παρασέρνοντας τα πάντα στο πέρασμά του.
Κάπως έτσι τον Νοέμβριο του 1980,σχηματίστηκαν οι Grave Digger.Ένα συγκρότημα που χαρακτηρίζεται από τα τραχιά φωνητικά(στα πρότυπα του Udo Dirkschneider),του mastermind και τραγουδιστή Chris Boltendahl.Η μπάντα έχει έκδηλες επιρροές από Accept,παίζει δυνατά και παθιασμένα. Αμέσως αρχίζουν πρόβες και εμφανίζονται ζωντανά, ενώ τους πήρε τρία χρόνια για να ηχογραφήσουν κάποια τραγούδια, τα οποία και μπήκαν στην συλλογή Rock From Hell, εξασφαλίζοντας έτσι συμβόλαιο με την Noise. Αυτό ήταν, το νερό είχε μπει στο αυλάκι....
Heavy Metal Breakdown (1984)
"Τον Μάρτιο του 1984 κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους με τίτλο "Heavy Metal Breakdown".Ο δίσκος αυτός για τον γράφοντα είναι και ο καλύτερος της πρώτης περιόδου των Grave Digger.Πρόκειται για σκληρό, βαρβάτο και σφιχτό σαν γροθιά γερμανικό heavy metal με τον αέρα των Accept να κυριαρχεί αλλά η μπάντα δεν αντιγράφει σε καμία περίπτωση!
Οι Grave Digger εκείνη την εποχή με τους Chris Boltendahl στα φωνητικά, τον Peter Masson στην κιθάρα, τον Will Lackmann στο μπάσο και τον Albert Eckardt στα τύμπανα, σημειώνουν επιτυχία και καθιερώνονται γρήγορα σαν μια από τις ανερχόμενες δυνάμεις της Γερμανίας. Οι ζωντανές εμφανίσεις είναι πολλές και τον Νοέμβρη του 1984 κυκλοφορούν το single "Shoot Her Down" και αμέσως μετά την κυκλοφορία του ακολουθούν ξανά περιοδείες με Sinner,Warlock και Running Wild.Oι Grave Digger είναι μεγάλο συγκρότημα στην Γερμανία εκείνο τον καιρό και τίποτα δεν φαινόταν ότι μπορούσε να τους σταματήσει." - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Witch Hunter (1985)
"Στις αρχές του 1985 το συγκρότημα μπαίνει στο studio για τον διάδοχο του "Heavy Metal Breakdown" και αυτός ήταν το "Witch Hunter" που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1985.Σε αυτόν τον δίσκο οι Grave Digger κινούνται μουσικά στο ίδιο ύφος με το ντεμπούτο τους,οι οπαδοί μένουν ευχαριστημένοι από το αποτέλεσμα και τον Μάιο της ίδιας χρονιάς περιοδεύουν με τους Helloween που εκείνη την εποχή ήταν στο φόρτε τους. Οι Grave Digger έχουν πλέον ένα δικό τους ολοένα αυξανόμενο κοινό και θεωρούνται από τις πιο καυτές μπάντες στην Γερμανία. Ενδεικτικό της μεγάλης φήμης του συγκροτήματος είναι ότι τον Αύγουστο ου 1985 έδωσαν μια συναυλία στο Μόναχο η οποία μεταδόθηκε σε όλη την Γερμανία." - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
War Games (1986)
"Χωρίς να χάνουν χρόνο οι νεκροθάφτες ξαναμπαίνουν στο studio για τον τρίτο τους δίσκο, ο οποίος βλέπει τα ράφια των δισκοπωλείων τον Ιανουάριο του 1986 με τίτλο "War Games" και είναι ακριβώς ίδιος με τους δύο προηγούμενους! Παρόλο που το συγκρότημα φαίνεται ορεξάτο και με καλές προθέσεις η επανάληψη είναι εμφανής στις συνθέσεις και το αποτέλεσμα κουράζει τον ακροατή. Στο σανίδι το συγκρότημα είναι σίφουνας και κρατάει την επαφή του με το κοινό που το αγάπησε και το έφερε σε περίοπτη θέση, βγαίνοντας σε περιοδεία ξανά με Helloween αλλά και Celtic Frost." - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Stronger Than Ever (1986)
"Εκείνη την περίοδο οι Grave Digger βρίσκονται σε συνθετικό τέλμα και σε συνδυασμό με την τότε έξαρση, προώθηση και δυνατή προβολή πιο εμπορικών συγκροτημάτων(λεγόμενο pop metal) όπως για παράδειγμα οι Europe και οι Bon Jovi,η μπάντα βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν το συγκρότημα να διαλύσει ο 1987,έχοντας προηγουμένως κυκλοφορήσει την ίδια χρονιά τον δίσκο "Stronger Than Ever"όχι όμως ως Grave Digger αλλά σαν σκέτο... Digger!
Στο "Stronger Than Ever" στην θέση του κιθαρίστα δεν έχουμε τον μέχρι πρότινος Masson αλλά έναν άνθρωπο που θα ήταν από τους κύριους υπεύθυνους για την αλλαγή της τύχης των Γερμανών λίγα χρόνια αργότερα. Το όνομα αυτού ήταν Uwe Lulis, ένας κιθαρίστας για τον οποίο θα τα πούμε εκτενέστερα παρακάτω.
Εδώ τελειώνει και η πρώτη περίοδος των Grave Digger η οποία μόνο απαρατήρητη δεν περνάει καθώς οι νεκροθάφτες αφήνουν ως παρακαταθήκη τρεις δίσκους δυνατού τευτονικού Heavy Metal με ήχο τσιμέντο! " - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
The Reaper (1993)
"Τo pop metal γρήγορα αποδείχθηκε μόδα και παρόλο που αυτό το είδος έδωσε στην μουσική κάποιους φοβερούς δίσκους, δεν έδειξε ικανό να αντέξει περισσότερο και ο κόσμος άρχισε να στρέφεται εκ νέου στο Heavy Metal με πρωτοστάτη την Γερμανία.
Έτσι λοιπόν τον Ιούνιο του 1991 ο Chris Boltendahl ενθαρρυμένος από την ευνοική αυτή τροπή των πραγμάτων, αποφασίζει να μας ξανασυστήσει τους Grave Digger. Hχογραφούν έτσι ένα demo ονόματι "Return Of The Reaper" και αρχίζουν τις συναυλίες χωρίς να έχουν κάποιον δίσκο να προωθήσουν. Μέχρι και τις αρχές του 1993 το συγκρότημα δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εμφανίζεται ζωντανά και να αναζητά δισκογραφικό συμβόλαιο και όλα αυτά όπως αναφέρθηκε πριν, μέχρι τις αρχές του 1993,γιατί στα μέσα της ίδιας χρονιάς κυκλοφορούν από την GUN/BMG το "The Reaper" τον πρώτο τους δίσκο μετά την μεγάλη επανασύνδεση!
Ο δίσκος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος, έχοντας όμως καθαρότερη παραγωγή και με την μπάντα να παρουσιάζει έμπνευση στις συνθέσεις!
Εμφανίζονται ως headliners στην Γερμανία και πολύ σημαντικό γεγονός υπήρξε η συμφωνία με την BMG/VICTOR για την Ιαπωνική αγορά, όπου το "The Reaper" πήγε κατ'ευθείαν στο Νο7 των charts!" - - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Heart Of Darkness (1995)
"To 1994 ανοίγουν για τους Manowar σε Κολωνία και Βερολίνο, ενώ αργότερα μέσα στην χρονιά κυκλοφορούν το EP "Symphony Of Death",στο οποίο πίσω από τα τύμπανα βρίσκεται ο μεγάλος Jorg Michael(Rage,Running Wild,Mekong Delta ,Headhunter),ενώ ήδη ετοιμάζουν τον επόμενο δίσκο τους.
Αλλαγή έχουμε ξανά στην θέση του drummer όπου τον Jorg αντικαθιστά ο Frank Ullrich και ακολουθεί η κυκλοφορία του αριστουργηματικού δίσκου "Heart Of Darkness",τον Απρίλη του 1995,μετά από το πέρας της περιοδείας με τους Running Wild!
O δίσκος είναι απλά φανταστικός και ακόμα και σήμερα δυσκολεύεται κανείς ποια σύνθεση να πρωτοδιαλέξει.Ακολουθούν εκτεταμένες συναυλίες και οι Grave Digger στο σανίδι σκοτώνουν αλλά...για μια ακόμη φορά έχουμε αλλαγή στην θέση του drummer.
Τον Frank Ullrich αντικαθιστά ο Stefan Arnold των Capricorn,ο οποίος αποδεικνύεται μεγάλος παίχτης!" - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Tunes Of War (1996)
"Oι Grave Digger πλέον με την σύνθεσή τους να αποτελείται από τους Chris Boltendahl-φωνή,Uwe Lulis-κιθάρα,Thomas Gottlich-μπάσο και Stefan Arnold-τύμπανα,ετοιμάζονται πυρετωδώς για τον τρίτο δίσκο της επανασύνδεσής τους.
Ο επόμενος δίσκος τους λοιπόν έμελλε να είναι όχι μόνο η κορυφαία κυκλοφορία της μπάντας μέχρι σήμερα αλλά και άνετα ένας από τους κορυφαίους δίσκους που κυκλοφόρησαν στα 90's καθώς επίσης και ένας από τους κορυφαίους του ιδιώματος! Μα φυσικά και μιλάμε για το "Tunes Of War" το οποίο και βρέθηκε στα ράφια των δισκοπωλείων τον Σεπτέμβριο του 1996.
Το "Tunes Of War"είναι ένας θεματικός δίσκος που αναφέρεται στην ιστορία της Σκωτίας και πως αυτή επαναστάτησε για να ελευθερωθεί από την τυραννία των Άγγλων.
Για τα τραγούδια The Dark Of The Sun και Rebellion γυρίζονται και βίντεο στα υψίπεδα της Σκωτίας (Highlands).
Ένας δίσκος γεμάτος συναίσθημα, άψογος στον εκτελεστικό τομέα, με τραγουδάρες, ενώ η μπάντα εισάγει και καινούργια στοιχεία λόγω θεματολογίας του concept.Όλα αυτά σε συνδυασμό με το πανίσχυρο στιχουργικό υπόβαθρο, κάνουν τον δίσκο υπερεπιτυχημένο τόσο στις καρδιές και στην συνείδηση των ακροατών,όσο και στα ταμεία των καταστημάτων και εκτοξεύουν τους Grave Digger στην κορυφή!Ακολουθούν αμέτρητες συναυλίες, το κοινό μοιάζει να μην τους χορταίνει και το συγκρότημα βρίσκεται στην κορυφή.
Στην Ελλάδα το Tunes Of War έγινε ανάρπαστο και οι Grave Digger εμφανίζονται ζωντανά στο Ρόδον τον Μάρτιο του 1997 όπου έγινε πραγματικός χαμός.
Όσοι παραβρέθηκαν σε εκείνη την συναυλία, ακόμα την θυμούνται και πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά άλλωστε αφού εκείνες τις εποχές οι συναυλίες ήταν μετρημένες στην Ελλάδα και όχι όπως σήμερα. Έτσι κι εμείς απολαύσαμε ένα μεγάλο συγκρότημα τον καιρό της απόλυτης δόξας του." - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Knights Of The Cross (1998)
"Όλοι ανυπομονούσαμε για την συνέχεια....ο Thomas Gottlich φεύγει και χρέη μπασίστα έρχεται να αναλάβει ο πρώην Running Wild,ο μεγάλος Jens Becker!
Οι Grave Digger μπαίνουν στο studio και το 1998 μας παραδίδουν άλλον ένα κορυφαίο δίσκο που ακούει στο όνομα "Knights Of The Cross".
Άλλη μια δισκάρα είχε δημιουργηθεί, είναι ξανά concept και αυτή την φορά σειρά έχει η πτώση του Τάγματος Των Ιπποτών του Ναού(The Templars),η οποία ήταν μια μεγάλη οργάνωση που δημιουργήθηκε κατά την πρώτη σταυροφορία και για 200 χρόνια ήταν η πιο ισχυρή οργάνωση στην Ευρώπη.Ο δίσκος συνεχίζει τις μεγάλες πωλήσεις για την μπάντα,η οποία συνεχίζει να σπέρνει εκεί που πρέπει,πάνω στο σανίδι!Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με λεγόμενα του Chris,το τραγούδι του δίσκου Baphomet,στο refrain έχει ελληνικά στοιχεία αφού το εμπνεύστηκε μαζί με τον Uwe σε ένα ταξίδι τους στην Κύπρο εκείνη την εποχή ακούγοντας ραδιόφωνο!" - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Excalibur (1999)
"Οι επιτυχίες είναι πολλές για το συγκρότημα αλλά οι Grave Digger είναι μεγάλη μπάντα, είναι όλοι τους προσγειωμένοι και προσηλωμένοι στον στόχο τους, έτσι έναν χρόνο μετά βγάζουν ακόμη μια δισκάρα και το όνομα αυτής "Excalibur". Κυκλοφόρησε το 1999 και έχει ως θέμα τον Βασιλιά Αρθούρο και τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.
Ο δίσκος κρίνεται επιτυχημένος και το συγκρότημα συνεχίζει το φοβερό σερί κυκλοφοριών που ξεκινάει από το The Reaper του 1993. Να σημειωθεί ότι σε αυτόν τον δίσκο κάνουν backing vocals οι Hansi Kursch και Piet Sielk.
Επίσης σε συνέντευξη της εποχής ο Chris λέει ότι όταν το συγκρότημα μαζεύτηκε για να συζητήσουν για τον διάδοχο του Knights...ο Chris ήθελε να γράψουν ένα δίσκο με θέμα τον Οδυσσέα και τον Τρωικό Πόλεμο, οι υπόλοιποι στο συγκρότημα συμφώνησαν αλλά η τότε δισκογραφική τους ήταν αντίθετη σε κάτι τέτοιο. Αυτή ήταν και η αρχή διαφόρων διαφωνιών με την GUN/BMG.
Τα πράγματα στις τάξεις του συγκροτήματος φαίνονταν ιδανικά στους απ'έξω, ήταν όμως πραγματικά έτσι; Στο εσωτερικό της μπάντας δημιουργήθηκαν προβλήματα τα οποία έκαναν αμέσως την εμφάνισή τους με αποτέλεσμα να αλλάξουν άρδην το μέλλον των δύο κινητήριων μοχλών του συγκροτήματος. Ναι αναφέρομαι στους Chris/Uwe.
Μετά το πέρας των περιοδειών για το Excalibur και κάπου στα μέσα του έτους 2000,όταν ο Chris άρχισε να γράφει τα νέα τραγούδια με τον Uwe για τον επόμενο δίσκο, κατάλαβε ότι ακουγόντουσαν ακριβώς όπως οι προηγούμενες δουλειές των Grave Digger.
Ο Uwe ήθελε να συνεχίσουν σε αυτό το επικού ύφους στυλ, ενώ ο Chris ήθελε κάτι πιο heavy και πιο κοντά στο παλιό υλικό. Τελικά μετά από πολλές διαφωνίες αποφάσισαν να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους.
Ο Uwe Lulis λοιπόν, ο κιθαρίστας που ανέβασε επίπεδο τους Grave Digger με το καταπληκτικό του παίξιμο και την μεγάλη συνθετική του ικανότητα, ο άνθρωπος που μαζί με τον Chris ήταν ο συνθετικός πυρήνας του συγκροτήματος, βρισκόταν μαζί με τον Chris πίσω από την παραγωγή των δίσκων και βοήθησε τα μέγιστα ώστε οι Grave Digger να γίνουν το μεγαθήριο που ήταν στα 90's,αποχωρεί από το συγκρότημα!
Οι Grave Digger αλλάζουν και εταιρεία, υπογράφουν στην Nuclear Blast ενώ το κενό του Lulis έρχεται να αναπληρώσει ο Manni Schmidt,πρώην Rage.
Εδώ τελειώνει και η δεύτερη περίοδος των Grave Digger,η οποία για τον γράφοντα ήταν και η χρυσή περίοδος των Γερμανών." - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Grave Digger (2001)
Οι Grave Digger πλέον με την ομάδα των Chris Boltendahl-φωνή,Jens Becker-μπάσο,Stefan Arnold-τύμπανα και Manni Schmidt-κιθάρα ετοιμάζονται για το επόμενο χτύπημά τους.Έτσι το 2001 κυκλοφορούν τον δίσκο "Grave Digger" και για πρώτη φορά μετά πολλά χρόνια το συγκρότημα επιστρέφει με έναν μη θεματικό δίσκο. Δεν υπάρχει μια ενιαία θεματολογία, τα κομμάτια όμως αναφέρονται σε θέματα που υπάρχουν στα βιβλία και τα ποιήματα των H.P.Lovecraft και Edgar Alan Poe. Ο δίσκος είναι καλός αλλά πολύ κατώτερος από οποιονδήποτε δίσκο της περιόδου Uwe Lulis. Εμπορικά θα μπορούσαμε να πούμε πως κινήθηκε πιο πολύ λόγω της τρομερής επιτυχίας των προηγούμενων δίσκων, ενώ πολύς κόσμος μένει ανικανοποίητος από το αποτέλεσμα. - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Rheingold (2003)
The Last Supper (2005)
Liberty or Death (2007)
Ballads of a Hangman (2009)
Το line up μένει το ίδιο και το συγκρότημα στο 2003 κυκλοφορεί τον δίσκο "Rheingold", το θέμα του οποίου πραγματεύεται ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ritchard Wagner το "Ring Der Nibbelungen". Άλλος ένας μέτριος δίσκος για το συγκρότημα και οι φίλοι της μπάντας αρχίζουν να ξενερώνουν, ακόμα και αυτοί που στα 90s έπιναν νερό στο όνομά της. Το μέτριο σερί συνεχίζεται με το Last Supper του 2005 και το Liberty Or Death το 2007.
Το 2009 έχουμε την κυκλοφορία του ανέλπιστα καλού "Ballads Of A Hangman"
με την προσθήκη του Thilo Hermann πρώην Running Wild ως δεύτερου κιθαρίστα!Μετά το τέλος της περιοδείας για το Ballads... όμως, αποχωρούν από το συγκρότημα οι Thilo Hermann και Manni Schmidt πακέτο, με αποτέλεσμα οι Grave Digger να μείνουν χωρίς κιθαρίστα! Και τώρα τι;
Όμως....ο κύριος Boltendahl εκτός του ότι λατρεύει την Ελλάδα, είναι μεγάλη φιγούρα του metal,φοβερός συνθέτης, ήρεμος άνθρωπος, φιλικός και ακομπλεξάριστος όσο δεν πάει, είναι και ταλέντο ανίχνευσης ταλέντων. Οι Grave Digger πάντα είχαν στις τάξεις τους φοβερούς κιθαρίστες, έτσι μετά τους κυρίους Masson,Lulis,Schmidt και Hermann,έρχεται τώρα να τιθασσεύσει την εξάχορδη καλλονή ο Axel Ritt των Domain.
- Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
The Clans Will Rise Again (2010)
Τον Οκτώβρη του 2010 λοιπόν κυκλοφορεί το "The Clans Will Rise Again",ένας δίσκος που κάθε άλλο παρά συνέχεια του "Tunes Of War"είναι, απλά τα τραγούδια του αναφέρονται σε διάφορες ιστορίες/ήθη και έθιμα της Σκωτίας.
Εδώ ο...νέος Axel προσφέρει και συνθετικά καθώς τα τραγούδια είναι γραμμένα από τους Chris,Axel και Jens.O δίσκος έτυχε θερμότερης αποδοχής από τους προηγούμενους που είχαν κυκλοφορήσει κατά την διάρκεια των 00s,για τον γράφοντα ο δίσκος είναι καλός, ενώ έχει και στοιχεία που θυμίζουν τα μεγαλεία των 90s,θεωρώ πως είναι η πρώτη φορά μετά την αποχώρηση του Uwe που ένας κιθαρίστας εισχωρεί τόσο βαθιά στην μουσική των Digger,με αποτέλεσμα να την επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό και να αφήσει το στίγμα του στον δίσκο, δίνοντας ένα αέρα ανανέωσης στο συγκρότημα, κάτι που νιώθεις μετά το τέλος της ακρόασης του δίσκου.
Ο Axel Ritt έδεσε με το καλημέρα με τους υπόλοιπους στο συγκρότημα, κάτι το οποίο διαπιστώσαμε και από κοντά τον Απρίλη του 2011 όταν μας επισκέφτηκαν σε μια co-headline εμφάνιση μαζί με τους πάλαι ποτέ κραταιούς Rage στο Fuzz στην Αθήνα. Ήταν μια πραγματικά φοβερή εμφάνιση από τους Grave Digger από πλευράς απόδοσης και θεάματος, οι οποίοι...έσβησαν τους Rage! Οι πραγματικά χαμένοι εκείνης της βραδιάς ήταν όσοι έλλειπαν.
Και να που βρισκόμαστε στο 2012 και στο τέλος του επόμενου μήνα θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος των Grave Digger με τίτλο "Clash Of The Gods".Ένας δίσκος αφιερωμένος στην Αρχαία Ελλάδα. Είναι αμοιβαία άλλωστε η εκτίμηση και αγάπη από την ελληνική metal κοινότητα για τους Γερμανούς, οι οποίοι δε χάνουν ευκαιρία να δείχνουν κι εκείνοι από πλευράς τους την εκτίμησή τους.
Οι Γερμανοί διατηρούν επί σειρά ετών πιά, ένα χαρακτηριστικό ύφος, δεν συνηθίζουν να ρισκάρουν, μετά ελαχίστων εξαιρέσεων, και βαδίζουν σταθερά στα μονοπάτια του heavy metal.
Kαι εδώ δεν ξεφεύγουν από τον κανόνα αυτό, η νέα τους κυκλοφορία αποτελεί κλασσικό δείγμα γραφής τους. Παραδοσιακό metal με αυτή την τραχιά χροιά που μας έχουν συνηθίσει, βαρύ και ανόθευτο. Μπορεί κάποιος να τους κατηγορήσει ότι τόσο καιρό προσφέρουν σχεδόν το ίδιο "φαγητό", αλλά όταν αυτό είναι καλομαγειρεμένο δεν ενοχλεί και ιδιαίτερα. - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Clash of the gods (2012)
"Στο "Clash of the gods" παρουσιάζεται το γνωστό φαινόμενο που χαρακτηρίζει το συγκρότημα, δηλαδή να υπάρχουν μέσα στον δίσκο συνθέσεις που δεν αποτελούν κάτι το εξαιρετικό, αλλά να υπάρχουν και 2-3 διαμαντάκια που εκτοξεύουν τον δίσκο σε υψηλότερα επίπεδα.
Στο ξεκίνημα και μέχρι κάπου στην μέση, ο απλός ακροατής κι όχι οπαδός, θα συναντήσει τραγούδια που το άκουσμά τους δε θα εξιτάρει τα αυτιά του, μπορεί κάλλιστα και να του θυμίσει και παλιότερα κομμάτια τους. Είναι όπως είπαμε δυναμικά και ογκώδη σχετικά, αλλά δεν δείχνουν να έχουν τα προσόντα να ξεχωρίσουν.
Φτάνει όμως ένα σημείο όπου ξαφνικά τα πράγματα διαφοροποιούνται, η μπάντα μοιάζει να έχει ζεσταθεί και να ανεβάζει στροφές και η έμπνευση να εμφανίζεται σε απείρως μεγαλύτερη ποσότητα. Η πάντα στιβαρή μουσική μηχανή των GRAVE DIGGER μας χαρίζει μερικά κομμάτια που ειδικά συναυλιακά θα σκορπίσουν πανικό και όλεθρο.
Ξεχάστε το άνυδρο πρώτο μέρος του δίσκου, εδώ έχουμε βαρβάτο heavy metal με καταιγιστικές κιθάρες, επικό ρυθμό, διπλά χορωδιακά φωνητικά, που επιτάσσουν την παλινδρομική κίνηση του αυχένα και την εξάσκηση των φωνητικών χορδών στα ρεφρέν.
Συνθέσεις που κολλάνε μεμιάς στο μυαλό, που σε παρασύρουν και σε κατακτούν. Δεν παρουσιάζουν κάτι πολύπλοκο ή εξαιρετικά τεχνικό, αλλά τι μας νοιάζει, στο metal η ουσία είναι αλλού, είναι στο feeling.Και εκεί φαίνεται ξεκάθαρα ότι η δυνατότητα που είχαν, εξακολουθεί να υφίσταται, οι οποιεσδήποτε αρχικές ανησυχίες διαγράφονται άμεσα και τα τραγούδια σε κάνουν να αναμένεις εναγωνίως τη στιγμή που θα τα βιώσεις και live.
Είπαμε ότι ποτέ οι GRAVE DIGGER δεν έβγαλαν τον δίσκο ορόσημο ή αριστούργημα, με δύο ίσως εξαιρέσεις που πλησίασαν πολύ σε αυτό το επίπεδο, όμως πάντα μπορούσαν να μας προσφέρουν, έστω με κάποια κομμάτια μέσα από κάθε δίσκο, αυτό το αίσθημα πόρωσης που επιζητά ο metal ακροατής. Και σε αυτό το δίσκο συνεχίζουν την παράδοση που τους κρατάει, επί δεκαετίες πλέον, ψηλά στην εκτίμηση των metalheads. Οπότε όσοι πιστοί προσέλθετε..." -Πάνος "Warlord" Μπούγαλης
Return Of The Reaper (2014)
"... Άλλοτε κινούμενοι σε ιλιγγιώδεις heavy/thrash ταχύτητες - κάτι σαν γρήγορα σφαλιαρίδια και άλλοτε βγάζοντας συναίσθημα και λυρικότητα αλλά πάντα με έμφαση στη μελωδία, σου δίνουν την εντύπωση ότι στο "Return Of The Reaper" εσωκλείουν σχεδόν όλες τις περιόδους της καριέρας τους. Οι Grave Digger, λίγες φορές μετά τα 90's έχουν δείξει το πρόσωπο με το οποίο μεγαλούργησαν στο παρελθόν και στο "Return Of The Reaper" παρουσιάζονται κεφάτοι, γεμάτοι ενέργεια και όρεξη, με μια φρεσκάδα να αναβλύζει απ' όποια οπτική γωνία και αν κοιτάξει κανείς το νέο τους δημιούργημα, δείχνοντας ότι το όλο αποτέλεσμα, τους βγήκε ήρεμα και αβίαστα αλλά το δυνατό τους χαρτί . . . είναι ότι παρουσιάζονται εμπνευσμένοι και αυτό είναι το σημαντικότερο όλων!
Οι Chris Boltendahl και Jens Becker συγκαταλέγονται ανάμεσα στους θρύλους του ιδιώματος και αποτελούν, μαζί με μια χούφτα λίγων ακόμα, κομμάτι της ζωντανής ιστορίας του, οπότε το να γράψω κάτι για την απόδοσή τους, πόσον μάλλον και στο να βρεις ψεγάδι στο ελβετικό ρολόι που ακούει στο όνομα Stefan Arnold - μια και οι τρεις τους βρίσκονται μαζί από το 1998 και το "Knights Of The Cross", στον νέο δίσκο είναι ιεροσυλία.
Με μεγάλη μου χαρά όμως, θα σημειώσω πως εδώ ακούμε τον καλύτερο Axel Ritt από την εποχή που μπήκε στο συγκρότημα ενώ και η συνεισφορά του H.P.Katzenburg στα πλήκτρα δεν περνά απαρατήρητη καθώς με μερικά πανέξυπνα θέματα ξαφνιάζει ευχάριστα." - Δημήτρης"Maiden"Μπάκουλας
Healed by Metal (2017)
"2μιση χρονάκια μετά το φοβερό ''Return Of The Reaper'', κυκλοφορούν στις αρχές του 2017 το ''Healed By Metal'' και τη φορά αυτή ίσως περισσότερο από ποτέ στις πρόσφατες δουλειές τους, έχουμε αρκετές αναφορές και θύμησες από μεγάλα γκρούπ του παρελθόντος, με κυριότερες τις δύο βασικές τους επιρροές, τους Judas Priest και τους Accept. Είναι τελικά ο νέος δίσκος ένα δημιούργημα που θα μας κάνει να γιατρευτούμε λόγω του metal χαρακτήρα του; Η απάντηση βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα από ένα σίγουρο ναι ή ένα ηχηρό όχι, καθώς αρχικά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η δισκοκριτική γίνεται με βάση σύγκρισης καθαρά τη δική τους πορεία και το πλουσιότατο παρελθόν τους, δεν υπάρχουν ούτως ή άλλως και πολλές χαρακτηριστικές μπάντες σ' αυτό τον ήχο.
Η παραγωγή είναι πραγματικά κρύσταλλο, όχι όμως τόσο καλογυαλισμένη που να τους κάνει να ακούγονται μοντέρνοι, αλλά προσεγμένη σε τέτοιο βαθμό που να ακούγονται όσο παραδοσιακοί πρέπει για να μην ξενίσουν τους εναπομείναντες παλιότερους οπαδούς. Από το εναρκτήριο μέχρι και το προτελευταίο κομμάτι έχουν καταφέρει μία απίστευτη συνοχή, καθώς είναι όλα τους πολύ κοντά σε διάρκεια. Η συνεισφορά του κιθαρίστα Axel ''Ironfinger'' Ritt έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται από την έλευση του στο συγκρότημα το 2010 στο ''The Clans Will Rise Again'', κι εδώ στο 4ο άλμπουμ του με το συγκρότημα ακούγεται πιό σίγουρος και προσαρμοσμένος στις ανάγκες τους από ποτέ
Εν ολίγοις ο δίσκος είναι πραγματικά πολύ καλός, αρκετά μικρός για τα δικά τους δεδομένα, κρατάει το ενδιαφέρον του ακροατή και προσφέρει και κάποιες νέες πινελιές κιθαριστικά για να μην υπάρχει βαρεμάρα. Το ''ΗealedByMetal'' δεν είναι η δισκάρα του 2017, αλλά ένα πολύ καλό άλμπουμ που ξέρω από τώρα ότι δε θα βρίσκεται στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς, αλλά θα ακούσω αρκετές φορές ξανά μέσα στα επόμενα χρόνια." - Άγγελός Κατσούρας
The Living Dead (2018)
"Εστιάζοντας στο “The Living Dead” λοιπόν, κατά τη γνώμη μου είναι ένα κακό άλμπουμ. Τα μόνα θετικά του σημεία, εξαντλούνται στην πολύ καλή και είμαι ένας από εσάς φωνή του Chris και στο ότι η εκφορά της μουσικής είναι πολύ επιθετική, οι μεταλλικές αιχμές καλά ακονισμένες και παράδειγμα προς μίμηση από νεότερες μπάντες. Το μεγαλύτερό του πρόβλημα από την άλλη, είναι ότι είναι βαρετό, ανέμπνευστο... Του σωρού. Δεν κάνει κανένα βήμα μπροστά ή πίσω και είναι της ίδιας χροιάς και ποιότητας με τα τελευταία τους. Ταυτόχρονα, δείχνουν μια χαρακτηριστική αδιαφορία για τις λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Δεν δικαιολογούνται τόσα ρεφρέν να χάνουν τον χώρο που τους αναλογεί μπουκωμένα από δίκαση, τόσα ωραία εισαγωγικά riffs εντελώς ασύνδετα με την εξέλιξη του τραγουδιού και τόσο απρόσεκτοι στίχοι.
Εύχομαι να είχαν συμπυκνώσει τις καλές ιδέες τους αυτής της δεκαετίας σε δύο αντί για πέντε άλμπουμ και τώρα θα μιλούσαμε χαλαρά για ένα 8άρι. Θα πρότεινα να ακούσετε τα “Fear of the Living Dead”, “Hymn of the Damned”, το ρεφρέν του “What Was Left Behind” γιατί είναι κάπως καλύτερα από τα υπόλοιπα, και αναγκαστικά το “Zombie Dance”, ώστε να ξέρετε τι να περιμένετε και να ψηθείτε σωστά για τα live τους τον Σεπτέμβριο. Στα οποία πάλι θα γίνει χαμός, όπως και στις τελευταίες τους εμφανίσεις εδώ, γιατί παρά την ξεροκεφαλίασή τους, τους αγαπάμε, δεν ξεχνάμε την τιμιότητά τους και την προσφορά τους και θα είμαστε εκεί να υψώσουμε μπύρες και γροθιές στον αέρα. Το μόνο κρίμα, είναι ότι αν πρόσεχαν λίγο παραπάνω, θα περιμέναμε στα live και 2-3 καινούριες κομματάρες και θα υψώναμε αυτές τις μπύρες και τις γροθιές με λίγη παραπάνω καύλα." - Θάνος Βασιλείου
Fields of Blood (2020)
Μια ακόμη επιστροφή στις ..."ρίζες", με τους βετεράνους να εξερευνούν για μια ακόμη φορά τη σκωτσέζικη ιστορία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται ηχητικά (γκάιντες/χορωδιακά μέρη κλπ). Το Fields of Blood μπορούμε να πούμε πως κλείνει την τριλογία που ξεκίνησε με το “Tunes of War” και συνεχίστηκε με το “The Clans Will Rise Again”, είναι ένας εμπνευσμένος δίσκος, ένας δίσκος που οι οπαδοί "θέλουν να ακούσουν" από τους Grave Digger, αν και δεν προσφέρει κάτι συγκλονιστικό στη συνολική τους δισκογραφία, τους αναζωογόνησε και τους έδωσε την απαραίτητη ώθηση για τη συνέχεια!
Symbol of Eternity (2022)
" Σταυροφόροι ξανά, οι Grave Digger παίζουν άψογα το χαρτί της θεματολογίας που έστρεψε πάνω τους μαζικά την προσοχή στη δεκαετία του ’90. Και σε οποιαδήποτε μελλοντική περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, μπορούν άνετα να λένε ότι τα κομμάτια του θα αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά του setlist. Το εναρκτήριο headbanger “Battle Cry”, τα “Hell Is My Purgatory” (μελωδικό riff και πολεμικό, κολασμένο ρεφρέν), “Symbol Of Eternity” (ένα σχεδόν doomy κομμάτι) και το mid-tempo “Nights Of Jerusalem” είναι τα καλύτερα του δίσκου, αλλά για να τα λέμε κι όλα, το πρώτο μισό είναι σαφώς ανώτερο. Μαζί με το επικό “King Of The Kings” αποτελούν μια συλλογή τραγουδιών, γεμάτα έμπνευση και μεράκι. Δώρο-έκπληξη στη mediabook έκδοση, πέρα από το live στο Metal Hammer Paradise (το δεύτερο CD), είναι και η διασκευή στο δημοφιλέστατο κομμάτι του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, το “Hellas Hellas”, όπου Chris και Βασίλης ενώνουν τις φωνές τους σε ένα ιστορικό ντουέτο, ο δε Boltendahl σε άπταιστα Ελληνικά.
Επιστροφή-ορόσημο για την τετράδα από το Gladbeck, Nordrhein-Westfalen, με μια πειστική κυκλοφορία, που δείχνει δίψα και όρεξη για αληθινό metal και όχι σύνταξη και ξαναζεσταμένο φαγητό. Ανοίξτε αυτιά και κλείστε μάτια για να μη δείτε χρονολογία. Οι Grave Digger είναι ικανοί να μας μεταφέρουν στη χρυσή τους δεκαετία μέσα από δώδεκα συνθέσεις παθιασμένου, γερμανικού heavy/power. Συγχαρητήρια και στη δική μας Rock Of Angels Records (Mystic Prophecy, Steel Prophet, Ashes Of Ares μεταξύ άλλων) για την όλη επιμέλεια και σημασία που έδωσε σε μια κυκλοφορία σαν αυτή." - Μιχάλης Τσολάκος
Bone Collector (2025)
Το εικοστό δεύτερο άλμπουμ των βετεράνων metallers, κυκλοφόρησε στις 17 Ιανουαρίου 2025 από την Napalm Records, για τον εορτασμό της 45ης επετείου του συγκροτήματος. Είναι το πρώτο άλμπουμ που περιλαμβάνει τον νέο κιθαρίστα Tobias "Tobi" Kersting, ο οποίος αντικατέστησε στα τέλη του 2023 τον προηγούμενο (και μακροβιότερο) κιθαρίστα τους Axel Ritt. Και σε αυτό το album δεν παρέκκλιναν από το γνώριμο μουσικό τους ύφος γεμάτο ενέργεια και δυναμισμό, στο Bone Collector απουσιάζουν τα πλήκτρα αλλά δε λείπει η old-school ατμόσφαιρα. Έχοντας 45 χρόνια αδιάκοπης πορείας οι Grave Digger δείχνουν να ψάχνουν την ανανέωση και επαφή με το σύγχρονο - μοντέρνο κόσμο, ίσως γι'αυτό να χρησιμοποίησαν AI artwork στο εξώφυλλο, κάτι που δεν άρεσε σε αρκετούς, ωστόσο δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανένα εν έτη 2025.
Πολύ λίγα συγκροτήματα εκεί έξω έχουν αυτή την δισκογραφική συνέπεια όπως οι Τυμβώρυχοι από την Βεστφαλία, δείγμα του πόσο πολύ δουλεύουν όσο κι αν περνάνε τα χρόνια. Και δεν είναι μόνο η δουλειά που κάνουν σε βάθος χρόνου αλλά και η ποιότητα αυτής, καθώς άλλες φορές περισσότερο κι άλλες λιγότερο, έχουν καταφέρει να ακούγονται σταθεροί σε έμπνευση και να βγαίνει ένα άλφα επίπεδο από τα άλμπουμ τους.
Οι θρυλικοί Γερμανοί heavy / power metallers GRAVE DIGGER επιστρέφουν στη χώρα μας για δύο εμφανίσεις :
Σάββατο 17 Μαΐου @ 8ball - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Κυριακή 18 Μαΐου @ Κύτταρο - ΑΘΗΝΑ
“The Clans Still March”
Κείμενα από επικαιροποιημένο - παλαιότερο αφιέρωμα και δισκοκριτικές των συντακτών του RockOverdose.
Comments
