Το καλοκαιρινό μας ραντεβού στο Terra Vibe για την 4η στη σειρά ημέρα του Rockwave Festival 2025 ένωσε διαφορετικές γενιές και μουσικές κατευθύνσεις. Η βραδιά της 14ης Ιουλίου είχε απ’ όλα: την ιστορική επιστροφή των W.A.S.P. στη χώρα μας, τους θρύλους Skyclad, την πάντα ανατρεπτική ελληνική τρέλα των Anorimoi, το επικό metal μεγαλείο των Achelous, αλλά και τη νέα δυναμική παρουσία των Korona Grammata, που άφησαν το στίγμα τους στη σκηνή.
Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, το κοινό διψασμένο και η ενέργεια αδιάκοπη από την πρώτη νότα μέχρι το τελευταίο encore. Εμείς ήμασταν εκεί — και σας μεταφέρουμε όλα όσα ζήσαμε.
Korona Grammata
Με το που άνοιξαν οι πόρτες, σε 5' ανέβηκαν πρώτοι στην τεράστια σκηνή του Terra Vibe οι Θεσσαλονικείς rockers Korona Grammata, καλώντας μας να γίνουμε "συνταξιδιώτες" στο μουσικό τους όραμα, που ακολουθεί πιστά τα χνάρια των προπατόρων του είδους τους και συμπατριωτών τους (βλ. Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά κ.ά..) και μπλέκει το alternative με το rock σε ελληνικό στίχο, που δε φοβάται να μιλήσει ανοιχτά.
Η πεντάδα, παρουσίασε ενδεικτικά τραγούδια από το υλικό τους όπως: Κοιτάς Πετάς Γελάς, Συνταξιδιώτες, Όσο Κι Αν Θέλω, Carenza Affettiva, Για Πάντα, Άνοιξη, Αφιόνι - που κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή μας ευχάριστα. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να κάνουμε στο ακυκλοφόρητο τραγούδι τους "Άνοιξη" το οποίο είναι αφιερωμένο στα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών, το οποίο έστειλε τα δικά του μηνύματα.
Οι Korona Grammata ήταν μια αναπάντεχη ευχάριστη μουσική έκπληξη, για όσους ήμασταν εκεί από νωρίς. Δεν ήταν απλώς ένα “opening act” — ήταν το φυτίλι που έφερε την έκρηξη της βραδιάς και με αυτοπεποίθηση αλλά και ουσία, άνοιξαν ιδανικά τον δρόμο για όσα ακολούθησαν.
Achelous
Achelous και συναυλιακή εγγύηση είναι ταυτόσημες έννοιες κάθε φορά που ανεβαίνουν το σανίδι της σκηνής, έτσι δε θα μπορούσε να είναι εξαίρεση και μία εμφάνιση που για το συγκρότημα σήμαινε πολλά, καθώς άλλο είναι να παίζεις συχνά και σε οικογενειακή ατμόσφαιρα ή να υποστηρίζεις σπουδαίες μπάντες, κι άλλο να ανοίγεις για κοτζάμ W.A.S.P. όπως και να ’χει. Τα παιδιά το γνώριζαν αυτό και βγήκαν όπως πάντα με πολύ κέφι και διάθεση να το χαρούν όσο γίνεται, μπάσιμο με “Dragon Wings” και κλείσιμο με “Flames Of War” είναι πλέον αναπόσπαστο Α-Ω των ζωντανών εμφανίσεων τους και δε μπορώ να πω ότι όσες φορές κι αν τα ακούσω ότι τα χορταίνω, καλά κάνουν αφού έχουν βρει τη σωστή φόρμουλα και ροή για τις εμφανίσεις τους. Πάντα όμορφο να ακούω το “Macedon” ζωντανά και φυσικά μεγάλη προσθήκη το “Into The Shadows” που είναι πολύ ανεβαστικό. Παρότι ο ήχος “έφευγε” σε σημεία, σαφώς χωρίς δική τους ευθύνη, η εμφάνιση ήταν για άλλη μια φορά πληρέστατη, παικτικά ήταν άρτιοι, το χαίρονται πάντα σαν να ’ναι η τελευταία φορά και σιγά-σιγά νομίζω ήρθε η ώρα να ετοιμάζεται το 4ο άλμπουμ που είμαι βέβαιος θα τους κάνει να ξεφύγουν από κάθε ανταγωνισμό, εδώ θα είμαστε να το ζήσουμε φουλ.
Anorimoi
Με το σπαθί του ανά χείρας και ντυμένος σε αδαμιαία περιβολή αλά Κόναν ο Βάρβαρος, ο Κόμης Vargsteiner έκανε την είσοδό του στη σκηνή με ένα θεατρικό intro γεμάτο επικές δηλώσεις, ηρωική πόζα και cult χιούμορ. Το κοινό δεν ήξερε αν έπρεπε να χειροκροτήσει, να τραβήξει story ή να… σταυροκοπηθεί. Και κάπως έτσι, ξεκίνησε η παρθενική εμφάνιση των Anorimoi στο Rockwave Festival.
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα σουρεαλιστικό αλλά τεχνικά αψεγάδιαστο show, γεμάτο ενέργεια, αμεσότητα και αβίαστο γέλιο. Το κοινό συμμετείχε ενεργά — τραγουδούσε κάθε στίχο, χόρευε, γελούσε και "το ζούσε"! Με riff που θα ζήλευαν πολλές “σοβαρές” μπάντες και με ενέργεια που ξεχείλιζε, οι Anorimoi απέδειξαν πως το χιούμορ και το metal δεν αποκλείονται — το αντίθετο.
Τραγούδια όπως "Ο Μήτσος Ο Λάνιστερ", "Πρώτο Ραντεβού", "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα" και τόσα άλλα, αποτελούν το guilty pleasure (που λέμε και στο χωριό μου) κάθε γνήσιου μουσικόφιλου.
Οι ίδιοι προανήγγειλαν το νέο τους album, με τίτλο «Τερατογένεση», και παρουσίασαν ζωντανά το single «Σλατίνος Εραστής», που ήδη έχει αποκτήσει cult following. Η επόμενη τους εμφάνιση; Κάπου τον Δεκέμβρη, όπως κάθε χρόνο, στο καθιερωμένο πανηγυρικό live που έχει γίνει θεσμός.
Skyclad
Οι λατρεμένοι μου -και όλως μας- Skyclad ήταν για πολλούς το κρυφό διαμάντι που έκανε τη μέρα ομορφότερη. Να τονίσω ότι είμαι ακραιφνής οπαδός τους και τους έχω αδυναμία που δεν μετριέται, αυτή τη φορά στην παρθενική τους εμφάνιση με τον άκρως συμπαθή Dave Pugh στα φωνητικά, μετά και την πρόσφατη αιφνίδια αποχώρηση του Kevin Ridley, ενώ υπήρξε η διάθεση για κέφι και να το χαρούν με το αγαπημένο τους κοινό, κάτι δεν πήγε και τόσο καλά. Η φωνή του Dave δε με χάλασε καθόλου, το αντίθετο, πιστεύω ότι αν το βρουν κιόλας με εντατική δουλειά και πρόβες τις οποίες κρίνω ότι χρειάζονται άμεσα, θα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Μπάσιμο με “Penny Dreadful”, “Spinning Jenny”, “Earth Mother, The Sun And The Furious Host”, υπάρχουν τεχνικά θεματάκια που δεν μας κάνουν να τα χαρούμε όσο θέλουμε ενώ ξαναλέω, παρότι η διάθεση για κέφι είναι στο 10, κάτι λείπει. Κρίνω ότι η απουσία μιας κιθάρας είναι καίρια στο να ακούγεται ο ήχος τους κάπως πιο άδειος και αν μου επιτρέπεται υπό την έννοια του οπαδού και με κάθε σεβασμό με την προσωπική γνωριμία ετών με κάθε μέλος, θεωρώ ότι είτε πρέπει να πάρουν δεύτερο κιθαρίστα είτε να αναλάβει ο Dave διπλό ρόλο κιθαρίστα/τραγουδιστή.
Το σετ πανέμορφο και αρκετά όμοιο με αυτό των τελευταίων εμφανίσεων του, τολμώ να πω ότι λόγω των τεχνικών θεμάτων αλλά και του άδειου ήχου, αριστουργήματα σαν το “Cardboard City” που σε νορμάλ συνθήκες παίρνουν κεφάλια, δυστυχώς περνάνε λίγο απαρατήρητα. Από το “The Widdershins Jig” στη μέση του σετ και μετά, η μπάντα έχει βρει τα πατήματα, στα λίγα σημεία που ο Dave παίζει κι αυτός κιθάρα η διαφορά είναι χαώδης (υπέρ τους) και με το τελικό δίδυμο των “Inequality Street” και “Thinking Allowed” να κλείνει ιδανικά τη βραδιά, οι Skyclad παρότι σε σημεία μοιάζουν σαν μπάντα που παίζει συναυλία για 1η φορά και που δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό τον κυκλώνα που σε προηγούμενες συναυλίες μας έπαιρνε και μας σήκωνε, βγαίνουν αλώβητοι γιατί ήταν ειλικρινείς και δεν πήγαν να το παίξουν ιστορία. Το χαμόγελο της αειθαλούς Georgina Biddle σβήνει τα πάντα και αν λίγο το προσέξουν όλο αυτό που θέλουν να κάνουν και το υπηρετήσουν καλύτερα, βαρύτερα με λίγη περισσότερη δουλειά κι οπωσδήποτε με 2η κιθάρα, ίσως να προκύψει και νέο υλικό που θα τρίβουμε τα χέρια μας από χαρά. Θα δώσω θετικό πρόσημο καθαρά για το φιλότιμο τους, ελπίζοντας σε κάτι πολύ καλύτερο όταν μας ξανάρθουν. Σύντομα υποθέτω!
W.A.S.P.
Οι W.A.S.P. για μένα ανέκαθεν από την πρώτη μου εμπειρία μαζί τους και με την μετέπειτα τριβή με άλλα θηρία του κλασικομεταλλικού ήχου, ήταν και παραμένουν η μεγάλη μου αγάπη σε ότι αφορά το στρωτό heavy metal. Δεν άκουσα και συνεχίζω να μην ακούω κουβέντα επ’ άυτού, τους βάζω πάνω από όλους, ειδικά την πρώτη εξάδα δίσκων τους ως και το “Still Not Black Enough” θεωρώ δεν την αγγίζει κανείς και ειδικότερα το “The Crimson Idol” το έχω στην προσωπική μου 10αδα στην ιστορία της μουσικής. Τα κάνω σαφή τα παραπάνω για να δικαιολογήσω όσα θα γραφτούν στην πορεία, ώστε να δείτε ότι όσο μπορώ, προσπαθώ να είμαι δίκαιος και να μην παρασύρομαι από το συναίσθημα, την καύλα και τα βιώματα δεκαετιών. Οι W.A.S.P. παρότι υποτίθεται ότι θα μας έπαιζαν best of set, τελικά μας έκαναν την έκπληξη και παίξανε όλο το εμβληματικό ομότιτλο ντεμπούτο τους, ακριβώς με την ίδια σειρά από την αρχή ως το τέλος. Για όσους τους είχαμε δει παλιότερα, αυτό σημαίνει ότι είναι το 2ο ολόκληρο άλμπουμ τους που βλέπουμε ζωντανά, μετά από όλο το “The Crimson Idol” το 2007 για την 15ετή επέτειο του. Οι W.A.S.P. δυστυχώς για τον Έλληνα οπαδό, άργησαν να έρθουν πολύ στη χώρα μας.
Από την 1η τους εμφάνιση ακριβώς στον ίδιο χώρο το 2004 μέχρι και φέτος, μεσολάβησαν 21 χρόνια όπου και το αντικείμενο συζήτησης δυστυχώς δεν ήταν πρωτίστως η ποιότητα των εμφανίσεων τους αλλά η υφή αυτών, κατά πόσο ήταν “Ζωντανές” ή όχι αν με νοείτε. Προσωπικά όσο και να λατρεύω τον Blackie Lawless και την αρμάδα του μέσα στα χρόνια, δε μπορώ να πω ότι δεν έχω πληγωθεί πολύ από το συγκεκριμένο γεγονός της υπαρκτής πραγματικότητας των overdubs και playback στα περισσότερα σημεία των προαναφερθέντων συναυλιών. Αποφασισμένος να το χαρώ και λόγω των γενεθλίων μου και τρόπον τινά να το γιορτάσω κάνοντας στην άκρη τα παραπάνω, οι W.A.S.P. πράγματι παίζουν όλο το 1ο άλμπουμ αρχομένης με το “I Wanna Be Somebody” και καπάκι το “L.O.V.E. Machine”, και αντί να τρελαθούμε στη σκέψη και μόνο της ανακοίνωσης των κομματιών, καθόμαστε και ψάχνουμε αν και τι πάει λάθος. Ναι, τα λατρέψαμε αυτά τα κομμάτια, ναι κάθε φορά είναι σαν να τα ακούμε πρώτη φορά γιατί παραμένουν επίκαιρα κι ολόφρεσκα, ακόμα και που τα σπαμάρουν οι τιτζέηδες συνεχώς στην ανεκδιήγητη κασέτα που παίζουν στα εκάστοτε κλαμπ. Δεν είναι όμως αυτός ο τρόπος που πρέπει να τα ακούμε ζωντανά, πως θα γίνει, το αίμα νερό δε γίνεται!
Αρκετοί που περίμεναν τα (τρισ)χειρότερα, βρίσκουν το όλο στήσιμο κι εμφάνιση φιλότιμα, βέβαια τα φουλ τριγκαρισμένα τύμπανα που ακούγονται σαν τενεκέδια από μακριά δεν είναι και ότι καλύτερο αλλά το στήσιμο στη σκηνή είναι αντικειμενικά σωστό. Ίσως σε σχέση με άλλες φορές να έγιναν όλα όσα γνωρίζουμε λίγο λιγότερο απροκάλυπτα, αλλά όταν ανάμεσα στα τραγούδια μιλάει ή και σε σημεία όντως τραγουδάει πιο χαμηλά απ’όσο τον έχουμε συνηθίσει και ξαφνικά στα ρεφρέν ακούγεται ξανά 25-30 χρονών, δεν γίνεται να μην το τονίσουμε. Τα δεύτερα φωνητικά αποκλειστικά και μόνο με overdubs, κάνουν την όλη ενέργεια που πραγματικά υπάρχει και που η σκηνή αλωνίζεται από όλους, να μπαίνει σε 2η μοίρα. Μας λέει και μια ιστορία ότι όταν προτάθηκε να παιχτεί ο δίσκος όλος ζωντανά, διαφώνησε ότι πρέπει να παιχτεί με την ακριβή σειρά των κομματιών, έτσι όταν του τέθηκε το υποθετικό ερώτημα “φαντάσου να επανενωθούν οι Led Zeppelin και να παίξουν όλο το 4ο άλμπουμ, θα ξεκινούσαν με το “Stairway To Heaven” πιστεύεις;” όπου εκεί το πήρε αλλιώς, κι όλα αυτά τονίζοντας ότι δεν ξέρει πως να ξεκινάει ένα σόου με το “I Wanna Be Somebody” και λίγο πριν παιχτεί το “On Your Knees”, αναφέρει “επόμενο το κομμάτι με το οποίο ανοίγουμε εδώ και 40 χρόνια”.
Τελειώνοντας με την ενότητα του πρώτου δίσκου με τα φοβερά “Tormentor” και “The Torture Never Stops” το κέφι κάπως ανεβαίνει και ξεκινάνε 2 φοβερά medley, ένα που αφορά το “Inside The Electric Circus” που ξεκινάει με το ομότιτλο κομμάτι, συνεχίζεται με το “I Don’t Need No Doctor” κι ολοκληρώνεται με το “Scream Until You Like It” και στη συνέχεια ένα που αφορά το “The Headless Children” που ξεκινάει με το “The Real Me”, κάνει ένα συγκινητικό πέρασμα με το “Forever Free” και κλείνει με το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου. Playback και στα @@ μας, το χάρηκα σαν να ήταν ότι πιο αληθινό υπήρχε ξεχνώντας τα πάντα εκείνη τη στιγμή, ίσως και λίγο επηρεασμένος από ένα έξτρα χρόνο στην πλάτη σε φάση “μαλάκα πήγες 44, πόσες φορές θα τους δεις ακόμα έστω κι έτσι;” και το τελείωμα με το “Wild Child” (απαράδεκτο το a capella σημείο αλλά τέλος πάντων), το οποίο αποτελεί ένα από τα 5 αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών και το κλασικό κλείσιμο με το “Blind In Texas”, αν μη τι άλλο κλείνουν την εμφάνιση πολύ ευχάριστα. Αρκεί αυτό; Σαφώς και όχι. Και ειδικά μετά τα πρόσφατα δρώμενα στη Μαλακάσα.
Όταν βλέπεις τον King Diamond να ισιώνει το βουνό απέναντι από τη σκηνή και τον Alice Cooper να είναι 77 και να μοιάζει 17 σε κέφι και απόδοση, ε τότε η εμφάνιση των W.A.S.P. όσο κι αν λατρεύουμε αυτά τα τραγούδια, όσο ήρωας κι αν είναι ο Blackie βάσει βιωμάτων, δεν είναι και δεν πρέπει να είναι αρκετά. Είδα από πολλούς ατάκες τύπου “εκπληκτικοί”, “γάμησαν”, “τους κατούρησαν όλους”, αυτά πράγματι ισχύουν σε δισκογραφικές συνθήκες, εκεί πράγματι κι εγώ αισθάνομαι ότι οι W.A.S.P. είναι οι εκπληκτικότεροι, γαμηστερότεροι και κατουράνε τους πάντες. Εδώ όμως μιλάμε για L-I-V-E που και L-I-V-E όπως πρέπει να ’ναι η έννοια δεν ήταν αλλά και δεν επαρκούν για το μέγεθος, τα υπερ-άλμπουμ και τη γενικότερη πορεία μίας από τις σημαντικότερες μπάντες εκεί έξω, ειδικά τα τελευταία 40 χρόνια. Ο κόσμος το χάρηκε γιατί ήθελε να το χαρεί και πολύ καλά έκανε, θεωρώ ότι μόνο ηθελημένα για τη διασκέδαση καθαρά ή από αφέλεια ότι κάτι τέτοιο δε μπορεί να συμβεί, κάποιος δεν κατάλαβε τι είδε και τι άκουσε. Σαφώς και τάσσομαι στο πλευρό όποιου το χάρηκε αναφανδόν. Αλλά αν αυτό που είδατε έκρινε ότι γάμησε, είτε έχετε πολύ χαμηλές προσδοκίες, είτε δε σέβεστε τα χρήματα σας, είτε δεν έχετε δει μπάντες να γαμάνε και να δέρνουν.
Περίμενα πολύ λιγότερα αναλογικά απ’ όσα είχα δει τα προηγούμενα χρόνια και χάρηκα πολύ περισσότερο αναλογικά με αυτά που τελικά είδα, φαντάζομαι υπάρχουν πάρα πολλοί που το έζησαν χωρίς αύριο και μου ρίχνουν καντήλια ήδη χαρακτηρίζοντας με με διάφορα κοσμητικά, και πάρα πολλοί που με κράζουν που δεν έγραψα πολύ χειρότερα. Ότι και να γίνει δεν τη γλυτώνω άρα το κρίμα στο λαιμό μου.
Scream until you like it που λέει κι ο μάστορας. Άντε και του χρόνου με Slayer!
Για το Rock Overdose,
Άγγελος Κατσούρας (Achelous, Skyclad, W.A.S.P.)
Βιβή Ζαπαντιώτου (Korona Grammata, Anorimoi)
Φωτογραφίες: Χριστόφορος Φίλης - @christof_on_stage @Christof Filis Photography
Comments
